74 SJÓMANNADAGSBLAÐIÐ „í sömu andrá heyri ég kallað að skipið sé að sökkva..." Rætt við Árna Jón Konráðsson sjómann um 46 ára feril á sjónum og þar á meðal þann atburð er togarinn Fylkir rakst á tundurdufl og sökk árið 1956 A Sjómannadaginn 1989 var Árni Jón Konráðsson, fé- lagi í Sjómannnafélagi Reykjavíkur, á meðal þeirra sem sæmdir voru heiðursmerki dagsins. Árni Jón er fæddur þann 16.9.1926 á Móum í Grindavík og verður því sjötugur nú í haust. Foreldrar hans voru jsau Sigríður Jónsdóttir og Kon- ráð Árnason sjómaður og síðar inn- heimtumaður í Reykjavík og voru börn þeirra átta talsins. Árni Jón stundaði sjóinn í 46 ár og geri aðrir betur. Síðast var hann háseti á togar- anum Engey, eða allt til þess 13. des- ember 1994 þegar skipið var sent ut- an til breytinga og allri áhöfninni sagt upp. Sjómennskuferill hans hefur verið afburða farsæll, þótt víst hafi hann lent í ýmsu, eins og þegar hann var háseti á gamla Fylki er skipið rakst á tundurdufl og sökk árið 1956. Hann hefur einkum verið á togurum og mun nöfnum þeirra skjóta upp einu af öðru í spjallinu hérna á eftir. En það er til marks um viðhorf Árna til samferðamanna sinna á sjó og landi að aldrei telur hann sig hafa kynnst nema góðum drengjum — og hafi mátt segja eitthvað annað um einhvern lætur Árni nægja að segja að hann „hafi þá verið sjálfum sér verstur. Árni býr nú að Rjúpnafelli 42 í Reykjavík. Hann er kvæntur Helgu Helgadóttur og eru börn þeirra sjö. Við innum hann fyrst eftir æskuárun- um, og spyrjum í framhaldi af því hvenær hann hafi byrjað þennan langa sjómennskuferil? „Eins og fram hefur komið er ég fæddur í Grindavík, en var aðeins Æ Arni Jón Konráðsson: „Heyrði óvenju- lega skruðninga og ályktaði sem svo að skipið hefði borist inn í eitthvert ís- hröngl," (Ljósm.: AM) fjögurra ára þegar foreldrar mínir fluttust til Reykjavíkur. Þannig er ég alinn upp sem Reykvíkingur," segir Árni Jón. „Ég var mikið í sveit á sumrum á unglingsárunum og 1941 þegar hernámið kom fór ég að vinna við gerð flugvallarins í Skerjafirði, enda sóttu allir í Bretavinnuna í þá daga. Síðar vann ég svo ýmsa verka- mannavinnu hjá Reykjavíkurborg, uns sjómennskuferill minn hófst. Sjómennskuferilinn hóf ég á 105 tonna mótorbáti, Ingólfi Arnarsyni, sem var í eigu Ágústs Snæbjörnsson- ar og Karls Jónssonar og gerður var út frá Reykjavík. Það var árið 1948. Þetta var í nóvember og ætlunin var að fiska fyrir Englandsmarkað. Við héldum því hér út í Bugtina og þá inn á Breiðafjörð, fiskuðum þar um hríð en fórum svo og keyptum það sem á vantaði af Grundfirðingum til þess að fylla bátinn og var það koli. Farið var til Fleetwood og er mér minnis- stætt að á heimleiðinni fengum við hið versta veður, svo heimsiglingin tók langan tíma. Þegar við vorum komnir að Mön hafði komist slík slagsíða að bátnum að við fórum allir sem vettlingi gátum valdið og mok- uðum til kolum þar niðri uns bátur- inn rétti sig. Man að við vorum sam- skipa báti þeim sem Otur hét á heim- leiðinni og hann hafði einnig fengið slagsíðu á sig. Þeir höfðu hins vegar ekki tekið sama ráð og við — að moka til kolunum — og komu tveim- ur sólarhringum á eftir okkur til Reykjavíkur fyrir vikið. Var Otur þó stærri bátur. Þetta er nú helsta minn- ingin um fyrstu raunverulegu sjó- ferðina mína." Eftirsótt pláss „Á þessum báti, Ingólfi Arnar- syni, var ég um tíma og ætlaði með þeim á síld um sumarið 1950, en þá vildi það óhapp til að báturinn strandaði við Knarrarósvita, svo ekki leit út fyrir að neitt yrði úr þeim áformum. Réði ég mig því í febrúar 1950 á Bjarnarey VE-11 og fórum við einn saltfisktúr til Englands. Skip- stjóri var Óskar Gíslason, prýðis- maður. Á Bjarnaeynni var ég þó aðeins fram í maí þetta ár, en þá hætti ég á skipinu þar sem sem ég var svikinn um kaupið, og líkaði það heldur miður sem von var. En þá kom minn gamli útgerðar- maður Ágúst Snæbjörnsson að máli við mig og sagði mér að hann hyggð-
Beinir tenglar