Sjómannadagsblaðið

						62

SJÓMANNADAGSBLAÐIÐ

„Svo fengum við fermingarbræðurnir

okkur vel í nefíð"

— segir Þórður Sigurðsson, sem veturinn 1918 lifði ekki á öðru en hafragraut og

drukk vestur í Seyðisfírði við Djúp

H

eilan vetur lifði fjölskyldan

heima á hafragraut og

drukk (mjólkurmysu), fá-

tæktin var svona mikil. Þetta var vet-

urinn 1918 og frostið var slíkt að

sængin var frosin við vitin á okkur

þegar við vöknuðum á morgnana.

Frostið komst niður í 34 stig og Djúp-

ið var allt lagt, svo menn gátu farið

með hestasleða heiman að úr Seyðis-

firði út á ísafjörð í kaupstað. Nei, ég

vildi ekkilifa þann vetur upp aftur."

Þetta segir Þórður Sigurðsson fyrr-

um skipstjóri sem sleit barnsskónum

vestur í Hestfirði við Djúp á fyrstu

árum aldarinnar, en hann er fæddur

1906. í Hestfirði býr enginn nú en

fyrir alllöngu er kominn þangað bíl-

vegur. En í ungdæmi Þórðar bjuggu

þar 70-80 manns og við báðum hann

að segja okkur frá þessu mannlífi í

firðinum forðum. Hann er til heimil-

is að Hrafnistu í Hafnarfirði og verð-

ur níræður nú síðsumars.

„Ég er fæddur 25. ágúst 1906 á

Markeyri í Skötufirði og verð því ní-

ræður í sumar ef Guð lofar," segir

hann, „en fluttist tveggja ára gamall

að Fæti í Seyðisfirði með foreldrum

mínum. Þau voru Sigurður Þórðar-

son og Evlalía Guðmundsdóttir.

Þegar við komum að Fæti var verið

að byggja þar hús fyrir föður minn,

sem enn er uppistandandi, en af því

að það var ekki fullgert þá urðum við

að vera í gamla bænum til að byrja

með. Þetta var torfbær, svo sem 15

fermetrar, en fjölskyldan taldi tíu

manns, svo þrengsli voru mikil. Það

voru svo sem líka þrengsli eftir að í

Þórður Sigurðsson: „Húnvar ekkilétt œv-

in hjá móður minni..."

nýja húsið kom, því stórt var það

ekki, en auðvitað mikill munur frá

hinu."

Salahús og Folakot

í Hestfirði var á þessum tíma búið

á sex bæjum að bænum á Fæti með-

töldum. ÁTröðum var þríbýli og svo

voru Salahús og Folakot. Úti í Fætin-

um Hestfjarðarmegin stóðu svo þrjú

hús saman, Tjaldtangi, Miðhús og

Siggahús. Á Grjóthlaði bjó ein fjöl-

skylda. Helsta túnið í firðinum var á

Fæti, en það taldist tuttugu hundruð

og næst stærst var túnið í Folafætin-

um, fjögur hundruð.

Nú, um bústofn hjá fólki er það að

segja að hver fjölskylda átti svona

10-12 ær. Við höfðum þrjár kýr á fæti

og tvo hesta, en í Folafæti voru tvær

kýr og einn hestur.

Að sumrinu snerust öll störfin í

kringum skepnurnar og hjá okkur

börnunum að vaka yfir túninu sem

var alls ógirt. En að vetrinum var

sjósóknin aðalbjargræðið, og allir

áttu árabát sem róið var á til fiskjar.

Til dæmis átti faðir minn tvo árabáta

sem hétu Breiður og Mjóni. Hann

reri á þeim úr Höfnum á vorin þar

sem helsta útræðið var á þessum

slóðum þá. Það var engin sæluvist að

róa í Höfnunum og aðbúnaðurinn lé-

legur, enda átti það svo að fara að

faðir minn fékk lungnabólgu þar og

var fluttur heim í Seyðisfjörð þar sem

hann lést. Þá var ég níu ára.

Nærri má geta hvort ekki var

harmur kveðinn að okkur heima, en

nú stóð móðir okkar ein uppi með

okkur átta börnin. Sigurgeir bróðir

minn var aðeins þrettán ára þá og

elstur okkar bræðra, svo það lögðust

þungar skyldur á hans ungu herðar

við þetta. Hann fór nú að róa á bát-

um pabba og gerði það uns hann síð-

ar eignaðist 5 tonna mótorbát. Ára-

bátarnir báru beinin heima á Fæti.

Fiskur sem veiddist heiman að á

vetrum var allur saltaður að Fæti og

seldur þeim Jóni Jónssyni og Grími

Jónssyni í Súðavík eftir því hvor bet-

ur bauð það og það sinnið.

Mataræði

Sigurgeir fór snemma að fara í ver,