^vintýrari sem nú er uppi. Þeir segja a° hann hafi verið vanur að láta í haf a selfangaranum uppi við Alaska- strönd þegar þokan var svo dimm að a'góður Guð, já, Hann einn, var þess ^egnugur að greina næsta mann. "•obinson - "Svipa Guðs„. Sá er ^aðurinn. Hann er með mér í þessu Suanódæmi. Besta tækifæri sem á hans Jorur hefur rekið um dagana." Hann aut niður að eyra mér. „Mannætan? Ja> þeir voru vanir að kalla hann það vfir mörgum, mörgum árum. Manstu °guna? Þeir urðu skipreika á vestan- erðri Stewart-eyju; alveg rétt; sjö K°rnust í land og svo er að heyra sem Peim hafi ekki komið sem best saman. Urnir menn eru alltaf sífrandi og gera Ser rellu út af öllu - hafa ekki rænu á að Jargast við það sem þó er völ á - líta ekki á málin eins og þau blasa við - e'ns og þau blasa við, vinur minn! Og u hvers ætli það leiði nema ófara og vandræða? Vísast að þeir fái högg á nausinn; og eiga það meira að segja skilið. Þess háttar fuglar koma helst að &agni dauðir. Sagt er að skipsbátur af sícrpi hennar hátignar Wolferine hafi undið hann þar sem hann lá á ^jánum í þaranum, kviknakinn eins g daginn sem hann fæddist og söng- andi eitthvert sálmalag; snjó ýrði úr °rtl- Hann beið þar til báturinn var 111 árarlengd frá landi en spratt þá PP og tók á rás. Þeir eltu hann fram § aftur um fjörugrjótið í heilan ukkutíma - eða þar til einn af mat- °sunum kastaði að honum steini sem nendingu hæfði hann á bak við yrað svo hann féll í rot. Einsamall? rtanlega. En það er með þessa sögu ns og hina um selfangarana; Guð ert hve mikið er satt og hve mikið Satt. þeir á bátnum könnuðu a°stæður ekki náið. Þeir vöfðu hann 1111 í stórfrakka og báru hann burt í arhasti, því tekið var að dimma og eðurútlit slæmt. Á fimm mínútna resti gall við skot frá skipinu til merkis um þeir skyldu hraða sér um borð. Að þrem vikum liðnum var hann orðinn brattari en nokkru sinni. Hann lét allt uppnámið sem varð þegar í land kom ekkert á sig fá. Hann bara steinhélt sér saman og lofaði fólki að skvaldra að vild. Nógu slæmt var að hafa misst skip sitt og allar eigur, þótt hann leggði ekki eyru við öllum ónefnunum sem á honum dundu. Þetta er maður að mínu skapi." Hann hóf upp handlegginn sem bendingu til einhvers neðar í götunni. „Hann á dá- litla peninga í handraðanum svo ég varð að lofa honum að vera með mér í þessu. Ég varð! Það hefði verið synd- samlegt að fleygja slíkum happafundi frá sér og sjálfur hafði ég rúið mig inn að skyrtunni. Mér dauðgramdist að verða að gera það. En ég gat litið á málin eins þau blöstu við, og fyrst ég varð að fá mér einhvern að félaga, þá gat ég - held ég - engan kosið mér betri en Robinson. Ég skildi hann eftir við morgunverðarborðið á hótelinu meðan ég skrapp í réttinn að hlusta á dómsuppkvaðninguna, því ég hef fengið þá hugmynd... Hah! Góðan daginn, Robinson skipstjóri... þetta er vinur minn, Robinson skipstjóri." Grindhoraður öldungur, sem riðaði af elli, í hvítum hitabeltisklæðnaði og með grænbryddan sólhatt á höfði kom nú að heilsa upp á okkur eftir að hafa stjáklað veiklulegum skrefum yfir götuna. Nú stóð hann hér og lukti báðum lúkum um hnúðinn á regnhlíf sem hann studdist við. Rytjulegt, hvítt skegg með beingulum rákum hékk niður yfir bringuna allt að mitti. Hann deplaði hrukkóttum augnlokunum framan í mig og vissi ekki hvaðan á sig stóð veðrið. „Gaman að sjá þig, gaman að sjá þig!" tísti hann alúðlega og tvísté. „Hann heyrir dálítið illa" hvísl- aði Chester laumulega að mér. „Dragnaðist þú með hann rúmar sex þúsund mílur til þess eins að kaupa ódýran gufudall?" spurði ég. „Eg hefði tekið hann með mér tvívegis í kringum hnöttinn um leið og ég leit hann augum" sagði Chester af hjart- ans sannfæringu. „Við munum sjá um að útvega skipið, drengur minn. Er það mín sök að hver einasti skipstjóri og útgerðarmaður í Astralíu og Asíu reynist vera hreinn fáráðlingur? Einu sinni ræddi ég í þrjár stundir við mann í Auckland. „Sendu skip á staðinn" sagði ég, „sendu skip á staðinn. Ég skal gefa þér helminginn af fyrsta farminum, þú mátt eiga hann, færð hann fyrir ekkert - aðeins til að tryggja góða byrjun." En hverju held- urðu að hann svari: „Ég gerði það ekki þótt þetta væri eini staðurinn á jarðríki sem hægt væri að láta skip sigla til." Fullkominn hálfbjáni, náttúrulega. Sker, hafstraumar, ekkert akkerislægi, aðeins berir hamraveggir að leggjast að, ekkert tryggingafélag tæki áhætt- una, kvaðst ekki sjá að hægt væri að hlaða skipið á skemmri tíma en þrem árum. Fífl! Ég kraup næstum á kné fyrir framan hann. „En lítt'á málin eins og þau blasa við" segi ég. „Hvað um einhver sker og hvirfilbylji. Lítt'á þetta eins og það blasir við. Þarna er gúanó sem eigendur sykurplantek- ranna í Queensland berðust um - tækju að berjast um strax uppi á bryggjunum, skal ég segja þér..." En hvað fæst að gert þegar við eintóm fífl er að eiga?... „Þú ert bara að gera að gamni þínu, Chester" segir hann... Gera að gamni mínu! Ég hefði getað tárfellt. Spurðu hann Robinson skip- stjóra hérna... Svo var annar útgerðar- maður - feitur náungi í hvítu vesti í Wellington, sem hélt að ég ætlaði að plata sig á einn eða annan hátt. „Ég veit ekki að hverslags asna þú leitar" segir hann, „en ég á í önnum núna - vertu sæll" segir hann. „Helst hefði ég viljað grípa hann báðum höndum og fleygja honum út um gluggann á hans eigin skrifstofu. En það gerði ég ekki. Ég var jafnaðar- •^ÖMannadagsblaðið 97
Beinir tenglar