14 SJÓMANNADAGSBLAÐIÐ Ólafur Jóhannesson, þá dómsmálaráðherra, í heimsókn hjá skipherranum á Óðni. (Ljósm. Guðjón R. Ágústsson). borð og þetta sumar fyrir 43 árum er sveipað ljóma í endurminningunni. En haustið 1954 settist ég í varðskipa- deild Stýrimannaskólans og vorum við fimm í deildinni. Hinir voru Þröstur Sigtryggsson, Gunnar Ólafs- son, Pétur heitinn Jónsson og Lárus heitinn Þorsteinsson. Við útskrifuðumst í febrúar 1955 og þar með var ég sendur sem stýri- maður til Eiríks Kristóferssonar skipherra, en hann gegndi þá skip- herrastöðunni á stærsta og nýjasta varðskipi landsins — Þór — en skipið var þá aðeins þriggja eða fjögurra ára. Eg var þó ekki lengi á Þór að þessu sinni, var senn látinn fara sem stýrimaður út með einhverju öðru af varðskipunum en flutningur á mönn- um milli skipa var tíður." Þeir eru margir sem eiga varðskipsmönnum líf eða aðstoð að þakka. Hér vottar einn Sigurði þakkir sínar með þéttu handtaki eftir björgun af brennandi báti. Tíðarandinn var að hlífa sér ekki „Árið 1956 urðu þau þáttaskil hjá Gæslunni að Hörður Þórhallsson stýrimaður um borð í Katalínu-flug- vél stofunarinnar hjá Guðmundi Kjærnested lét af störfum. Er ekki að orðlengja það að þegar Hörður hætti var ég sendur í flugið í hans stað. Fór þá tímabil í hönd þegar ég var ýmist stýrimaður um borð í flugvélinni eða á skipunum. En 1958 og 1959 tók ég öðru hvoru að leysa af sem skipherra, oftast á minni skipunum, eins og gamla Óðni, Maríu Júlíu og Sæbjörgu. Frá þessum tíma á litlu skipunum er margs að minnast. Þannig gerðist það þegar landhelgin var færð út í 12 mílur í september 1958 að Pétur Sig- urðsson forstjóri kallaði á mig vestur í Gæslu og bað mig um að gerast skipherra á DC-3 flugvél sem stofn- unin hafði þá á leigu, þar sem Kata- línu- flugvélin var í viðgerð í Dan- mörku. Óneitanlega freistaði þetta verkefni mín, ekki síst þar sem úr flugvélinni gafst fróðleg yfirsýn yfir það sem á miðunum var að gerast. En þá hendir það að Gunnar Ólafsson, skipherra á minnsta varð- skipinu, Sæbjörgu, veiktist og var mér gert að taka við skipinu í hans stað. Kom í hlut Þrastar Sigtryggs- sonar að fara um borð í flugvélina. Við vorum settir til gæslu hér úti af suð-vestur horni landsins við Eldeyj- arsker og fylgdumst með þýskum togurum sem þar voru að veiðum — og er mér enn í minni hve mér leidd- ist þetta! En að nokkrum dögum liðnum vorum við sendir í slaginn fyrir vestan og léttist þá óneitanlega á manni brúnin. Þó er það ekki við- ureignin við Bretana vestra heldur nokkuð óvenjulegt verkefni sem okkur var fengið sem ég ætla að segja þér frá hér. í Bolungarvík tókum við í tog pramma sem fylgdi dýpkunarskipinu Gretti og fengum fyrirmæli um að fara með hann til Akraness. Þetta var satt að segja talsvert spennandi, því okkur var það metnaður að skila verkinu af okkur með sóma, þótt dráttarskipið væri lítið. En ekki gekk
Beinir tenglar