SJÓMANNADAGSBLAÐIÐ 11 það sem á daga hans hefur drifið ætt- mennum sínum til fróðleiks og er vissulega gott til þess að vita að sá fróðleikur týnist ekki. „Ég er fæddur að Bakkastíg 5 hér í Reykjavík, rétt ofan við „Daníels- slippinn" þann 15. mars 1928," segir Sigurður. „Foreldrar mínir voru Árni Steindór Þorkelsson ættaður sunnan úr Straumi við Hafnarfjörð og seinast skipstjóri á útvegi Lofts Loftsssonar, en móðir mín var Stein- unn Sigríður Magnúsdóttir ættuð frá Krosskoti í Sandgerði. Faðir minn var af Bergsætt, en móðir mín rakti sínar ættir undir Eyjafjöll. En þegar ég var þriggja ára fluttust foreldrar mínir með mig vestur á Framnesveg sem þá var númer 50-a, en mun nú vera 56-a. Þar sleit ég barnsskónum, eins og þar stendur, bæði á því svæði og niðri í Selsvör, en frá því að maður fór að geta hreyft sig stefndi hugur- inn niður á sjávarkambinn." Af fleka úr bensínbrúsum á vertíð á V-Stafnesi „Þegar þú spyrð hvert verið hafi upphaf sjómennsku minnar vefst mér tunga um tönn. Ég veit ekki hvort ég á að tala um upphafið sem kynnin af körlunum þarna í Selsvör- inni eða þá það þegar við strákarnir smíðuðum okkur fleka úr bensín- Fyrsta varðskipið sem Sigurður var á — mótorbáturinn Víkingur GK-247. brúsum og lögðum frá landi á hon- um. Þetta var við upphaf hernámsins og nóg um tóma bensínbrúsa sem gerðu slíka „skipasmíði" auðvelda. En frekar má sjálfsagt segja að byrj- unin hafi verið þegar mér var leyft stöku sinnum að fljóta út með þeim grásleppukörlunum í Selsvörinni. Á einhverslags fleytum hef ég því verið frá því er ég man eftir mér að heita má. Stundum fengum við lánaða skektu og rerum kippkorn frá landi á henni, en tókum annars skektur traustataki — því fátt fékk stöðvað þrána eftir sjónum. Varðskipið Sœbjörg. En raunverulegur sjómannsferill minn má segja að hafi byrjað þegar ég ellefu ára gamall var sendur að sumarlagi að V-Stafnesi til þeirra feðga Metúsalems Jónssonar og Sig- urbjarnar sonar hans. Sigurbjörn bjó síðar löngum að V- Stafnesi, en dvel- ur nú orðinn níræður í Sandgerði hjá dóttur sinni og tengdasyni. Hjá þeim feðgum reri ég um sumarið á opnum báti þeirra, sem var 4-5 tonn að stærð, en fór svo suður um haustið og lauk skólanámi mínu. En sumarið á eftir hélt ég enn að V-Stafnesi og nú varð dvölin lengri — því ég var með þeim feðgum alla vetrarvertíðina, og á þeirri vertíð varð ég 13 ára. Nú var Sigurbjöm fyrir bátnum, því Metú- salem var orðinn aldraður og varla fær í þetta slark lengur. Þetta var líka óneitanlega kaldsöm vist oft á tíðum, en við rerum eina 30-40 róðra. Að hverjum róðri loknum var bátnum lagt í „múrningar" eins og það þá var kallað. Þarna komst ég í kynni við atvinnuhætti sem ég fullyrði að fáir núlifandi íslendingar muni þekkja lengur. Svo fremi að ekki væri háflóð báru menn fiskinn á sjálfum sér frá bátnum upp frá fjörunni, eins og ís- lenskir sjómenn höfðu gert um alda- bil allt til þessa tíma. Er óneitanlega gaman að hafa tekið þátt í lokum þessara fornu vinnubragða í útgerð- arsögu okkar. Það kemur líka fyrir
Beinir tenglar