rneðan ég færðist óðum dýpra á kaf. Eg gerði mér ljóst að ég kynni að lenda undir botninum á skipinu og ef til vill i skipsskrúfunni, svo ég neytti nú allra krafta til þess að krafla mig upp. Mér hafði tekist að losa mig úr stígvélunum og ef til vill var það því að þakka og eins hinu að eitthvert loft hefur verið undir sjóstakknum mínum ao það tókst. Mér skaut upp og skipverjar á togaranum komu strax auga á mig." Magnús lá á lestarlúgunni »Ekki gekk áfallalaust að bjarga mér um borð. Þeir togaramenn höfðu náð 1 krókstjaka sem var mjög þungur og pegar þeir voru að reyna að krækja í ttiig tókst ekki betur til en svo að þeir viðbeinsbrutu mig. Loks heppnaðist þeim að krækja í hálsmálið á stakknum og þannig var mér dröslað um borð. Fyrsti maðurinn sem ég kom auga á var Gísli, en honum höfðu þeir getað hjargað fyrstum, og nú kom ég auga á Magnús sem lá á lestarlúgunni. Háseta á togaranum tók nú að drífa að °g enn fremur kom stýrimaðurinn þarna og spurði hve margir við hefðum verið á bátnum. Þegar við gátum sagt honum það hristi hann aðeins höfuðið. Nú var farið með °kkur aftur á og vorum við afklæddir a nrplássinu, en þetta var gamall gufu- togari, byggður 1937. Hann hét Kingston Pearl og var frá Hull, 400 tonn að stærð og hafði verið endur- hyggður að einhverju leyti." Rafn fannst aldrei -Togaramenn gerðu allt sem þeir gátu tyrir okkur. Þeir reyndu að koma í °kkur hita með öllum ráðum, báru °kkur toddý og tróðu okkur í þurr föt sem þó voru öll svo lítil að við vorum eins og strengdir kettir í þeim. ^ogarinn leitaði hinna í þrjár klukku- stundir og eftir klukkutíma fannst Hörður, og var hann enn með belgina. Við reyndum að koma lífi í hann og reyndum áfram alveg þar til hann var tekinn að stirðna. Það kom í ljós við læknisrannsókn að hann hafði verið drukknaður þegar við fundum hann. Rafn fannst aftur á móti aldrei, enda voru skilyrði til leitar mjög slæm." Óljósar fréttir „Togarinn reyndi að senda tilkynn- ingu um slysið út í gegnum talstöðina, en sú tilkynning var óljós og lengi vissi enginn hverjir komist höfðu af og hverjir ekki. Það var ekki fyrr en samband náðist við varðskip sem það tókst og biðu menn því á Suðureyri milli vonar og ótta eftir nánari fréttum. Til dæmis frétti konan mín, Olga Guðmunds- dóttir, það úti á götu hvernig farið hefði, en vissi ekki um hvort ég væri meðal þeirra sem björguðust. Ég hafði kvænst í desember og við nýlega eignast okkar fyrsta barn og það reyn- di ég að það er satt sem sagt er að í lífs- háska svífi liðin ævi fyrir hug- skotssjónum manna, því einmitt þetta leitaði sífellt á mig meðan ég barðist fyrir lífinu í sjónum. Kingston Pearl lá í þrjá daga á Isafirði meðan sjópróf fóru fram og man ég að skipstjórinn var mjög niðurbrotinn, sem og okkar skipstjóri GísJi Guðmundsson. Utgerð togarans mun hafa þurft að greiða tveggja milljóna króna tryggingu áður en togarinn fékk að halda út að nýju og var það mikið fé þá. Við skipbrotsmennirnir fengum nokkrar bætur fyrir vertíðartap og fleira, þótt langan tíma tæki að ná þessu út. Þau urðu endalok Kingston Pearl að ári síðar á mjög svipuðum slóðum og slysið varð, kom upp eldur í honum og var hann dreginn alelda til Isa- fjarðar. Þar var loks slökkt í honum, en áhöfnin hafðist við í brúnni þar til landi var náð." Aftur á sjó „Þegar Súgfirðingur var farinn var engan bát að hafa í hans stað og var ég því í landi um hríð eða þar til ég réð mig loks á mótorbátinn Ölduna með þeim Guðmundi Magnússyni og Páli Janusi. Ég bjó á Súgandafirði á árunum 1948 til 1963 þegar ég fluttist til Reykjavíkur og var ég stöðugt við sjó- mennsku, síðast á hafrannsóknaskip- inu Hafþóri, en þar byrjaði ég 1968 og var þar í sjö ár. Súgandafjarðar og Súgfirðinga minnist ég alltaf með ánægju og kannske eftirsjá. Þar býr gott fólk í fagurri byggð.,, Atli Magnússon Senium öhrn v TÍri 'tíúdmkiftd Sjávarútvegs- ráðuneytið ^ÖMANNADAGSBLAÐIÐ 111
Beinir tenglar