Sjómannadagsblaðið

						vanalega út á Grunnhala eða út á

Barðagrunn og lögðum þar í hall-

anum.

Ég man að þegar við vorum að stíma í

land um kvöldið þann 11. janúar (en

ég átti þá stýrisvaktina), bregður svo

undarlega við að þessi ónotatilfinning

sem ég gat um hverfur með öllu. Þetta

voru mikil viðbrigði, svo áleitið sem

þetta hafði verið, og ég var góða stund

að átta mig á hvað gerst hefði. Þannig

gat ég ekki orða bundist þegar ég sat

við matborðið um kvöldið, en segi við

konuna mína að ég haldi að eitthvað

muni koma fyrir. Sem von var tók hún

ekki mikið mark á mér, því engin

ástæða var sýnileg sem benti til að eitt-

hvað færi úrskeiðis."

„Hann ætlar nálægt okkur

þessi!"

„Aðfaranótt þess 12. janúar þegar við

héldum út aftur var hörkufrost og

gekk á með éljum. Við héldum út á

Barðagrunn, lögðum lóðina og

byrjuðum svo að draga. Þarna var

„neistafiskirí" sem þýðir að við

fengum nokkra fiska í lotu en ekkert á

milli. Við drógum tvö tengsli í einu og

þetta hafði gengið ágætlega um nótt-

ina.

Komið var fram undir hádegi og við

áttum eftir 40 bjóð, þegar ég veíti því

athygli að línan er farin að liggja

fullmikið aftur með bátnum. Mér

verður litið upp og kem þá auga á tog-

ara sem virðist vera á fullri ferð og sé

að hann stefnir í áttina til okkar. Mér

verður að orði að hann muni ætla að

fara nálægt okkur þessi en er þó

einkum að hugsa um línuna.

Ég lít upp í gluggann til þess að gæta

að hvort Gísli hafi orðið var við

hvernig línan lá og sé strax að hann er

á sínum stað. Eflaust hefur hann verið

að snúa bátnum í stjórnborða. Við

vorum nú komnir langt með að draga,

áttum aðeins nokkur tengsli eftir. Ég

hafði  nýlega  tekið  við  af Herði  að

gogga af en hann byrjaður að draga og

Rafn blóðgaði. Magnús háseti hafði

skroppið niður til þess að fá sér bita og

kaffisopa."

Skammt stórra högga í milli

„Um leið og ég leit af Gísla þar sem

hann stóð í brúnni kom ég auga á tog-

arann aftur: Hann var enn á fullri ferð

og stefndi beint á okkur á Súgfirðingi

og var nú kominn svo nærri að

árekstur var óumflýjanlegur.

Fyrsta hugsun mín var sú að ná mér í

eitthvað til þess að halda mér í. Ég

greip í bómuna, og nú gerðust hlut-

irnir svo hratt að ég má hafa mig allan

við að halda réttri röð atvikanna.

Togarinn renndi rakleitt á bátinn og

skipti engum togum að stefnið á

honum gekk inn í hann miðjan!

Við Hörður og Rafn þutum aftur á því

okkur hafði hugkvæmst að komast þar

að lóðabelgjum sem nota mætti til

þess að fleyta sér á. Ég hafði gripið

með mér hníf til þess að losa belgina.

Bátnum hallaði nú mjög mikið á bak-

borða.

Þegar áreksturinn varð hafði báturinn

fest á togarastefninu eitt andartak en

vegna afturkasts af högginu hrökk

hann nú frá - og samstundis renndi

togarinn í hann á nýjan leik. Við

þennan seinni árekstur gekk hann inn

í bátinn nokkru aftar og mölbraut

brúna að framanverðu. Nú lagðist

báturinn alveg á brúargluggana.

Okkur þremenningunum hafði

heppnast að ná belgjunum lausum, en

meðan togarinn var þannig að brjóta

bátinn í sundur kom mér eitt andartak

í hug að reyna að komast upp á akker-

ið á honum, en það var fellt inn í hólf

eða skáp og leist mér ekki á að komast

um borð í hann þaðan."

Belgirnir drógust á sjávarbotn

„Nú skipti engum togum að

Súgfirðingur sökk og ætla ég að það

hafi tekið svo sem eina mínútu. Rett

áður en fyrri áreksturinn varð hafði eg

komið auga á að allir gluggar í bn1

togarans voru lokaðir, en sá nú aí5

glugga hafði verið lokið upp þar efra

sem sýndi að áhöfnin hefði loks oroiö

einhvers vör. Síðar kom það fram vio

sjópróf á ísafirði að skipstjórinn hafð1

fyrir skömmu verið búinn að stiUa

ratsjána af skemmri vegalengd yfir a

lengri, og vegna þess hve ratsjaif

verður þá ónákvæmari munu þeir ekk1

hafa séð bátinn.

Við færðumst nú samstundis á kaf °í

ég hlýt að hafa misst meðvitund um

sinn, en svo geigvænlega kaldur var

sjórinn að ég fann mig kreppast sama11

sem í heljarklóm. Þó hef ég haldið taK1

mínu á belgjunum, því þegar ég keU1

til sjálfs mín aftur er ég kominn upP

undir sigluhún á afturmastri bátsms

sem er að hverfa í djúpið. Mér rl

skelfingar átta ég mig þá á því að belg'

irnir mínir - sem voru tveir og bund'

nir saman - höfðu smeygst und1

stagið frá afturmastrinu og fest par'

Þannig dró nú báturinn þá niður me

sér en ég hafði ekkert lengur til a

fljóta á."

Sá grilla í menjurauðan skips-

botninn

„Þegar ég hafði áttað mig á þessu reyn'

di ég sem best ég gat að halda me

uppi.  Ýmislegt  lauslegt  sem  skot1

hafði upp frá bátnum var á floti í krmg

um mig - stíuborð, fiskar og fleira. ^e

þóttist vita að þetta væru endalok10,

„Hér endarðu þá, karlinn" man eg a

ég sagði við sjálfan mig og ekki a

ástæðulausu.

Togarinn var nú tekinn að keyra velm

aftur á bak en slík ferð var á honum a

hann rann enn áfram - og skyndileg

var ég kominn upp að síðunni ^

honum kulmegin. Vegna ferðarinnar

skipinu byrjaði ég að sogast niður me

síðu þess og enn man ég eftir menj

rauðum   skrokknum   sem   grim1

110

SJÓMANNADAGSBLAgí^-