°g var of hissa til þess að reka upp Natur. Hann beit á vör sér og virtist ák yggjufullur. „Nú, jæja, ég mun ein- ^ern veginn kippa því í lag fyrir þá - ^nnski færi ég þeim birgðir. Fjandinn "afi það! Þetta skiptir minnstu máli." |8 sagði ekkert. I sjónhendingu sá ég J'rn fyrir mér þegar búið væri að tylla '°num upp á klettadrang þar sem ^ergi vottaði fyrir skugga, öslandi §uanó upp að knjám, með garg sJ°fuglanna í eyrum og hvítglóandi e|(ihnött sólarinnar fyrir ofan sig; ^fheiður himinninn og lífvana n«auðnin titrandi í tíbránni líkt og Paij væru að soðna saman í eitt í Sv*kjunni úti í fjarskanum. „Ég •"Undi ekki ráðleggja mínum versta Vlni..." byrjaði ég. „Hvað gengur að Per?" æpti Chester; „Ég ætla að stinga ð honum vænni fúlgu - það er að e§ja um leið og hjólin eru farin að núast, auðvitað. Þetta verður jafn uðvelt og að drekka vatn. Hann mun °kstaflega ekkert þurfa að gera; hann ^Un bera tvær marghleypur sér við e'tisstað... Vitanlega þyrfti hann ekki óttast neitt sem fjörutíu negrar vnnu að taka upp á - með tvær ^tghleypur - eini vopnaði maðurinn! etta er langtum álitlegra en það kann " virðast. Ég vil að þú aðstoðir mig 'ð að telja hann á að taka þessu. " " ^ei!" hrópaði ég. Eitt andartak gaut y-°binson gamli votum augunum upp Irug með eymdarsvip. Chester horfði ,, núg fullur óendanlegrar fyrir- ,triingar. „Svo þú munt ekki ráða °num til þessa?" mælti hann sein- h Sa- „Svo sannarlega ekki" svaraði ég o var jafn hneykslaður og ég hefði erið beðinn um að aðstoða við armsmorð; „þar að auki er ég viss ^ að hann kærir sig ekki um þetta. arm er að sönnu ekki sem best á sig ^ninn, en geggjaður er hann ekki V° ég viti til." „Hann er ekki nýtur til 118 né neins" sagði Chester líkt og við sjálfan sig. „Hann er einmitt mað- urinn sem hefði hentað mér. Væri þér mögulegt að líta á málin eins og þau blasa við, væri þér Ijóst að þetta er kjörið handa honum. Þar að auki... Sko! þetta er frábærasta, öruggasta tækifæri..." Skyndilega varð hann reiður. „Eg verð að fá mann. Hér og nú!"... Hann stappaði niður fæti og brosti óviðfelldnu brosi. „En eitt er þó víst. Ég get ábyrgst að ekki mun eyjan sökkva undir honum - og mér skilst að hann sé dálítið sérsinna þegar slíkt er annars vegar." „Verið þið sælir" sagði ég í styttingi. Hann leit á mig eins og ég væri fífl sem engan veginn yrði botnað í... „Við verðum að fara að haska okkur, Robinson skipstjóri" æpti hann allt í einu inn í eyrað á gamla manninum. „Þessir persnesku fuglar bíða eftir að við komum og göngum frá samningnum." Hann tók þéttu taki utan um handlegginn á félaga sínum, snarsneri honum við og - alveg óvænt - glotti hann til mín yfir öxl sér. „Eg ætlaði að gera honum greiða" fullyrti hann og fasið og mál- rómurinn fékk blóðið til að ólga í æðum mér. „Ekki neitt að þakka - fyrir hans hönd" svaraði ég um hæl. „O, þú læst vera svo fjandi kænn" hreytti hann út úr sér; „en þú ert eins og allir hinir. Þú ert of mikill skýjaglópur. Við skulum sjá hvað þú hyggst fyrir með hann." „Ég veit ekki til að ég hyggist eitt né neitt fyrir með hann." „Ekki það?" fnæsti hann; það gnast í gráu yfirskegginu af bræði og við hlið honum stóð sá víðfrægi Robinson, blýfastur við regnhlífina, sneri við mér baki jafn þolinmóður og gæfur og útjaskaður vagnhestur. „Ég hef ekki fundið neina gúanóeyju" sagði ég. „Ég er þeirrar skoðunar að þú sæir hana ekki þótt einhver leiddi þig við hönd sér upp að henni" sagði hann og var skjótur til svars, „og því er nú svo hátt- að í heimi hér að þú verður að sjá hlutinn áður en þú getur fært þér hann í nyt. Þú verður að gegnumlýsa hann, hvorki meira né minna." „Og fá aðra til þess að sjá hið sama" sagði ég meinfysinn og leit niður á hið lotna bak við hliðina á honum. Chester fnæsti. „Það er sko ekkert að augunum í honum - hafðu ekki áhyggjur af því. Hann er engin leikbrúða." „Nei, ham- ingjan hjálpi mér!" sagði ég. „Komdu nú, Robinson skipstjóri" hrópaði hann inn undir hattbarð gamla mannsins og í röddinni var tónn einslags ógnandi lotningar; „Svipa Guðs" tók undir sig stutt, auðsveipni- legt stökk. Þessi afturganga gufuskips lá og beið þeirra. Auðlegðin úti á eyjunni björtu. Þeir minntu á tvo undarlega sæfara sprottna út úr goðsögn. Chester stikaði áfram salla- rólegur, hnarreistur og mikill á velli og með svip sigurvegarans; félagi hans, langur, rýr og hokinn, hafði krækt sig fastan við handlegginn á honum og dró visnar lappirnar hvora fram fyrir hina svo ótt sem hann ætti lífið að leysa... - Ég velti því stundum fyrir mér hvernig Jim, með allt sitt hugarflug, hefði listist á sig á Walpoleeyju, þessari ömurlegustu þúst þurrlendis í víðri veröld. Líklega hefði ég aldrei frétt af því, því ég verð að segja ykkur frá að eftir að Chester hafði komið við í ein- hverri höfn í Ástralíu til þess að lappa upp á skipshróið, stefndi hann út á Kyrrahaf með tuttugu og tveggja manna áhöfn um borð að því er sagt var. Einu fregnirnar sem skýrt gætu ráðgátuna um örlög hans voru þær að hvirfilbylur var talinn hafa riðið yfir Walpole-rifin máðuði síðar eða þar um bil. Engin einustu ummerki um skip og áhöfn fundust nokkru sinni; ekki hið minnst hljóð barst utan úr auðninni. Punkur og basta! Kyrrahafið geymir leyndarmál sín betur en öll önnur hinna síkviku og bráðlyndu hafa jarðar vorrar." Atli Magnússon þýddi ~J$Mannadagsbladið 99
Beinir tenglar