Þórsmenn greina reykinn frá togaranum „Þegar klukkan var orðin tólf voru Þórsmenn teknir að sjá reykinn frá togaranum, og ennfremur sáu þeir hann sjálfan í ratsjá. Og nú flaug Snæfaxi vestur á bóginn, uns hann var þar yfir sem Þór öslaði í veg fyrir sökudólginn. Snæfaxi miðaði síðan togarann og lét Þór í té miðunina. Hún staðfesti það að sá depill sem rat- sjáin sýndi væri Van Dyck. Þurfti Þór þá ekki frekar vitnanna við. Að þessu loknu flaug Snæfaxi á nýjan leik austur eftir og hnitaði hringa yfir togaranum. Bensínforðinn minnkaði meir og meir, uns auðsætt var að ekki mundi undir eigandi að fljúga til Reykjavíkur. Var þá ákveðið að fara til Hornafjarðar, lenda þar og taka elds- neyti. Þór nálgaðist nú óðum land- helgisbrjótinn og þó að Sólfaxi, sem er Katalínuflugbátur, sé ekki ýkja hrað- fleygur, miðaði honum býsna vel. Þeir Snæfaxamenn höfðu er hér var komið verið á lofti í rúmar átta klukku- stundir. Samt sem áður hefðu þeir fegnir viljað verða sjónarvottar að samfundum Þórs við hinn belgíska þurs, en nú var ekki vænlegt að doka lengur við. Þeir báru saman bækur sínar við samherja sína á Þór og Sólfaxa, kvöddu þá og óskuðu þeim heilla, sendu Van 'Dyck hlakkkennda hugsun og beindu síðan fari sínu í átt- ina til Hornafjarðar. Lenti Snæfaxi á flugvellinum við Höfn þegar klukkan var fimm mínútur yfir hálfeitt. Þar voru fylltir geymarnir og síðan lagt af stað til Reykjavíkur. Þá var klukkan tuttugu og þrjár mínútur yfir tvö. Var flogin beinasta leið yfir hálendið og lent á Reykjavíkurflugvelli þegar klukkuna vantaði tuttugu mínútur í fiögur. Voru þá liðnar tíu klukku- stundir og tuttugu mínútur frá því að Snæfaxi lagði upp í gæsluflugið!" Loks lét skipstjóri sér segjast „Þegar klukkuna vantaði tuttugu og þrjár mínútur í tvö, munu þeir belg- ísku hafa séð þriðju íslensku flugvélina taka að sveifla sér um loftið yfir skipi þeirra. Þar var Sólfaxi kominn á vörð. Van Dyck stefndi nú til suðausturs, en þó að ekki muni hafa verið sparað afl vélarinnar, styttist óðum bilið milli hans og Þórs. Síðasta klukkutíma eltingarleiksins mun það hafa minnkað um fullar sex mílur. Þegar ekki var orðin nema ein og hálf míla milli skipanna skaut Þór púðurskoti á togarann. Stuttu síðar var skotið öðru og þriðja. En togarinn hélt áfram för sinni. Nú tók hann að fara í krappa króka til þess að gera eftirförina erfiðari. Auðsætt var að skipstjórinn hugðist ekki gefast upp fyrr en í fulla hnefana. Þór dró jafnt og þétt á veiðiþjófinn, þrátt fyrir krákustígana, og þegar hann var kominn á hlið við hann var kúla sett í fallbyssuna og síðan skotið fáum metrum framan við stefnið á Van Dyck. Þá lét skipstjórinn sér segjast. Hann stöðvaði skipið og beið þess sem að höndum bæri. Þetta var um tvöleytið aðfaranótt mánudags og voru skipin stödd 50 sjómílur í suðaustur af Ingólfshöfða. Það var hægviðri og lítil ylgja í sjó. Léttbáti Þórs var skotið út og róið yfir að togaranum. Klifu upp í hann Sigurður Árnason, annar stýrimaður og einn háseti. Sigurður hafði með sér skammbyssu og litla, sjálfvirka talstöð, svokallað göngutæki. Hann gekk á fund skipstjóra. Var skipstjóri úfinn á svip og þá er Sigurður krafðist þess að hann færi með skipsskjölin yfir í varðskipið, aftók hann að hlýða." Málaþóf við skipstjóra - haldið til Reykjavíkur „Stýrimaður talaði við yfirboðara sína og réðu þeir ráðum sínum. Síðan voru sendir yfir í togarann fyrsti stýri- maður, Haraldur Björnsson og Kristján Sveinsson þriðji stýrimaður. Var skipstjóra tjáð að flutt yrði yfir í togarann viðhlítandi áhöfn og honum siglt til Reykjavíkur. Nú runnu tvær grímur á skipstjórann. Hann var þó ekki á því að láta undan að svo komnu máli. Hann bað um frest, kvaðst vilja ná sambandi við yfirvöld í Belgíu. Beiðninni var komið á framfæri við Pétur forstjóra og Pétur bað fyrir þau boð til skipstjórans að tilmælum hans yrði ekki sinnt, enda gæti skipstjórinn ekki vænt sér neinnar liðveislu frá bel- gískum yfirvöldum. Skipstjóri hliðraði sér enn hjá þeirri skipun að fara með skjölin yfir í Þór, og var honum þá tilkynnt að vafningaminnst yrði að setja dráttartaug í Van Dyck og drösla honum til Reykjavíkur. Skipstjóri varð hvumsa við þessi skilaboð, en ekki var hann samt af baki dottinn. Þá er hann hafði hugsað sig um baðst hann þess að hann fengi frest til að afhenda skipsskjölin, uns hann hefði náð tali af útgerðarstjóra skipsins í Ostende. Þessi tilmæli voru flutt Pétri forstjóra og þar eð veður var gott og útlitið virtist nokkurn veginn einsýnt, ákvað SJÓMANNADAGSBLAÐID 127
Beinir tenglar