Sjómannadagsblaðið

						Miss Guðrún Jónsdóttir

Heimabæ

Hnífsdal

Isajjarðarsýslu

Iceland

via Copenhagen

S/S Nordbo, Yokohama, Japan 5. mars 1924

Kœrajrœnka!

Nú hottar hin fagra, undirförula og ástglettna kvöld-

gyðja á Skinfaxa, svo hann skundar sjer að hverfa bak við

eldfjöllin í vestrinu, og þegar hún hverfur niður fyrir

hnjúkana, blaktir hennar hrífandi gyllta hár fyrir vind-

mum og kastar gullbjarma yfir himinninn og skýin og

sendir blómagörðunum hjer í austursins Paradís seinasta

kveðjukoss með fingrunum, einmitt á sama tíma sem

hin rósfingraða morgungyðja heima rís úr rekkju sinni

og stráir geislum sínum yfir vora fallegu snævi þöktu

tinda, og þú byrjar að klæða þig með stýrurnar í

augunum og jeg sest niður við að skrifa þjer að loknu

dagsverki.

Jeg get sagt nú að ég hafi runnið kringum hnöttinn á

'ukkunnar hverfandi hjóli. Þegar jeg var í Reykjavík

hjelst þú víst að jeg væri á grafarbarminum; mjer þykir

rnjög leiðinlegt að jeg ekki gat kvatt þig, en þú varst

rokin upp á Kjalames og þar sem jeg er frændi þinn

lrnynda jeg mjer að þú viljir frjetta af mjer, enda þótt jeg

sje ævintýramaður.

Eftir að jeg fór frá Reykjavík fór jeg til

Kaupmannahafnar og ráfaði þar um í hálfan annan

rnánuð, þangað til jeg fjekk leið á því. Annars var ætlun

^fiín að reyna að komast á sjóliðsforingjaskólann og

hjekk jeg á þeím eins og grenjandí Ijón; en það var ekki

t'l að tala um nema jeg hefði stúdentspróf, en til að taka

Pað þarf jeg tvö ár, og það kostar marga peninga. Svo

skrifaði jeg til stjórnarráðsins hvort jeg gæti fengið styrk

hjá ríkinu til að læra með það takmark fyrir augum að fá

stöðu á íslensku strandvarnaskipi. En ég hefi ekki fengið

neitt svar, náttúrulega þurfti það að fara í gegnum

Þingið.

^vo þegar ég sá að aurarnir ætluðu að ganga til þurrðar,

rjeðist jeg á s/s Nordbo, splunkunýtt skip sem hljóp af

stokkunum sama daginn og jeg var skrásettur. Það er

°400 smálestir að stærð, stærra skip en þú nokkurn tíma

hefur sjeð, skip þar sem við hrærum út 500 lítra af máln-

ingu í einu til að klessa utan á það.

Með því fór jeg jómfrúrferðina til Kiel og Hamburg,

þaðan til New York og Philadelphia, svo niður í Vestur-

Indíur, Colon í Panama þar sem hitinn ætlaði að sálga

mjer. Svo til San Francisco, síðan frá Hoqiam Aberdeen

(í Washingtonfylki - innsk.) nærri landamærum Canada

upp fljót til Tacoma, Seattle og Everett. Síðan hingað til

Japan þar sem hitinn er mátulegur en mongólarnir of

margir og ljótir; ekki skaltu samt gleðja þig yfir að

stúlkurnar hjer sjeu Ijótar, margar þeirra gefa ykkur

hvítu alls ekkert eftir; reyndar sný jeg mjer burt þegar jeg

mæti þeim gömlu, því þær eru ljótar, drottinn minn

dýri.

Hjer eru það austurlanda prangararnir sem ætla að gera

út af við okkur með öllu því glingri sem þeir stilla upp

fyrir framan okkur á þilfarið, dýrmætum hlutum úr gulli

og silki sem er fagurt á að líta og girnilegt til fróðleiks og

er leiðinlegt að við ekki förum heim því þá væri hægt að

hafa með sjer margan þann hlut sem eigulegur væri.

Hingað komum við með húsavið, svo Japanarnir geti

farið að byrja að reisa skýli yfir höfuðið á sjer, því enn

liggja þeir í tjöldum og hreysum vegna hins voðalega

jarðskjálfta. Er sorglegt að sjá eyðilegginguna, því hjer

stendur ekki steinn yfir steini, eins og komist er að orði

í Biblíunni.

Hjeðan förum við til Sjingsjan í Kína eða hvern skollann

það heitir og svo aftur til San Francisco. Þar býst ég eins

við að jeg strjúki, því þótt jeg lifi hjer í lukkunnar vel-

standi og hafi gott kaup, þá er Ameríka framtíðarlandið

fyrir þá sem duglegir eru og vilja komast áfram, án þess

jeg telji mig í þeirra tölu.

Hvar sem jeg nú um heiminn flækist, þá vona jeg að þú

hugsir vel til hans frænda þíns og óskir honum alls hins

besta og þá skulum við bíða og sjá hvað úr mjer getur

orðið.

Vertu svo Guði á hendut falin og jeg vona að þú eigir

mörg ánægjusöm og gleðirík ár fyrir höndum.

Þess óskar þinn einlægur frændi

Henry

P.s.

Jeg bið þig að fyrirgefa hvernig þetta er skrifað, því satt

að segja hefi jeg ekki haft góðan frið til að skrifa, því fje-

lagarnir eru það sem maður kallar „fullir" og eru með

ólátum svo jeg varð að loka mig inni í borðstofunni, en

nú hafa þeir brotið hurðina.

"^ÍANNADAGSBLAÐIÐ

107