Á Júpíter með Bjarna var ég, ýmist sem bátsmaður eða annar stýrimaður, þar til nýsköpunartogararnir komu að stríðinu loknu. Einn þeirra var Nep- túnus sem Tryggvi lét byggja og kom til landsins um áramótin 1947-1948 og gerðist Bjarni Ingimarsson skip- stjóri á honum. Fylgdi ég honum yfir á þetta nýja skip sem var um 900 lestir og nú sem fyrsti stýrimaður, en ég hafði þó stundum leyst af sem fyrsti stýrimaður í siglingunum áður. Við héldum strax á ísfiskirí og var veiði afbragðsgóð, en við fiskuðum einkum á Selvogsbanka. Þar gerðum við einn mjög frægan túr til Grimsy og vildi svo til að ég var skipstjóri í þeirri ferð og var það í fyrsta sinn sem ég gerði það. Bjarni var þá í siglingarfríi. Þarna seldum við fyrir 19020 ster- lingspund sem var heimsmet á þeim tíma, þótt við værum að vísu með fullt skip." Gerðist skipstjóri of snemma „Eg var þó ekki á Neptúnusi lengur en fram til vors 1948. Þá henti það hörmulega slys að skipstjórinn á tog- aranum Venusi fórst þegar skipið var statt í Norðursjó. Utgerðarmaður skipsins var Loftur Bjarnason í Hafnarfirði og kom hann nú að máli við mig og bað mig endilega að taka við Venusi sem skipstjóri. Þetta varð úr og þar með var ferill minn sem tog- araskipstjóra hafinn. En ég held að það hafi verið fljótfærni hjá mér að taka við Venusi. Ég var búinn að vera það skamman tíma fyrsti stýrimaður og hafði því of litla reynslu í að fiska sjálfur, þótt ég þekk- ti til allra verka á dekki. En að eiga að fiska sjálfur og það á skipi sem ég hafði enga reynslu af var o£ snemmt fyrir mig. En þetta sjá menn eftir á. Auk þess var Venus gamalt skip miðað við nýsköpunartogarana sem þá voru komnir. Aftur á móti var ég jafnan heppinn með sölur erlendis. Einu hörmulegu atviki man ég eftir frá þeim árum þegar ég var með Venus eða 1949. Við vorum að koma af Halanum ásamt togaranum Júní, í vonud veðri. Við sáum nokkurn veg- inn hvor til annars lengi leiðarinnar, en þá sé ég að hann beygir til norðurs og er mér ljóst að hann ætlar inn á Önundarfjörð. Ég treysti mér ekki til að fylgja honum eftir og vildi heldur taka Dýrafjörð. Siglum við inn á fjörðinn þar til ég finn að sjó er farið að slétta og veit þá að ég er kominn í skjól af Barðanum, þótt ekki sæi ég land. Dýpið var nú nóg til þess að ég gat látið akkerið falla. En þegar við erum rétt lagstir þarna þá heyrum við í talstöðinni að Júní er strandaður í Dýrafirðinum og enskur togari í Patreksfírðinum á sömu stundu. Sem betur fer björguðust allir mennirnir af Júní en skipinu varð ekki bjargað. Af enska togaranum fórust aftur á móti sex. Með nútíma siglingatækjum hefði þetta aldrei getað gerst. Með Venus var ég í tvö ár, en þá vildi svo illa til að spilið brotnaði og þar með var ákveðið að leggja togaranum. Hann var enda einn af gömlu tog- urunum og menn vildu ekki lengur ráða sig nema á nýsköpunartogarana svo oft reyndist erfitt að manna skipið. Ég tók þá við togaranum J°n Þorlákssyni sem var í eigu Bæjar' útgerðar Reykjavíkur og var einn aí nýsköpunartogurunum. Með hann var ég á annað ár, en tók þá við stærra skipi í eigu Bæjarútgerðarinnar, Skula Magnússyni. Með Skúla var ég t'1 ársins 1953 þegar ég lét af störfum nja Bæjarútgerðinni." A Marsinum Þegar hér var komið sögu lá leiðin enn til Tryggva Ófeigssonar og að sjali' sögðu sem skipstjóri og var skipið tog' arinn Mars. Ekki fer hjá því að menn minnist margra vondra veðra a löngum ferli og þar á meðal meðan e& var með Mars. Þá höfðum við á MarS ásamt Neptúnusi sem Bjarn Ingimarsson var með verið sendir a fiska fyrir vestan Grænland. Þetta var desember og fengum við þokkaleg veður vestur fyrir Grænland. »J vorum að fiska út af Julianehaab' bugtinni og var Neptúnus, sem va^ kominn nokkru á undan okkur búiD að fiska í sig og átti að landa tilteknum degi í Englandi. Vorum v" einskipa á þessum slóðum í tV sólarhringa enn. Veður var enn gotte myrkur allan sólarhringinn. ð Venus GK 519 frá Hafharfirði. A þessum togara hófGísli skipstjóraferil sinn. 92 SJÓMANNADAGSgl
Beinir tenglar