Sjómannadagsblaðið

						76

SJÓMANNADAGSBLAÐIÐ

greip um leið pokaskjatta sé ég átti

með ýmsum fötum og hugðist klæða

mig þegar upp kæmi. Ég hljóp upp

berfættur, en þegar upp kom reynd-

ist ég hafa gripið pokann með þeim

hætti að allt hafði fallið úr honum og

ekki annað eftir en þykkur, hálferma

bómullarbolur, sem ég þegar fór

auðvitað í.

Uppi á dekkinu varð fyrir mér

maður sem hét Gunnar Eiríksson frá

Dvergasteini í Vestmannaeyjum.

Eins og síðar kom fram reyndist skip-

ið hafa lent á tundurdufli sem tætti

stórt gat á fiskilestina og drap á ljósa-

vélinni í sömu andrá, og við spreng-

inguna hafði það einnig gerst að

fremri vængurinn kastaðist innbyrðis

og umræddur Gunnar Eiríksson varð

undir honum. Maður sem Jóhann

hét var í óðaönn að skera hann laus-

an, en ég man að Gunnar sagði:

„Látið þið mig bara vera og bjargið

sjálfum ykkur!" Þetta var hetjulega

mælt, en við tókum hann undir eins

og bárum hann aftur á bátadekk. Þar

settum við hann á ristina aftan við

skorsteininn og þar sat hann, en ég

hljóp fram að brúarvængnum, sótti

bjarghring og fór með hann aftur á.

En þegar ég kem aftur á hafa menn-

irnir hópast þar saman og nær strax

byrjað að reyna að koma út bak-

borðsbátnum. Við Valdimar Einars-

son 2. stýrimaður frá ísafirði, Guð-

jón Sigmundsson frá Vestmannaeyj-

um og ég tókum þegar að reyna að

koma bátnum út, en þá vildi ekki

betur til en svo að bátauglurnar voru

ryðgaðar fastar. Þó hafði allur þessi

búnaður verið liðkaður þegar togar-

inn var í slipp í desember og fram í

janúar veturinn áður. En á þeim tíma

sem liðinn var hafði þetta allt fest

aftur.

Svo háttaði til að undir bakborðs-

bátnum hafði verið komið fyrir

björgunarfleka sem fylltur var korki.

Þennan fleka var nú reynt að losa,

festur gils í hann og reynt að draga

hann lausan. Það tókst um síðir, en

því miður reyndist flekinn þá brot-

inn. Eigi að síður fóru sex menn út á

þennan fleka og voru það þeir Vald-

emar Einarsson, Kristmundur Þor-

steinsson, Jörundur Sveinsson loft-

skeytamaður,   Friðrik   Strandberg,

Pessi mynd er tekin um það bil sem Árni

Jón hóf sjómennsku 1948.

Magnús Jóhannsson og Guðjón Sig-

mundsson frá Vestmannaeyjum."

Báturinn féll nidur á sjóinn

„Skipinu hallaði æ meir í stjórn-

borða og bakborðslífbátinn var nú

augljóslega vonlaust að ætla sér að

sjósetja. Og þegar nægilega mikil

slagsíða var komin á togarann var

stjórnborðsbáturinn látinn síga niður

með stefnið á undan. Ég var beðinn

að fara fram í hann og setja í hann

negluna en ekki var ég fyrr kominn

um borð í hann en skipið lagðist flatt

á stjórnborðssíðuna. Við það féll

báturinn niður á sjóinn og hefði ekki

einmitt svona viljað til hefði báturinn

farið inn í ganginn og farið niður með

skipinu.

Allir flykktust nú um borð í bátinn

og voru menn mjög hræddir um að

hann kynni að sogast niður með skip-

inu sem komið var að því að sökkva.

Var því þegar tekið að róa frá. En þá

reyndist spotti frá fjórskorinni talíu á

uglunum enn um borð í lífbátnum.

Dróst hann úr talíunni þegar við

lögðum frá og var loks aðeins ein-

faldur strengur milli talíunnar og líf-

bátsins. En í sama bili sjáum við að

einn vélstjóranna, Þórður hét hann,

birtist á dekkinu um borð í skipinu.

Hafði hann verið á vakt niðri í vél.

Þórður greip um spottann í talíunni

og hugðist draga lífbátinn nær skip-

inu, en við Guðmundur Guðmunds-

son frá Laufdal í Tálknafirði og ég

leituðumst hins vegar við að draga

hann á spottanum út í bátinn. Kvað

einn skipverja þá upp úr um það að

við skyldum skilja Þórð eftir, tók upp

hníf og skar á taugina mitt á milli þess

staðar þar sem ég hélt um hana og

hins vegar Guðmundur. Þar með

hafði ég einn tak á spottanum sem lá

út í skipið og tókst mér nú að draga

manninn út að lífbátnum og alveg

upp að borðstokknum. Þórður var

stór og þungur maður og þar að auki í

þungum frakka. Dróst hann þannig

að bátnum að bakið á honum vissi að

síðunni. Náðum við Guðmundur á

honum taki og tókst með erfiðismun-

um að drösla honum upp í bátinn

með höfuðið á undan.

Þar með rerum við bátnum hvað af

tók frá skipinu og munu hafa liðið

einar 40 mínútur þar til togarinn

Hafliði frá Siglufirði kom og bjargaði

okkur. Hafði hann séð neyðarblys

sem við skutum upp og heyrt neyðar-

kall, sem Jörundur Sveinsson loft-

skeytamaður okkar sendi út. Við

vissum þó ekki hvort neyðarkallið

hefði heyrst, því loftnetið hafði slitn-

að viður við sprenginguna. Hafliði

var með trollið á síðunni, en hirti

ekki um að taka það inn áður en

hann setti á fullt stím rakleitt til okk-

ar, heldur tók það inn á leiðinni. Vel

gekk að koma mönnunum um borð í

Hafliða og fór hann með okkur inn til

ísafjarðar."

Féll útbyrðis og kastaðist

inn aftur

„En þar sem myrkur var gat Haf-

liði ekki auðveldlega komið auga á

okkur. Bjargaði þá sú ráðkænska

eins af áhöfninni, Hafsteins Gunn-

arssonar, að hann saup á olíu og blés

henni tvívegis á logandi eldspýtu svo

allmikill glampi myndaðist. Skömmu

síðar lýstu kastarnir á Hafliða bátinn

upp.

Sem betur fór hlutu aðeins tveir af

áhöfninni alvarleg meiðsl. Annar var

Gunnar Eiríksson sem fékk sjó í

lungun, en hinn var Ólafur Halldórs-