Sjómannadagsblaðið

						26

SJÓMANNADAGSBLAÐIÐ

„Enn þann dag í dag er mér illa við

að sjá ísingu"

Rætt við Þórð Guðlaugsson 1. vélstjóra sem hér minnist baráttu áhafnarinnar

á Þorkeli mána RE-205 í Nýfundnalandsveðrinu í febrúar 1959

ekki raunveruleg þorpsmyndun fyrr

en eftir 1946 þegar þar var byggt

frystihús og keyptur 27 tonna vélbát-

ur, Sæfari að nafni, og er þorpið nú í

daglegu tali nefnt Sveinseyri, sem

kunnugt er. Fram til þess tíma höfðu

bændur í Tungulandi, eins og byggð-

in nefndist, aðeins stundað nokkra

trilluútgerð. Búskap höfðu menn

ekki mikinn, en talsvert var um að

vinna væri sótt út í frá og þá helst til

Patreksfjarðar."

Ungur mótoristi

„I Stóra Laugardal ólst ég upp uns

ég hóf sjómennsku mína á áður-

nefndum Sæfara frá Sveinseyri árið

sem ég fermdist eða 13 ára gamall.

Þar um borð vaknaði áhugi minn á

vélstjórn, því ég var snemma gerður

að vélamanni um borð, þótt kunn-

áttu hefði ég litla. En sú var bót í máli

að skipstjórinn var lærður vélstjóri

og gat sagt mér til. Kom sú tilsögn að

góðum notum bæði þá og síðar.

Þannig stundaði ég nú sjóróðra allt til

þess tíma þegar ég 18 ára hóf nám í

smiðjunni „Sindra" á Patreksfirði.

Þetta var eina smiðjan á stóru svæði

og verkefnin því margvísleg — þjón-

usta við frystihúsið og togarana og

önnur skip, bifreiðaviðgerðir, pípu-

lagnir og allt sem nöfnum tjáir að

nefna. Fyrir kom að smíðaðar voru

líkkistur þegar smíða þurfti málm-

kistur utan um lík manna af erlend-

um skipum sem senda skyldi úr

landi... Að smiðjutímanum liðnum

lá leiðin svo að sjálfsögðu í Vélskól-

ann og var það árið 1955. Og á vél-

skólaárunum hófust kynni mín af

togaramennsku, því á milli bekkja

sótti ég sjó á Patreksfjarðartogurun-

um, einkum Ólafi Jóhannessyni."

Marteinn Jónasson skipstjóri á Porkeli mána í brúarglugganum. Hann sýndi mikinn

dugnað og þrek í hrakningum skipsins.

Nýfundnalandsveðrið mikla í

febrúar 1959 mun aldrei

gleymast og sú minning sem

við það er bundin og sárust er mun sú

þegar togarinn Júlí frá Hafnarfirði

fórst í þessu veðri með allri áhöfn, 30

manns. — En fleiri togarar lentu í

miklum erfiðleikum sem í minnum

verða hafðir og þó sérstaklega sú vá

sem steðjaði að togaranum Þorkeli

mána RE-205, en litlu mátti muna að

skipið færist vegna óskaplegrar ísing-

ar sem áhöfnin stóð í stanslausri bar-

áttu við í 72 klukkustundir. Einn

þeirra manna sem gat sér orð fyrir

vasklega framgöngu í þessari raun

var Þórður Guðlaugsson 1. vélstjóri,

en það kom m.a. í hans hlut að log-

sjóða hinar fjórar heljaþungu báta-

uglur af afturdekki skipsins. Þórður

Guðlaugsson var 24 ára þegar þetta

var og enn er hann á sjónum, 63 ára

gamall, 1. vélstjóri á Ottó N. Þorláks-

syni. Þótt tíminn breiði yfir margt og

menn muni ekki allt jafn nákvæm-

lega og var þegar frá líður tók Þórður

því vel að eiga viðtal við Sjómanna-

dagsblaðið um þessa baráttu upp á líf

og dauða fyrir 37 árum. Hann býr nú

að Flúðseli 4 og er kona hans Ólöf

Hafliðadóttir hjúkrunarfræðingur.

Þau eiga 4 börn.

„Ég er fæddur að Stóra Laugardal

í Tálknafirði þann 10. júní árið 1933

og eru foreldrar mínir Hákonía Páls-

dóttir sem enn er á lífi og Guðlaugur

Guðmundsson bóndi sem látinn er

fyrir nokkrum árum," segir Þórður

Guðlaugsson. „Á Tálknafirði hófst