Jörundur Jónsson í Hrísey Jörundur". „Hákarla- Varla ber hákarlaveiðar fyrri tíma svo á góma að ekki skjóti upp nafni „Hákarla-Jörundar" — pótt oftast viti fæstir margt um hann eða hví hann varð nafntogaðari en aðrir hákarlamenn. Hér verður að dálitlu leyti bætt úrþessu - ekki þó með því að rekja ættir hans né afkomendur, sem eru hið mætasta fólk, heldur með fáeinum sögum um „Hákarla-Jörund" eða Jörund Jónsson, eins og hann að réttu lagi hét. Frásögnin er efiir Theódór Friðriksson og vonum við að hún sanni að Jörundur var vel að frægð sinni kominn. „Mér eru í minni sögur sem ég heyrði sagðar af gamla Hákarla-Jörundi í Hrísey. Hann þótti einkennilegur maður, áræðinn og afiasæll þegar hann var með „Hermóð" og merkilegur maður á ýmsan hátt. Einhverju sinni lenti Jörundur í c^yrdkaxLa-Aöxundi xiiYiawi Hann dró örmagna menn sína á fætur, sauð ofan í þá hangikjöt og hellti ofan í þá brennivíni. Svo rak hann þá vægðarlaust aftur að vaðnum! afskaplega miklum hákarli, og var þá ekki við það komandi að nokkur maður fengi að hvíla sig eða leggja sig útaf, meðan á hrotunni stóð. Gengur nú þetta til um hríð, þar til menn hans eru orðnir svo dasaðir og úrvinda af þreytu að sumir lögðust niður á þilfarinu og gátu ekki rótað sér. Gerði Jörundur þá ekki annað en að reisa þá á fætur jafnóðum og þeir duttu. Sauð hann ofan í þá hangikjöt og hellti ofan í þá brennivíni. - „Og standið þið nú upp, hróin mín og hróin mín," sagði Jörundur - og rak hann þá til þess að hamast við hákarl- inn meðan nokkur þróttur var til í þeirra skrokki. „Ertu veikur, hróið mitt og hróið mitt?" I þessari miklu hákarlshrotu segir sagan að einn stór og sterkur háseti Jörundar hafi gengið þegjandi frá vaðnum sínum ofan í skip. Smeygði hann sér úr stígvélum og utanyfir- fötum og hallaði sér upp í rúm. Saknar nú Jörundur mannsins og fer á eftir honum niður í skip. „Ertu veikur, hróið mitt og hróið mitt?" spurði Jörundur — og hafði orð á því að hásetinn væri kominn upp í rúm — og hákarlinn alveg vit- laus! — Gegndi hásetinn því litlu. En hann sagðist ekki vera veikur, heldur hefði skyrtan rifnað af sér undir hönd- unum og á síðunum og sýnir hann nú Jörundi hve það sé mikið. Líst Jörundi ekkert á þetta. — Skyrtan er glerhörð af salti og storknu blóði og hlaupin saman í þófabend' undir höndunum. Er svo mikið clö af manninum að ber kvikan er að SJ undir báðum höndum og tollir skyrt' an niðri í öllu saman. „Það er ljótt að sjá þetta og hróið rflir| og hróið mitt," sagði Jörundur °v skipaði manninum að hafa skyrtU skipti. , Hásetinn var bláfátækur og sagði n Jörundi eins og var að hann ætti eng aðra skyrtu til þess að fara í og að han þyldi ekki við fyrir sviða. Bregð^ Jörundur sér þá á augabragði aftur káetu og sækir þangað flunkuný n# föt. „O, smeygðu þér nú í þetta, hro1' mitt og hróið mitt - þú þarft ekki a skila þeim aftur - og berðu þig svo koma upp, hróið mitt." , Verður nú maðurinn eins og &a s numinn af fögnuði yfir því að na eignast þessi nýju og góðu nærröt fínasta þeli. Stæltist hann nú allur . eftir að hann var kominn í hrel fötin og sagði Jörundi að nú mun hann ekki víla fyrir sér að hjálpa e hvað til við hákarlinn. Að nokkrum mínútum liðnum 3 ð k hann við vaðnum sínum eins o°v ekkert hefði í skorist. Stappaði han niður fótunum og sagði: „O, nu s ég þó svei mér reyna til þess að dug Eftir þetta héldu allir áfram hv»d laust við hákarlinn, þangað til sWP var orðið hlaðið. Þá bað Jörunda, menn sína að sigla svo nærri „suðrl sem þeir gætu á leiðinni í land. ÞaO sagt um Jörund að hann hefði al nefnt önnur strik á kompásnun1 86 SJÓMANNADAGSgL^
Beinir tenglar