90 SJÓMANNADAGSBLAÐIÐ það besta. Það voru aðeins nokkrir hinna eldri og reyndari skipstjóra sem tóku þann kostinn að liggja um kyrrt á höfninni og bíða þess að óveðrið gengi niður." Valtýr lendir í hrakningum „Skipin sem komu til Reykjavík- urhafnar þessa fyrstu daga aprílmán- aðar höfðu mörg hver komist í krappan dans á leiðinni þangað, svo og þau sem létu úr höfn eftir að óveðrið skall á. Þau urðu mörg að snúa við eftir að þau höfðu orðið fyrir áföllum strax og kom út í Flóann. Öll sluppu þó við meiri hátt- ar áföll nema eitt, þilskipið Valtýr, eign Framnesinga. Skipið hafði verið á leiðinni til Reykjavíkur og var statt á Syðri-Hraununum í Faxaflóa er það fékk á sig mikinn brotsjó. Olli hann skemmdum á seglum og reiða skipsins og hreif einn skipverjanna, Loft Loftsson, stýrimann, útbyrðis og drukknaði hann. Loftur var mað- ur rösklega þrítugur, heimilisfastur að Bollagörðum við Reykjavík og hafði hann getið sér gott orð sem sjómaður og skipstjórnarmaður. Þann dag sem Valtýr kom til hafn- ar, 5.apríl, varð vindáttin vestan- stæðari en verið hafði undanfarna daga, en lítið lát varð þó á hvassviðr- inu. Loftvog stóð enn mjög illa og aðfaranótt 7. apríl breyttist enn vindstaðan og varð að nýju suðvest- anstæð. Þótti þá auðséð að stórviðri var í nánd, enda magnaðist veðrið með birtingu um morguninn og undir hádegi mátti heita að komið væri fár- viðri sem færðist enn í aukana. Strax um morguninn komu nokk- ur skip til hafnar; höfðu þau þá sögu að segja að þá um nóttina hefði verið stórviðri úti fyrir og mildi mætti heita að skipin hefðu komist slysalaust til hafnar. Svo hafði raunar ekki orðið, þar sem eitt skip Framnesinga hafði fengið á sig brotsjó er það var á leið- inni inn. Þrír menn voru á þiljum er brotsjórinn kom á skipið og fóru þeir allir fyrir borð. Með miklu snarræði tókst að bjarga tveimur mannanna en sá þriðji fórst. Var það stýrimaður skipsins, GunnlaugurGrímsson, ætt- aður frá Nauthól." cílsÆorun. Pegtir jttftt'Sttirkostkgt mittttiijóit ber að Itiittditm og nú hvfur orðíð hjir rii} faxalltio. Itljóltt aliir að laka hlut í liinuiu miktti tii) stírtt missi. sem svo iiiiirg heimili iiafit heðið ttirr oij fjter. Eii hlitlliilni vora i verki gelatti vjer sgltt með þvi eina. ttð tjefa tif iirliilit geð't. og svo. rifiega sem hver tnegiiar. lil hjiíliiarpitrfattili ekkna og hartia og antiara mun- iiðartegsitigja hiiiuii ilriikkiinðii sjótitiiitita. sem peir voru eimt sloðiti og sljiltan i lílinii. I'j'er iiiiilirrilitðir hiifum ttit gengið i itt'fml suiuitit lil nð tnkii ií iuiiti slíltiim siiinskiiliim. I 'fer iiiitnilnt jttfnskiiill hirtii smuskiitiii og pint ertt iitn kiimiii, ug gera oss atl fttr itiit pað, með tiðsloð ktttiiiagra mtiiiim. að giaftifjeð komi sem rjetlltittist liiðltr. og gera siðali tilmeilltingígrelll fgrir því. .l-.skile.iil nrri uð sitiiisknliii ijetigi svo greiðlega, ttð peiin gn'ti utðið lukið ii ntíðjtt stiinrí. (ijulilkeri iit'fitíliirililitlr er kait}imaðttr íivir loí'gtt. HtiilJiiKlk ¦; póikailay imm. (1. Zoegtt. (i. lliiiritssoii. II. Iliifliðtisoit. l'iill Eiitarsson. 'fh. Jeitsen. Tli. Tlwrsleiitssoit. Ptírlt. Itjitvitarsoit. Askorun sú sem birt var í blöðunum er fjársöfnunin vegna sjóslysanna í apríl 1906 hófst. Skip á siglingu fyrir utan eyjar „Laust fyrir hádegi veittu menn í Reykjavík því athygli að skip var á siglingu fyrir utan eyjar og átti það greinilega í erfiðleikum. Hafði það uppi aftursegl og stagfokku og þegar skipið nálgaðist sást að það mundi hafa orðið fyrir áföllum og skemmd- um. Greindu menn t.d. að gaffallinn á stórseglinu var brotinn. Skip þetta, sem menn sáu brátt að var kútter Ingvar, eign Duus-verslunar í Reykjavík, treysti sér greinilega ekki til þess að sigla inn á höfnina eftir venjulegri skipaleið, vegna þess hve vindáttin var óhagstæð, heldur sigldi fyrir norðan Engey og síðan áleiðis inná Viðeyjarsund. Mönnumílandi, sem fylgdust með Ingvari, þótti lík- legt að skipstjórinn ætlaði sér að leggja skipinu einhvers staðar á svæðinu milli Viðeyjar og lands eða inni við Klepp. Fyrst í stað virtist sem þetta ætlaði að takast, en þegar skip- ið var komið inn á móts við Eiðið við Viðey, þar sem leiðin þrengist, var sem skipstjórinn hætti við að halda áfram, sennilega af ótta við að sigla skipinu í strand. Hins vegar varð ekki aftur snúið og var því eina úr- ræðið að draga niður seglin og varpa akkeri. Úr landi að sjá var sem akk- erið fengi festu, þar sem skipið sner- ist og varð vindrétt. Þegar þetta gerðist mun klukkan hafa verið tólf á hádegi. Þá var veð- urofsinn enn að magnast, og varð hvassviðrið nú sunnanstæðara en verið hafði fyrst um morguninn. Brim jókst að sama skapi mikið á skammri stundu og varð fljótlega meira en elstu menn mundu að hefði fyrr gert við Reykjavík. Var höfnin eitt rjúkandi löður yfir að líta. Hvarf Ingvar oft í særokið, en þess á milli grilltu menn í skipið, og öllum til mikillar skelfingar sást að það hafði snúið sér og flatrak nú í átt að skerj- unum við Viðey." Ingvar ber upp á sker við Viðey „Laust fyrir klukkan hálfeitt mun Ingvar hafa strandað á skeri sem var nokkuð frá landi. Var erfitt fyrir mannfjölda þann sem safnast hafði saman við Reykjavíkurhöfn og fylgd- ist þaðan með skipinu að greina hvort það var strandað eða ekki, en hins vegar sást vel frá Laugarnesi hverju fram fór. Sími var kominn í spítalann í Laugarnesi og hringdi Hermann Jónasson spítalaráðsmað- ur þar til Reykjavíkur og greindi frá því að Ingvar væri strandaður. Sagði hann frá því að svo virtist sem flestir skipverjanna hefðu raðað sér í reið- ann. Engin björgunartæki voru við höndina inni í Laugarnesi og var það aðalerindi Hermanns að hvetja til þess að farið yrði á bát út að Viðey. Taldi hann það gerlegt, þótt óveðrið væri magnað og sjólagið illt. Fyrst í stað höfðust menn lítið að en þegar fréttist um ástandið á strandstað fóru menn að hugsa sér til hreyfings. Meðal þeirra sem komnir voru niður að höfninni voru nokkrir ráðamenn þjóðarinnar og bæjarins. I þeim hópi voru Hannes Hafstein ráðherra, Páll Einarsson bæjarfó- geti, Tryggvi Gunnarsson banka- stjóri og Ditlev Thomsen kaupmaður sem á margan hátt má telja einn af brautryðjendum slysavarnastarfsins á íslandi. Þeir félagar hétu á menn til
Beinir tenglar