SJÓMANNADAGSBLAÐIÐ 79 í kónglegri og keisaralegri flotaþjónustu Kaflar úr einstæðum frásögnum tveggja íslenskra ofurhuga og ævintýramanna Hérfyrr á öldum varþadfremurfátíttad almúgamennfru til útlanda og dveldustþar langdvölum. Því sjaldgfara varþad að þeir rituðu minningabkur um ferðir sínar en þó gerðust þess dmi sem beturfer. Hér á eftir rekjum við frásagnir tveggja hugumstórra íslendinga sem báðir gengu í þjónustu konunglegra flota í útlandinu og annar meira að segja í keisarlegan flota. Fyrri sögumaðurinn er blluþekktari en sá seinni, en hann erjón Olafsson Indíafari (1593-1679). Hann sigldi utan 1615 (þá 22 ára gamall) og gerðist byssuskytta ídanska flotanum og ávann sérþar hylli allra og góðan orðstír. Hann lenti íótál vintýrum, var oftar en einu sinni samskipa Kristjáni konungi IV. (sjá frásögnina hér með) áferðum hans, sat semfangi ítugthúsi Kaupmannahafnarhallar og tókst á hendur hina ógurleg- ustu svaðilför er hann sigldi tillndlands árið 1622 og kom loks heim tilDanmerkur á ný 1625 þá orðinn örkumla maður afslysi er hann hlaut. Frásögn hans er besta rit sem Danir eiga völ á um þetta tímbil í sögu sinni, hvað aldaranda og þjóðlíf snertir. Hinn sögumaðurinn er öllu yngri en Jón Ólafsson, en hann er Árni Magnússonfrá Geitastekk (1726-1801-20?). Hann sigldi utan 1753 (þá 27 ára gamall) og þegar til Danmerkur kom réðst hann í siglingar og sigldi alla leið til Kína á vopnuðu kaupfari 1755. Varhannþá orðinn víðförlastur allra íslendinga um sína daga. EftirKínaferðina þjónaði hann á skipasmíðastöð konungs ísex ár, en undiþar hag sínum illa. Tók hann þvífegins hendi er honum bauðst að sigla meðflota Katrínar miklu keisaraynju Rússa til Grikklands að veita Grikkjum liðsinni í baráttu þeirra við Tyrki. Var það hin sögulegasta ferð og höfum við valið kafla úr þeirri frásögn til birtingar hér. Fleira rekjum við ekki að sinni umþá tvímenningana, Jón lndíafara ogArnafrá Geitastekk, en vonum að lesendur muni hafa gaman af lýsingum þeirra á vinni um borð í konunglegum og keisaralegum stríðsskipum hér á öldum áður.