Sjómannadagsblaðið

						h^stur. Ásmundur bróðir minn var

Parna en hann var mikill færafiski-

^aður og náði því oftast að fiska

^st. Satt að segja stóðu sumir

s°larhring eftir sólarhring án þess að

eggja sig.  Kappið var svona mikið.

egar verið var að færa sig til eða

"^ppa" fóru menn oftast niður og

lögðu sig,  en  ekki  hafði seglið  fyrr

erið tekið niður þegar þeir voru

^ornnir upp. Það þurfti aldrei að vekja

Pa- Einkum var fiskað út af Vest-

Jorðunum, á Barðagrunninu og út af

^únafióa. Lengst var farið á

^kagagrunn.

^ataræðið var þannig að menn fengu

Utdeildan kost — brauð og nokkuð af

^argaríni og sykri. Svo var dönsk

^ósamjólk notuð út í kaffið. Kjöt var

^meiginlegt, stundum nýtt kjöt til að

Vrja með en síðan saltkjöt. Svo var

Pa° fiskurinn sem var aðalfæðan og

nenn voru svo nákvæmir með þá bita

Sem þeir áttu að hvert stykki sem soðið

ar merktu menn  með  bandspotta:

itin var með lúðu, annar steinbít,

Prioji rafabelti o.s.frv. og þetta mátti

^ki ruglast.

eð Kristjáni á Pilot var ég í þrjú

rnur. Þá var ég orðinn sautján ára og

r þá alfarinn að heiman. Það var árið

-O og var ég á bátum frá Arnarfirði

111 skeið en síðan lá leið mín til ísa-

, r°ar. Þar var systir mín gift kona, og

i,1   ég   iðulega   athvarf hjá   þeim

I uum, en ég var í skiprúmi á ýmsum

Vélb;

átum um skeið."

u

Þphaf togaraferils míns

ks árið 1931 réðst ég á einn ísa-

r°artogaranna      og     var     hann

varður Isfirðingur. Þetta var einn af

u togurunum, tæpar tvö hundruð

. rimmtíu lestir að  stærð,  minnir

p. &•    Þar    var    skipstjóri    Ingvar

arsson og með honum var ég í tvö

* -^ saltvertíðinni sem svo var kölluð

-i ,Urn V1ð uppundir þrjátíu manns í

n en færri á ísfiskiríinu — ellefu

eða tólf menn. ísfisktúrarnir voru líka

styttri, ellefu til tólf dagar, en lengd

saltfisktúranna fór eftir fiskiríinu og

voru þeir nokkru lengri en á ísfiskiríi.

Á þessum árum voru vökulögin

komin; menn stóðu í tólf tíma en

sváfu í sex. Eftir á að hyggja var vistin

um borð í Hávarði Isfirðingi ekki svo

ströng sem ég síðar átti eftir að kynn-

ast. Fiskirí var tregt þessi árin og oft

keyptum við fisk af róðrarbátum þegar

til stóð að sigla með aflann — oftast til

Grimsby og Hull."

Þrír íslendingar í breskri áhöfn

„Að lokinni vist minni á Hávarði

Isfirðingi fór ég suður til Reykjavíkur

og hefur það verið 1933. Þar fékk ég

pláss á enskum togara og var hann

„Imperialist," þá einn stærsti togari

sem gerður var út hér við land, sjálf-

sagt einar 500 lestir. Með þennan tog-

ara var Ólafur Ófeigsson og vorum við

á saltfiskiríi alla vertíðina en ísfiskiríi á

vorin. Á ísfiskiríinu vorum við færri í

áhöfn að vanda og vorum við þá

aðeins þrír Islendingar um borð, en

allir hinir voru Bretar. Við Islending-

arnir vorum Bjarni Ingimarsson sem

síðar varð frægur skipstjóri, Halldór

Jónsson og ég.

Ekki var ég á „Imperialist" nema fram

á næsta vor, því þá fór ég til

Siglufjarðar og vann þar að söltun og

við það var ég í fimm sumur alls. Á

vetrum var ég aftur á móti á togurum

- lengst á Karlsefni með Halldóri Ingi-

marssyni og Venusi með Vilhjálmi

Árnasyni. Þá var ég eina vertíð á Sviða

með Kristjáni Kristjánssyni sem

ættaður var úr Bolungarvík. Ágætis

fiskirí var á togurunum þessi árin."

Englandsiglingar á skipum

Tryggva

„Ég fór í Stýrimannaskólann 1940 og

útskrifaðist vorið 1942, en skólinn var

þá eins og hálfs vetrar nám.  Þegar

Andinn um borð l kútternum var ágœtur en

metnaður var mikill milli manna. (Ljósm.

Sjómannadagsbl./Björn Pálsson)

náminu lauk fékk ég pláss sem annar

stýrimaður á Júpíter sem Tryggvi

Ófeigsson gerði út. Skipstjórinn var

Bjarni Ingimarsson. Hann var

afburðasjómaður og fiskimaður með

afbrigðum, sem allir vita. Nú var

komið fram á stríðsárin og sigldum við

til Englands með fisk til stríðaloka.

Aðeins varð hlé þegar hætt var að sigla

eftir að Reykjaborginni og Jóni Ólafs-

syni var grandað.

Ég varð ekki mikið var við stríðátökin

í þessum siglingum. Þó man ég að

þegar við eitt sinn vorum á leið á

Selvogsbanka og vorum að sigla fyrir

Reykjanes, sá ég glampa á kafbát sem

lá þar ofansjávar, en hann skipti sér

ekkert af okkur.

Þá bar það oft við að við sáum tundur-

dufl en af þeim var mikil mergð þegar

komið var undir strendur Bretlands og

allur Norðursjór var þakinn tundur-

duflum. Þar urðum við að sigla í

skipalest eftir ákveðnum leiðum undir

leiðsögn herskipa.

^nnadagsblaðid

91