Sjómannadagsblaðið

						SS. Nordbo. Aberdeen. Grays Harbour 1. febrúar 1924

Kœri Björn!

Með innilegustu ósk um gleðilegt nýtt ár og hjartans

þökk fyrir það gamla. Nú er jeg staddur nálægt landa-

mærum Kanada og Bandaríkjanna hátt uppi í landi á

fljóti sem heitir Columbia River og lestum við húsavið

hjer á fjórum stöðum, sem við eigum að fara með til

Yokohama og Tokyo höfuðborgar Japan. Hringinn í

kringum mig sé jeg eintómar sögunarmyllur og enda-

lausan skóg þar sem hinir villtu indíánar rjeðu ríkjum

fyrir mannsaldri síðan og hundruð fleka skógarhöggs-

manna koma fljótandi niður fljótið daglega. Hjer er

mikið unnið, en þó mun taka þrjár vikur að lesta skipið

því við tökum 6 milljónir kubik-feta af timbri.

Jeg vona að mamma hafi fengið brjef það sem jeg skrif-

aði henni fyrir mánuði síðan í Fíladelfíu. Síðan hef jeg

fengið þá skemmtilegustu ferð sem jeg hef upplifað

þaðan upp undir miðjarðarlínuna og yfir um til San

Francisco og hingað. Reyndar um eitt tímabil, vikuna í

gegnum Vestur Indíur, frá San Salvador fram hjá Kúba

og Haiti og alla leið til Colon hjelt jeg að hitinn ætlaði

að sálga mjer. Jeg haföi aðeins einar þunnar buxur og

þunna skyrtu og jeg gat undið úr þeim sveitann tvisvar

á dag og um kroppinn hlupu upp eldrauðir flekkir, en

það versta var að augnahvarmarnir bólgnuðu svo að jeg

var ekki líkur neinum manni og heldur ekki neinni

skepnu og jeg skalf af hræðslu þegar jeg leit í spegil, því

svo afmyndaður hjelt jeg að enginn gæti orðið af hita.

Skipshöfnin hjelt jeg að mundi fá hitasótt og að leita yrði

læknis á eyjunum, en smám saman fór þetta að lagast og

þegar við komum til Colon fann jeg ekki til neins og

andlitið rjetti sig smátt og smátt. Nú sjást þess varla

merki nema liturinn, því þar sem sólin náði að skína varð

hörundsliturinn eins og kaffi sem gleymst hefur að láta

rót í.

AJls staðar fórum við fram hjá hinu fegursta landslagi

eins og á eyjunum í Vestur Indíum, og þegar við komum

út á Kyrrahafið sigldum við nálægt landi undan hinni

sólríku Ameríkuströnd þar sem piparinn grær, fram hjá

Costa Rica, Honduras, og silfurlandinu Maxico og fram

njá gulllandinu Californíu, þar til við komum til

gullborgarinnar San Francisco vestursins himnaríkis, þar

sem gulli og ríkidæmi er staflað saman. Jeg var í sjöunda

himni þegar við sigldum í gegnum Gullna hliðið

»Golden   Gate"   Innsiglingin   er   álíka   mjó   og  frá

Suðurtanganum og yfir á Naustin með snarbrött fjöll á

báða bóga. Við stóðum aðeins við þarna í þrjá daga.

Port Seattle, Washingtonfylki, sjö dögum síðar

Jeg bið þig að afsaka að jeg hef nú hvílt mig við að skrifa

brjefið í heila viku, en það er vegna þess að það hefur

gengið með hálfgerðu báli og brandi milli okkar háset-

anna og kapteinsins út af kaupinu. Þegar við eigum að fá

okkar danska kaup útborgað í dollurum verður það að

engu, vegna þess hvað danska krónan stendur lágt gagn-

vart dollar og kaupið lítið í „forvejen". Hjer hafa þeir á

amerískum skipum sem siglt hafa á milli landa 60 doll-

ara, en á skipum sem sigla milli hafna í innan-

landssiglingum með timbur 80 dollara, fimmfalt meira

en við höfðum hjer um borð. Þeir sem vinna í landi hafa

frá 80 centum upp í dollar á tímann og er þetta fylki

Washington talið eitt hið besta með alla atvinnu af

Bandaríkjunum. Nú er fjöldi af motorskonnortum að

búa sig undir að fara á laxveiðar upp til Alaska og jeg

myndi hafa fengið mjer skiprúm ef jeg vissi ekki hvað

jeg er mikill klaufi að fiska. Jeg vildi að þú værir kominn,

þú myndir geta rifið upp þjenustu þar. Jeg hef talað við

marga áreiðanlega menn sem segja að þeir þjeni vanalega

frá 10 þúsund upp í 20 þúsund dollara á fimm mánaða

tímabili.

En hjer er allt dýrt, t.d. einn rakkústur með sápu kostar

hálfan annan dollar og annað eftir því. Ódýrasta hús-

næði og fæði sem hægt er að fá kostar hálfan annan dal á

dag.

Jeg og fleiri ætluðum að strjúka í Aberdeen (US) ef við

fengjum ekki meira kaup og vorum við búnir að fá

atvinnu sem skógarhöggsmenn með sex dollara á dag

sem er nærri 40 krónur. I gær eftir morgunverð héldum

við allir í halarófu upp til skipstjórans og sögðum að

annaðhvort fengjum við meira kaup eða við tækjum

pokana okkar og færum í land einn sem allir og allir sem

einn. Við sögðum honum að hann gæti ekki haldið

okkur um borð, hefði brotið samninga og væri háður

bandarískum lögum að geta ekki haldið okkur

nauðugum um borð. Sagði hann þá að við gætum fengið

80 japönsk „jen" á mánuði. Eitt „Yen" er 3

krónur og tvö „yen" eru dollar. Jeg get verið ánægður því

mitt kaup er nú þrefalt meira en jeg hafði áður. Við

gengum að þessu og annað kveld leggjum við af stað til

Yokohama sem við búumst við að koma til í mars. Jeg

bið þig að skila hjartans kveðju til mömmu og systkina

minna og biðja mömmu að senda mjer það sama mál af

^ÖMannadagsblaðið

105