Höfundur frásagnarinnar „ Gúanó- eyjan" er Joseph Conrad (1857- 1924) sem notið hefur óumdeildrar viðurkenningar sem mesti snillingur allra tíma í að íýsa sjómönnum og lífi þeirra. Sögur og skáldsögur Conrads gerast margar í Suður- höfum og er „ Gúanóeyjan "fengin úr einni af skáldsögum hans - „Lord Jim. " Skáldagan segir frá ungum stýrimanni, Jim, sem verður d að fremja alvarlegt glappaskot og eru skipstjórnarréttindin dœmd af honum Jyrir rétti í Singapore. Þegar Jim er nýlega genginn út úr réttar- salnum rekst vinur hans á tvo furðufugla með enn furðulegri áform á prjónunum og eru þeir gott dœmi um snilld Josephs Conrad í mannlýsingum. Ritstjóri Sjómanna- dagsblaðsins gerðist svo djarfur að þýða kaflann. Joseph Conrad Gúanóeyjan „Maður fyrir borð" var sagt djúpum rómi fyrir aftan mig. Ég snerist á hæli og kom auga á náunga sem ég þekkti dálítið — vestur-Ástrala. Chester hét hann. Hann hafði einnig verið að horfa á eftir Jim. Maður þessi var ákaflega bringubreiður, með veðurbar- ið, nauðrakað andlit, mahogníbrúnt að lit. Á efri vörinni gat að líta tvo smáa brúska úr járngráu, þykku og stríðu hári. Hann hafði verið perlukaf- ari, selt strandgóss, stýrt lausakaupfari og þá hvalveiðiskipi, muni ég rétt; hann hafði við orð að hann hefði kynnst hverju og einu af því sem að sjómennsku lýtur — nema sjóránum. Hinar eiginlegu veiðilendur hans voru Kyrrahafið, bæði það nyrðra og það syðra; en nú hafði hann ferðast alla þess leið frá vetvangi umsvifa sinna í því skyni að festa kaup á ódýru gufuskipi. Fyrir skömmu — eða svo sagðist honum frá — hafði hann ein- hvers staðar uppgötvað gúanóeyju. En landtaka á henni var háskaspil og þær aðstæður sem annars voru fyrir hendi til að leggjast við akkeri ótryggar - vægast sagt. „Hún er á við gullnámu" hrópaði hann upp yfir sig. „Hún ef þarna alveg inni í miðjum WalpolC' skerjaklasanum, og þótt satt megi vera að akkerisfesta fáist ekki þegar a minna dýpi kemur en fjörutíu faðma - þá hvað um það? Svo má eiga von a fellibyljum þarna. En þetta er rakio gróðafyrirtæki. Á við gullnámu meira en það! Samt finnst ekki einn einasti auli sem kemur auga á þetta- Mér heppnast ekki að fá nokkurn skipstjóra né útgerðarmann til ad koma í námunda við staðinn. Þvl ákvað ég að ég skyldi sjálfur takast flutninginn á þessari guðs gjöf á hend' ur." í þessum tilgangi þurfti hann Þa að verða sér úti um gufuskip, og e8 vissi að einmitt um þessar mundir var hann á bólakafi í samningaum' leitunum við persneskt fyrirtæki um leigukjör á ævagömlum sjóminjasarn' grip, briggskipi með níutíu hestarla hjálparvél. Við höfðum hittst °£ spjallað saman fáeinum sinnutf1, Hann horfði íbygginn á eftir Jim- „Tekur hann þetta nærri sér?" spum hann í fyrirlitningartóni. „Mjög svo sagði ég. „Þá er ekki mikið í hanf spunnið" lýsti hann yfir. „Hvað þý"1 að æðrast yfir svona nokkru? Svona tittlingaskít. Enginn hefur orðið a° manni með því móti. Þú verður að l'ta á málin nákvæmlega eins og þau blas við — gerirðu það ekki geturðu alve& eins lagt upp laupana strax. Þú mUn aldrei koma einu né neinu áleiðis li1" dagana. Sjáðu mig. Ég hef gert me það að reglu að láta aldrei neitt á m1& fá." „Já" sagði ég, „þú lítur á maU eins og þau blasa við." „Mikið vildi e& að ég sæi hann viðskiptafélaga minn ^ leið hingað, ekkert vildi ég frernnr sagði hann. „Þekkirðu han viðskiptafélaga minn — han Robinson gamla? Já, þann eina °» sanna Robinson. Þekkir þú hann ek^' Þann alræmda Robinson, mannin sem smyglað hefur meira af ópíum °t> veitt fleiri seli um sína daga en noW4 96 SJÓMANNADAGSBLAglE
Beinir tenglar