geðið sjálft eins og meðhjálpari í kirkju. „Hugleiddu þetta nú" segi ég. „Ég bið þig að hugleiða þetta. Ég lít við hjá þér á morgun." Hann urraði eitthvað í þá veru að hann yrði „fjarverandi allan daginn." Þegar ég var á leið niður stigann langaði mig mest að berja höfðinu við vegginn af einskærum vonbrigðum. Hann Robinson skipstjóri hérna getur borið vott um það. Mér fannst skelfilegt að hugsa um allt þetta undursamlega efni sem morknaði til einskis þarna í sól- inni - efni sem léti sykurreyrinn bruna upp mót himinhvolfinu. Orkuupp- spretta Queenslands! Og í Brisbane, en þangað fór ég til þess að reyna fyrir mér í allra seinasta sinn, sæmdu þeir mig nafnbótinni brjálæðingur. Hreinir örvitar! Eini viti borni maðurinn sem á vegi mínum varð var ekillinn sem ók mér erinda minna. Mér leist svo á að hann mætti muna sinn fífil fegri. Hah! Robinson skipstjóri? Þú manst söguna af kúskinum sem ég hitti í Brisbane - þú manst eftir henni? Sá karl var hreint ótrúlega glöggskyggn. Hann skildi þetta til hlítar á augabragði. Það var óblandinn unaður að spjalla við hann. Eitt kvöldið, þegar ég hafði átt í einhverjum djöfuls brösum með útgerðarmennina daglangt, var ég í svo slæmu skapi að ég sagði: „Nú verð ég að drekka mig fullan. Komdu með; ég verð að drekka mig fullan, því annars missi ég vitið." „Ekki skal stan- da á mér" segir ekillinn, „drífum okkur bara." Ekki veit ég hvað ég hefði gert án hans. Hæ, Robinson skip- stjóri!,, Hann potaði fingri í síðuna á félaga sínum.„He! he! he!" hló sá forni, leit annars hugar niður götuna og pírði svo tortrygginn á mig dapurleg, myrk augu...He! he! he!"... Hann studdist enn þyngslalegar en áður fram á regn- hlífina og tók að stara niður fyrir sig. Ég þarf ekki að taka fram að ég hafði gert ítrekaðar tilraunir til þess að sleppa frá þeim, en Chester hafði ónýtt þær allar með því einfaldlega að grípa í boðunginn á frakkanum mínum og halda mér föstum. „Augnablik. Ég hef fengið hugboð." „Hvaða andsk... hugboð" hraut upp úr mér á endanum. „Ef þú heldur að ég ætli í félag við þig..." „Nei,nei, drengur minn. Nú er það of seint, hversu rnjög sem þig hefði langað til þess. Við erum búnir að útvega gufuskipið." „Þetta er nú ekki annað en svipur af gufuskipi" sagði ég. „Nógu gott til að byrja með - við líðum ekki neitt yfirlætisþvaður hér. Ekki satt, Robinson skipstjóri?" „Nei! nei! nei!" krunkaði sá gamli án þess að líta upp og riða hins ellihruma höfuðs lýsti nú nær hamslausri einbeitni. „Mér skilst að þú sért kunnugur þess- um stráklingi" sagði Chester og gerði hreyfingu með höfðinu í þá átt sem Jim hafði gengið, þótt hann væri nú löngu horfinn. „Hann var að troða sig út með þér á Malabar í gærkvöldi - eða svo var mér sagt." Ég kvað það satt vera og eftir að hann hafði látið þess getið að sjálfur hefði hann síst á móti því að berast á og lifa hátt, þótt því ver yrði hann að horfa í hvern skilding þessa stundina (- „aldrei of mikið í handraðanum vegna framkvæmdanna! Ekki satt, Robinson skipstjóri?" -) þandi hann út brjóst- kassann og strauk stríða kampana, meðan sá nafntogaði Robinson, hóst- andi og kjöltrandi við hliðina á honum, kreisti handfangið á regn- hlífinni fastar en nokkru sinni og virtist að því kominn að síga hljóð- laust saman í gamla beinahrúgu. „Sá gamli á nefnilega alla peningana, þú skilur" hvíslaði Chester að mér í trún- aði. „Ég hef reytt mig inn að skyrtunni við að koma þessu bölvuðu fargani á hreyfingu. En bíddu bara, bíddu bara. Betri dagar eru í vændum"... Skyndilega virtist hann verða stein- hissa á þeim merkjum óþolinmæði sem hann sá á mér. „Ó, hamingjan sanna!" hrópaði hann. „Ég er að segja þér frá stórkostlegustu hugmynd allra tíma og..." „Ég hef mælt mér mót vid mann" sagði ég bljúgur og biðjanöi- „Hvað um það?" spurði hann °?> undrunin var ósvikin; „láttu hann bíða." „Það er einmitt það sem ég er að gera" ansaði ég; „væri ekki rétt aö þú segðir mér hvað þú vilt?" „Kaupa tuttugu hótel eins og þetta þarna rumdi hann niður í bringu sér; °í hvern einasta spjátrung sem fær sér par inni líka - tuttugu sinnum." Hann Ielt upp og það var hikleysi í svipnum: „%% vil fá þennan strákling." „Ég veit ek1" við hvað þú átt" sagði ég. „Hann er 0 einskis nýtur, ekki satt?" sagði Cheste snúðugt. „Ég hef ekki hugmynd un1 það" andmælti ég. „Nú, þú sagðir me( sjálfur að hann tæki þetta nærri ser þráttaði Chester. „Jæja, að mínu mat er piltungur sem... En hvað sem pv líður getur ekki mikið verið í hann spunnið; en nú muntu skilja að ég e að svipast um eftir manni, og ég ne einmitt það að bjóða sem henta honum. Ég ætla að fá honum vinnU eyjunni minni." Hann kinkaði ko' íbygginn á svip. „Ég ætla að smal saman fjörutíu negrum og flytja P þangað út - og það þótt ég verði a ræna þeim. Einhverjir verða að safn efninu saman. O! Ég mun búa vel a þeim: timburskýli, bárujárnsþak - e& þekki mann í Hobart sem mun larl mér það sem til þarf í sex mánuði- Ja' það geri ég. Alveg gullsatt. En þá vanc' ar eitthvað undir vatnsbirgðirnar. &o verð að bregða undir mig betri r3E inum og hafa uppi á einhverjum sen treystir mér fyrir sex aflóga jar!l tönkum. Ég mun safna í þá regnvatn > sko? Hann verður látinn sjá um pa \ Ég mun gera hann að æðsta yfirmann negranna. Ágætis hugmynd, eða hva Hvernig líst þér á?" „En stundun1 kemur ekki dropi úr lofti á Walp°ie' skerjaklasanum árum saman,,, sagði t> 98 SJÓMANNADAGSBLAgíS-
Beinir tenglar