Sjómannadagsblaðið

						SJÓMANNADAGSBLAÐIÐ

63

Bœrinn á Fœti 1952. Það er Pórður sem stendur til vinstri með barnið ífanginu en fyrir miðju er móðir hans Evlalía.

eins og það var kallað á vetrum, og

það var hátíð þegar hann kom heim á

vorin með rúgmjöl og annað svo það

var bakað nýtt brauð og nytin batn-

aði í kúnum er hlýnaði. Manni þótti

gott að fá brauðið og mjólkina þegar

komið var heim úr smalamennskum,

en aðeins níu ára gamall var ég send-

ur inn í fjarðarbotn að smala. Eg

þótti snemma góður smali, en oft var

maður sveittur þegar heim kom.

Á vetrum var soðningin auðvitað

helsta viðurværið og veturinn 1918

var það ísinn sem lá yfir öllu á sjónum

og hindraði að nokkuð veiddist, sem

þrengdi að búinu. Á hátíðisdögum

var reynt að hafa einhvers konar til-

hald í mat, ekki síst um jólin, og þá

fengu allir einhverjar gjafir, helst spil

og íleppa og við áttum heimagert

jólatré sem koma mátti á 18 kertum.

Á sumardaginn fyrsta var líka siður

að hafa einhverja tilbreytni í matar-

æði. Það voru ókjör af berjum þarna,

en sjaldan tóm til að fara til berja

vegna anna við búskapinn. Þetta var

mest skemmtun á sunnudögum."

Þriggja vikna garðar

Það var ekki fyrr en í júní að hægt

var að láta fé úr húsi, fyrr var engu

sleppt, nema þá einhverju geldrusli.

Veðráttan var líka hörð og það var

algengt að það gerði norðangarða og

rok, sem stóðu allt að því þrjár vikur.

Norðan- og norðaustanveðrin

voru verst, því þá var mest verið inni

við og reynt að hafa ofan af fyrir sér

með því að prjóna, fara í einhverja

leiki og segja sögur. íslendingasög-

urnar voru lesnar og alltaf voru lesnir

húslestrar. Blöð sáust varla og ég

man að fyrsta blaðið sem ég sá var

Tíminn. Þegar útvarpið kom 1930 var

það ótrúleg breyting. Það kom fyrst í

Salahúsið og þar var þá gestkvæmt,

því fólk safnaðist þar saman til þess

að hlusta á þetta.

Já, það var mikið prjónað, enda

fatnaðurinn að mestu heimafenginn.

Maður gekk á kúskinnsskóm (ég

fermdist á kúskinnsskóm) og það

voru líka gerðir roðskór til að ganga

á inni. Þeir voru þunnir og flekkóttir,

því þeir voru búnir til úr hlýraroði.

Það var líka oft kalt, einsog ég hef

minnst á, enda húsakynnin ekki mik-

ið einangruð og eldiviðurinn lakur,

mest mór og hrís. Fólk fór gjarna inn

í fjarðarbotn með hrísklippur til þess

að safna hrísi sem við fluttum á bát-

um heim. Þetta gerðum við börnin

eftir að faðir minn féll frá, því ekki

var önnur aðstoð en vetrarmaður á

vetrum sem oftast kom innan úr

Súðavík.

Skólaganga

Ég var í skóla veturinn 1918 — tvo

mánuði. Kennarinn hét Óskar, en

ekki man ég lengur hvers son hann

var. Skólinn var haldinn í Tjaldtanga

og við vorum þarna átta eða níu