Sjómannadagsblaðið

						SJÓMANNADAGSBLAÐIÐ

77

son pokamaður sem rakst á kopp á

spilinu og fór úr axlarliðnum. Aðrir

hlutu minni meiðsl.

Margan hefur furðað á að við

skyldum ekki heyra einhverja ógur-

lega sprengingu þegar skipið rakst á

tundurduflið og kann ég ekki skýr-

ingu á því. En öflug sprenging var

þetta eigi að síður og kann ég að

greina frá ljósu dæmi þess: Meðal

áhafnarinnar var vestfirskur maður

að nafni Hjálmar. Hann var að setja

rópinn í að aftan þegar sprengingin

varð og við það kom slíkur halli á

skipið að hann hraut útbyrðis — en

skaut innbyrðis aftur um leið og skip-

ið rétti sig. Þetta er satt, svo ótrúlega

sem það kann að hljóma."

Nýtt skiprúm eftir tvo daga

„Ekki liðu nema tveir dagar frá því

ég kom í bæinn eftir að Fylkir sökk

þar til ég hafði ráðið mig á nýtt skip.

Var það togarinn Júlí sem fórst í Ný-

fundnalandsveðrinu mikla árið 1959.

Ekki er ætlun mín að styggja nokk-

urn mann þótt ég segi að ekki hafi ég

gert meira glappaskot um dagana en

að ráða mig þar um borð. Því olli sú

óskaplega sóknarharka sem á Júlí

tíðkaðist.

Man ég að eitt sinn vorum við

einskipa að veiðum í fjóra sólar-

hringa í ófæru veðri fyrir vestan land.

Við vorum jafnan tveir á trollvakt og

vorum við eitt sinn saman á vaktinni

ég og sá þjóðkunni Markús Þorgeirs-

son sem björgunarnetið „Markús" er

kennt við. Þar sem Markúsi var ætlað

að slá úr notaði ég tækifærið og hugð-

ist fara og fá mér að borða. Ákvað ég

að vera fljótur að borða og reyna

síðan að komast fram í án þess að

blotna, enda var vaktin búin og ég

ætlaði í koju.

En það stóðst á endum að þegar

trollið kemur upp — en í því var mik-

ill fiskur — slitnaði afturrópurinn og

tók fyrir vikið tók þrjá klukkutíma að

taka trollið. Meðan á því brasi stóð

kom sjór á skipið með þeim afleið-

ingum að sá sem stóð við framvant-

inn í pokapontunni við talíuna, sem

pokinn er tekinn inn á, tókst á loft og

flaug yfir endilangt skipið. Varð hon-

um  það  fyrir  að  hann  greip  um

Helga Helgadóttir tekur við heiðursmerki Sjómannadagsins úr hendi Péturs Sigurðs-

sonar árið 1989, en bóndi hennar var þá staddur á hafi úti.

strekktan gilsinn og féll þaðan niður

á spilkoppinn og meiddist talsvert. í

þessu sama ólagi skorðaðist stýri-

maðurinn uppi við spilið og taldi sig

hafa rifbeinsbrotnað, sem til allrar

hamingju reyndist þó ekki vera. En

ekki var slegið slöku við og þegar það

sem í trollinu var hafði náðst inn

reyndust það vera um 30 tonn. Ekki

var tekið að gera að fiskinum við svo

búið heldur strengt yfir hann net og

þar með siglt í var. Segir það sína

sögu að meðan við vorum á innsigl-

ingunni eftir þessa fjögurra sólar-

hringa útiveru mættum við öðrum

togurum sem loks þá voru að halda á

miðin.

Strax og í var kom var tekið að

gera að aflanum og dytta að því sem

úrskeiðis hafði farið í veðurhamnum

og síðan haldið út á ný. Skyldi siglt til

Bremerhafen og stefnan tekin norð-

ur fyrir land í vonskuveðri. En ekki

var áhöfninni ætlað að sitja auðum

höndum heldur vorum við látnir vera

úti á dekkinu við að splæsa grandara

og annað dót. Man ég sérstaklega

eftir því að þegar siglt var fyrir

Langanes mátti heita að bakborðs-

gálginn væri nær stöðugt í kafi. Var

tækifærið notað þegar siglt var í

gegnum Færeyjar til þess að gera við

það sem úr lagi hafði færst í sjó-

gangnum. Sem dæmi má nefna að

um helmingur hlífðarborðanna í

pontunni hafði rifnað upp í sjóunum.

Á Júlí reyndi ég þá hörðustu sjó-

sókn sem ég hef haft reynslu af um

dagana."

Fundin „Fylkismið"

„Ég var á Júlí fram í janúar 1957,

en þá fór ég á togarann Egil Skalla-

grímsson og var á honum fram á vor,

eða uns mér bauðst pláss á nýjum

Fylki sem þá kom til landsins. Á

Fylki unnum við þau afrek að við

fundum hin svonefndu „Fylkismið"

við Grænland og einnig Nýfundna-

landsmiðináriðl958. Þarvaroftfisk-

að mikið og man ég eftir þrem túrum

sem við fórum á þessa bugt og kom-

um að landi með ein 330 tonn í hvert

skipti. Á 33 dögum munum við hafa

veitt 930 tonn alls.

Þarna var ég allt til ársins 1964

þegar togaraverkafall stóð fyrir dyr-

um, en þá fór ég á vélbátinn Sigfús

Bergmann frá Grindavík. Á Sigfúsi

Bergmann var ég svo allt til þess tíma

að síldin brást. Stóð þá til að lækka

síldarverðið um 24% og sagði ég þá

við útgerðarmanninn að ekki litist