Vendersgade 23 Köbenhavan K. 25. okt. 1923 Elsku mamma Nú eru bráðum komnar þrjár vikur síðan jeg kom til Hafnar. Við vorum fimm ísfirðingar saman og alla leið- 'na í sama klefa á skipinu og sama húsi, síðan við komum hingað. Það eru þeir Leópoldssynir Þórhallur og Jón, Aðalsteinn sonur Jóns Þórhallssonar, þessir ætla allir a Kaupmannahafnarskólann og Daníel sonur Jóhannesar posts sem ætlar á Iðnaðarmannaskólann, og svo jeg. Fyrst gistum við á hinu „Nýja Missionshóteli" af því að við vorum ókunnugir. Þar gistum við í þrjá daga meðan við vorum úti um allt að fá leigð herbergi handa okkur. Af þeim var hægt að fá nóg með fallegum húsgögnum, en þau voru bara dýr. Seinast völdum við herbergi hjá gamalli piparkerlingu sem kallaði sig fröken. Herbergin eru mjög þægileg, en við kunnum ekki við mataræðið, fáum oftast eitthvert kál, kartöflur og svínaflesk. Þetta er náttúrulega ekkert vondur matur fyrir þá sem eru vanari við hann en við af honum. Þeir eru allir búnir að fá sér leigt annars staðar og flytja um mánaðamótin. Kerlingin er oft skemmtileg í viðmóti og segir okkur hitt °g þetta, og við segjum henni í staðinn ýmsar trölla- sögur frá Islandi. Þegar við vorum að spyrja hana hvort nún hefði nokkurn tíma haft íslending, sagðist hún hafa naft einn fyrir mörgum árum, en aftur á móti marga Færeyinga, Grænlendinga og Finna, en við skutum inní a íslensku að hún hefði sem sagt haft allra sveita kvikindi. Þótti okkur leitt að vera taldir upp með verstu óeirða- Seggjunum. Fæðið og herbergin kosta einar hundrað krónur fyrir hvern okkar um mánuðinn, sem er svona 130 kr. ísl. við erum búnir að labba um borgina þvera og endilanga, ^ftur og aftur og skoða hinar merkustu byggingar og söfn, hæstu turna og lystigarða. Ber margt og mikið fyrir augu, sem gaman er fyrir útlendinga að sjá og athuga. ^kemmtanir eru margar og margvíslegar fyrir þá sem nóga peninga hafa. En í sjálfu sér er lífið bara leiðinlegt, kl. 6 á morgnana vaknar maður við skröltið í vagnhest- unum. öskrin í bílunum, slætti í sporvögnunum, Wukknahljóð og járnbrautavæl, og allan þann gauragang Sem hundruð þúsunda manna gera í þéttskipaðri borg. ^ftir labbið á steingötunum verður maður jafn þreyttur °g í hörðustu kolavinnu. Umferðin er stundum svo mikil að lögregluþjónarnir verða að láta umferðina í einni götu hætta, til að hægt sé að komast áfram í annarri. ^ðan jeg kom til Hafnar hefur lífið gengið nokkuð ævintýralega hjá mjer, jeg hef semsagt daglega verið að flækjast á milli mestu manna borgarinnar og Dana. Þú getur varla trúað hvað jeg hef verið ósmeykur að tala við þá. Þú veist ekkert um það að þegar jeg ásetti mjer að fara til Danmerkur, hafði jeg alltaf í huganum að komast inn í sjóherinn eða á skólann. Svo þegar jeg kom til Hafnar var það mitt fyrsta verk eftir að jeg var kominn í ró að heimsækja sendiherra íslands herra Svein Björnsson og spyrja hann hvort íslendingar fengju að læra herstjórn og sjómannafræði í Danska sjóhernum. Hann tók vel á móti mjer og spurði hvort jeg hefði hug á þessu og vísaði mjer til Hartungs flotaforingja, Chefans fyrir Kadettaskólanum. Það er sá sem var kommandör á herskipinu „Fylla" og tók flesta togarana 1921. Til hans fór ég undir eins daginn eftir, hitti jeg hann í skólanum og þurfti að fara í gegnum marga officera til að komast inn til hans, þar sem hann sat í fullum ein- kennisbúningi með sverð við hlið. Jeg kynnti honum mig þarna sjálfur og rjetti honum nafnspjaldið mitt, bukkaði mig og beygði, eins og jeg hafði lesið um að gert væri í skáldsögum og sjeð á kvikmynd og bar upp erindið hvort hann vildi ekki gera svo vel að gefa mjer upplýsingar um hvort að Islendingur fengi og hvað hann þyrfti til að verða sjóliðsforingi. Hef jeg aldrei á ævinni hitt alúðlegri eða kurteisari mann. Hann bauð mjer til sætis í mjúkum hægindastól og spurði hvort jeg væri stúdent, jeg sagði honum að jeg væri ekki það og yfir höfuð lítt lærður og hefði mest það sem af væri stundað sjó. Þá sagði hann mjer að aðsókn að skólanum væri svo mikil að það hefðu verið gefin út lög um að enginn fengi upptöku í skólann nema hann hefði stúdentspróf eða hefði lesið undir inntökupróf í „Polyteknisk Læreanstalt" Fjöllistaskólanum og hefði fengið fyrstu einkunn í reikningi, ensku, þýsku og frönsku. Enn fremur sagði hann að ef þetta væri fastur ásetningur minn þá gæti jeg tekið „kursus lærdom" í þessum fögum hjer í Kaupmannahöfn á sérstökum skóla sem til þess sé ætlaður að lesið yrði undir upptökupróf, en um leið sagði hann að það kostaði 450 kr. og að jeg yrði að uppi- halda mig sjálfur einhvers staðar úti í borg. Sagði hann að undirbúningurinn tæki tvö ár með því að lesa allt árið um kring og með því að jeg yrði duglegur. Eftir það gæti jeg fengið inntöku á liðsforingjaskólann og þar verði jeg að lesa í fjögur ár, en vera til sjós á sumrin á her- skipunum hingað og þangað úti um heim. Á þeim skóla kostar það aftur á móti ekkert sagði hann, þar fái jeg frí föt að mestu leyti og fæði og húsnæði og 800 kr. í kaup seinustu árin. Þá eftir 6 ár þegar jeg væri orðinn 25 ára ¦INADAGSBLAÐIÐ 101
Beinir tenglar