hann dvaldi á sjúkrahúsi. Mig setti hljóðan og minningar frá liðinni tíð fóru að hrannast upp í huga mínum. Þar var af nógu að taka. Skömmu eftir að ég hóf störf hjá SVFI seint á árinu 1964 lágu leiðir okkar saman og leyndi sér ekki hinn eldlegi áhugi hans á slysavarna- og björgunarmálum. Þarna var hinn sívakandi áhugamaður og sjálfboðaliði að einhverri sýslan fyrir sjóflokk björgunarsveitar Ingólfs. Er fram liðu stundir og árunum fjölg- aði í samskiptum okkar áttu þau kynni eftir að styrkjast enn meir og þá sérstaklega á þeim árum sem við urðum nánir samstarfsmenn. Þar bar engan skugga á og get ég fullyrt að í millum okkar ríkti drengskapur og gagnkvæmt traust. * * * Það voru margar ánægjustundir sem ég átti með Ásgrími við stýrið á björg- unarbátunum þegar siglt var inn um Sund og út fyrir eyjar. Þar var hann á heimavelli og enginn þekkti þar betur vandfarnar leiðir og glögg kennileiti en hann. Þessum fróðleik miðlaði hann á sinn sérstaka hátt til „strákanna sinna í sjóflokknum," en þeirra var framtíðin og þetta þurftu þeir að kunna. Eins og fyrr er frá greint ólst Asgrímur upp í Viðey þegar umsvif útgerðar stóðu þar með mestum blóma. Eitt af þeim ábyrgðarstörfum sem föður hans voru falin var að ferja fólk milli lands og eyja. Ferjumannsstarfið mun snemma hafa fallið í hlut sonarins og farnaðist honum vel í því, jafnvel barnungum að árum. Þessi tími var honum kær og Köllunarklettur og Skarfaklettur voru honum helg kenni- leiti. Það var á þessum vettvangi, í þessu umhverfi, sem hann mótaðist og hugur hans stefndi til að gera að lífs- starfi. * * * Oryggismál sjómanna voru Ásgrími hugleikin, bæði bókleg fræðsla og verkleg þjálfun. Það var því lang- þráður draumur sem varð að veruleika þegar Slysavarnaskóli sjómanna tók til starfa 1985 um borð í Sæbjörgu, áður varðskipinu Þór. Hann var þá hættur störfum hjá SVFI, en fylgdist grannt með framvindu þeirra mála og lagði þeim málstað gott lið hvenær sem hann gat því við komið. Björgunarbáturinn Henry A. Hálfdansson hafði ákveðnu hlutverki að gegna við verklega þjálfun nem- enda á ytri höfinni er varðaði sérstak- lega gúmmíbjörgunarbáta, flotbún- inga og björgun með þyrlu. Þar var Ásgrímur við stjórnvölinn og miðlaði nemendum skólans af þekkingu og víðsýni. Og þegar þurfti skipstjóra til afleysinga í sumarferðum Sæbjargar til hinna ýmsu sjávarþorpa var Ásgrímur ávallt reiðubúinn og var haft orð á hversu vel honum fór úr hendi skip- stjórn og stjórntök öll, þótt þröngt svið væri til athafna á sumum höfnum og aldrei var kvartað yfir vöntun á bógskrúfu né vélarorku. í minningunni lýsir skært lítið ævin- týri sem tengist Sæbjörgu tvo sumar- mánuði 1986. Þá tókst samstarf við Reykjavíkurborg um viðhaldsvinnu unglinga úr Vinnuskóla borgarinnar um borð í skipinu, en í staðinn fengju starfshóparnir fræðslu um slysavarnir og leiðbeiningar á ýmsum sviðum verklegrar sjóvinnu. Þótt Ásgrímur væri hættur störfum þótti ráðamönn- um SVFl einsýnt að fela honum að vera þar í forsvari. I upphafi hverrar vinnuviku var grunnurinn lagður að starfinu er unglingarnir mættu í kennslusalinn í „káetustíl." Á lokadegi hverrar vinnuviku var farið með hópinn á B.b. Gísla J. Johnsen út fyrir eyjar og rennt fyrir fisk. En áður en haldið var til Reykjavíkur var auðvitað siglt að landi í Viðey, gengið þar um og saga staðarins rakin, og loksins snætt nesti á rústum æskustöðvanna og hinum ungu borgurum sagðar sögur úr lífi og starfi eyjarskeggja- ' Árbók SVFÍ 1987 rifjar Ásgrímur upp þessa sæludaga í góðri frásögn, þvl honum var einkar lagið að tjá sig b$ði í rituðu og töluðu máli, og lýkur hann frásögninni á þessum fleygu orðun1' „Mér er efst í huga þakklæti en þó un1 fram allt minningin um unglingaIia sem glöddu mitt gamla hjarta °S færðu mér endurnýjaða trú á æskuna og lífið." Á haustdögum 1988 flaug sú frétt að SVFÍ stæði í viðræðum við systuf félagið í Englandi um að fá þaðan keyptan stóran og fullkominn björg' unarbát. Það kom mér ekki á óvar þegar fyrrverandi samstarfsmaðu minn kom í heimsókn til að lelt frétta og spyrjast fyrir um hvort sat væri. Mér var auðvitað einkar ljúft a leiða hann í allan sannleika um bát °§ búnað og vissi gjörla að ekki þyrit lengi að brýna áhuga hans fyrir fram' gangi þessa máls. „Þú siglir bátnun1 heim ef af kaupunum verður," va áheit sem við var staðið. Þótti l1* öllum sem til þekktu fara vel á þv1 a hin „aldna kempa" yrði þar við stjorn' völinn. Á annan dag páska 19°^ lagðist B.b. Henrý A. Hálfdansson vi' SVFÍ húsið á Grandagarði og var v| fagnað. Okkur, sem vorum í áhörn heimsiglingunni, mun seint úr mU111 líða sú ferð. Með komu þessa báts va margra ára draumsýn orðin að vetu leika með öllum þeim fjölþa^1 möguleikum sem hún hafði uppa a, bjóða. Og aftur verður Árbók SVr' 1990 á vegi mínum, þar sem er a finna ritsmíð eftir Ásgrím: „Han sannaði strax gildi sitt," þar sem han flettir skipsdagbókinni og reku atburðarásina. Ekki aðeins h0 lesning, heldur og ströng áminnin& um að halda vöku sinni á þessu vettvangi. ð 84 SJÓMANNADAGSBLAgí^
Beinir tenglar