SJÓMANNADAGSBLAÐIÐ Liðin eru 90 ár frá „Ingvarsslysinu" sem geymist í huga manna sem eitt raunalegasta sjóslys hérlendis í þessu ægilega veðri þann 7. apríl 1906 týndust einnig þilskipin Emilie og Sophie Wheatly og með þessum þrem skipum alls 68 menn Reykjavík í marsbyrjun 1906. Undanfarna daga hefur mikið verið um að vera við höfnina. Verið er að búa hinn mikla þilskipaflota Reykvíkinga tiJ vetrar- vertíðar og það þarf í mörg horn að líta. Farið er yfir skipin og búnað þeirra, vatn og kostur tekinn um borð og skipstjórar kanna lið sitt. Á flestum þessara skipa er einvalalið. Menn sem hafa frá blautu barnsbeini stundað sjósókn, margir hverjir fyrst á áraskipum, þar sem þeir hlutu eld- skírn sína, en síðar hafa þeir svo fengið pláss á þilskipunum. Það þótti eftirsóknarvert, jafnvel þótt vinnan væri erfið og vökur langar og strang- ar. Á góðum skipum var unnt að hafa meiri tekjur en í annarri atvinnu og menn vildu fúsir leggja á sig erfiði ef það mátti verða til þess að þeir gætu séð sér og síhum fyrir sæmilegu lífs- viðurværi. Kjörin höfðu líka batnað, svo sem fram kemur í nýstofnuðu blaði heimastjórnarmanna, Lögréttu, sem fjallar um kjör sjómanna í vertíðar- byrjun á eftirfarandi hátt: „Fyrir átta árum," segir blaðið, „var hœsta mánaðarkaup áfiskiskipi 40 kr og 3 aura verðlaun á fisk. 113 kaupsins var þá goldinn í vörum. Nú er mánaðarkaupið orðið 45-60 kr. og Kútter Ingvar 4—5 aura verðlaun á fisk. Og nú er kaupið allt goldið l peningum." Við upphaf togaraaldar „Ýmsar blikur voru á lofti í útgerð- armálum í þessari vertíðarbyrjun sem og í landsmálunum. Ný öld var að renna upp, ekki aðeins í almanak- inu, heldur var ýmsum nýjungum að skjóta upp sem boðuðu breytta tíð. Um árabil höfðu íslenskir sjómenn fylgst með nýrri gerð skipa frá út- löndum er sóttu á íslandsmið — botnvörpungunum. Þeir fylgdust með hvernig þeir sópuðu upp fiskin- um á sama tíma og afli var oft rýr hjá íslensku skipunum. Þótt margir hefðu horn í síðu þessa keppinautar og þætti nóg um þá rányrkju sem er- lendu skipin stunduðu augljóslega, voru þeir þó fleiri sem sáu framtíðina í þessum skipum. Fyrst sjómenn ann- arra þjóða gátu aflað svo á þessi skip þá hlutu íslendingar að geta það líka. Tveimur árum áður hafði fyrsti ís- lenski botnvörpungurinn, Coot, sem gerður var út frá Hafnarfirði, komið til iandsins og í október 1905 var stofnað nýtt útgerðarfélag sem hlaut nafnið Alliance. Tilgangur félags þessa var sagður að láta smíða botn- vörpuskip í Englandi og gera það út héðan til fiskveiða. Menn höfðu tröllatrú á þessu fyrirtæki, ekki síst vegna þess hverjir stóðu að því og voru aðalmenn í því. Þar var hinn kunni athafnamaður Thor Jensen í fararbroddi og með honum í félags- stofnuninni voru nokkrir kunnir skipstjórar, Halldór Kr. Þorsteins-
Beinir tenglar