Sjómannadagsblaðið

						langt norður í hafi (á Halamiðum).

Jörundur hafði þá á skipi sínu marga

þrekmikla hákarlamenn og segir sagan

að þeim hafi mörgum þótt frekar gott

í staupinu, enda sparaði Jörundur ekki

brennivín við karla sína. Er það haft

eftir Jörundi að hann hafi tekið út sex

tunnur af brennivíni þann tíma sem

hann hélt sig á Isafirði og hafi það allt

gengið upp þar vestur frá. Giska marg-

ir á að gestkvæmt muni hafa verið hjá

Jörundi þegar hann var að koma með

aflann inn á Isafjörð. En þetta er líka

sú mesta brennivínseyðsla sem sögur

fara af í hákarlalegum.

Þann tíma sem Jörundur var á ísafirði

um vorið aflaði hann 370 tunnur af

lifur. Lýsið var þá í háu verði, eitthvað

nálægt 60 krónur tunnan, og geta

menn af því ráðið hversu mikils virði

hákarlsaflinn gat verið í þá daga. Og

ekki hefur Jörundi fundist hann muna

mikið um þessa brennivínslögg sem

fór ofan í karlana, þar sem hann gekk

sjálfur frá með helminginn af aflanum

— og svo var nú brennivínið ódýrt í

þá daga.

Verðlaun í bodi

Jörundur hafði einstaklega gott lag á

því að koma mönnum sínum í það

skap, eftir að lagst var við hákarl, að

þeir færu ekki langt frá vaðnum.

Var það oft langur tími sem menn

urðu að bíða frá því að lagst var þang-

að til þeir urðu varir, og ónotalegt var

það að hanga í vaðnum svo klukku-

tímum skipti. Urðu margir því fegnir

að skreppa niður í lúkar og fá sér

kaffisopa og aðra hressingu eftir

atvikum, einkum ef illt var í sjóinn og

straumur.

Er þá sagt að Jörundur hafi tekið upp

á því til þess að menn skyldu halda sig

sem fastast við vaðinn að hann fyllti

dálitla eltiskinnsskjóðu með kandís-

sykri og lagði hann skjóðuna á káetu-

þakið og fullan brennivínskút hjá. -

„O, hróin mín og hróin mín,"   sagði

1		

j	-	U-jjg|á"

		

Gamalt hákarlaskip  á   Oddeyrartanga  á

Akureyri.

Jörundur, - „og þið verðið nú að halda

ykkur sem fastast við vaðinn ef þið

eigið að vinna til þess sem þarna ligg-

ur." — Sykurinn og brennivínið átti

að vera aukaþóknun handa þeim

vaðarmanni sem fengi fyrsta hákarls-

gotið. Allir vildu vinna til verðlaun-

anna, og enginn þorði að róta sér frá

vaðnum svo klukkutímum skipti,

hvernig sem veður var, því kútinn

vildu menn eignast og hleypti þetta

miklum metnaði í karlana hjá

Jörundi. En ekki er þess getið að nein

misklíð risi nokkurn tíma út af þessu,

og með einhverri framúrskarandi lagni

hafði Jörundur það vald yfir mönnum

sínum að þeir höfðu gaman af þessu

uppátæki hans og erfðu það ekki við

hann með neinni þykkju þótt þeim

gengi misjafnlega að ná í brennivíns-

kútinn. Enda mun og Jörundur hafa

reynt að sjá um að karlarnir væru ekki

um of þurrbrjósta að öðru leyti, eftir

að hákarlahrotan var byrjuð fyrir

alvöru.

Jörundi græddist mikið fé og var mest-

ur gróði hans ftá því er hann var for-

maður á „Hermóði". Síðar eignaðist

hann tvö hákarlaskip önnur, „Jörund"

og „Margréti", er heitin voru í höfuð

Jörundar og konu hans.

Jakob Thorarensen

U nákaiLaLEaum

I skaparans nafhiýtt var út

opnu skipi, er leyst varfesti.

Með Andrarimur í andans nesti,

en annars harðfisk og blöndukút;

en munaðaraukinn eini og besti

ögn afsykri í vasaklút.

Skipverjar allir áttu þar

einhvem skyldleikasvip íframan,

útigangsjálkar allir saman,

um það hörundið vottinn bar.

Þar var annað en glóðvolgt gaman

að gera sér mjög umþvottafar.

Öruggt varþeirra áralag,

engum skeikaði vissa takið;

stæltur var armur, breitt var bakið

og brjóstið harðnað við stormsins sutg-

Seigluna gdtu' og vaskleik vakið

vetrarins armlög nótt og dag

Jafnan var dembt á dýpstu mið,

— dregnar inn árar, lagst viðstjóra-

Nútíð munfyrir naumast óra,

hvað napurt varþar að leggjast við-

Og þolinmaðina sterka ogstóra

stundum þurfti íþá veiðibið.

SJÓMANNADAGSBLAgí^