Sjómannadagsblaðið

						104

SJÓMANNADAGSBLAÐIÐ

Þegar þeir hamast sem mest á þér ertu

örugglega á réttri leið!"

Viðtal við Gísla Jón Hermannsson forstjóra Ögurvíkur hf.

Eg er fæddur á Svalbarða, eða

á Barði, eins og það var kall-

að, í Ögurvík við Djúp þann

30. júní árið 1932, einn ellefu barna

— sex bræðra og fimm systra," sagði

Gísli Jón Hermannsson forstjóri Ög-

urvíkur hf. þegar Sjómannadags-

blaðið tók hann tali á dögunum.

„Foreldrar okkar voru þau Hermann

Hermannsson sjómaður og bóndi

þar og Salóme Rannveig Gunnars-

dóttir. Pabbi var hálfur Strandamað-

ur, kominn frá Krossnesi á Ströndum

og ég held að hann hafi verið orðinn

átta ára þegar hann og hans fólk

fluttist yfir að Djúpi. En mamma er

aftur Djúpmanneskja, fædd í Skötu-

firði. Voru þeir Gunnar Halldórsson

og þeir í Skálavík náfrændur henn-

ar."

„Afkoman? Um hana er það að

segja að sjórinn var að minnsta kosti

númer eitt og tvö — ég tel það ekki

þótt við höfum verið með einar tólf

eða fjórtán rollur og eina belju,

svona rétt handa heimilinu. Pabbi

hafði keypt bát í Bolungarvík árið

1930, Hermóður hét hann, og var

þrjú tonn. Á honum var róið til fiskj-

ar allan ársins hring, oftast frá Bol-

ungarvík á vorin og þá út undir

Grænuhlíð og Nesið, en þegar á leið

var þessu hætt og bara róið úr Ögri.

Farið var á sömu staði, lengst út und-

ir Grænuhlíð en annars skemmra."

Bátsmaður á Þorsteini

Ingólfssyni

„Ekki veit ég hverju ég á að svara

þegar þú spyrð hvenær ég hafi byrjað

sjósókn. Auðvitað byrjuðum við

bræðurnir þarna á trillunni hjá pabba

GísliJón Hermansson: „Núfœrenginn að

vera í fríði fyrir „menningunni" lengur.

(Ljósm.: AM)

og satt að segja hef ég aldrei kynnst

öðru en sjó og sjósókn. Ég held að ég

hafi unnið tvö sumur í landi um mína

ævi. Ég vann við að koma veginum

yfir Þorskafjarðarheiðina árið 1946

og árið 1947 var ég í byggingarvinnu.

Þar með held ég að vinna mín í landi

sé upp talin. Nei, ég held ekki að

Vestfirðingar séu neitt betri sjómenn

en aðrir. Hins vegar hefur komið

meira af þeim þaðan en annars stað-

ar, því það var ekkert annað að gera

þar. Því sneru þeir sér að þessu eina

sem þeir kunnu þegar þeir komu suð-

ur. Það ungaðist út mikið af sjó-

mönnum fyrir vestan á mínum yngri

árum og gerir enn og ég trúi ekki

öðru en að það haldi áfram að verða

þannig.

Á ísafjörð kom ég þrettán ára og

reri þar í fimm ár með pabba á trill-

unni, en fór svo suður átján ára og þá

beint á togara. Eftir það hef ég ekki

komið vestur, nema þá svona bara í

heimsókn. Togarinn sem ég réði mig

á var Helgafellið og þar um borð var

ég í tvö eða þrjú ár eða þar til skipið

var selt til Akureyrar. Eftir það var

ég á ýmsum togurum, þar á meðal á

Geir um tíma, en svo réð ég mig á

Þorstein Ingólfsson, en þá var Þórð-

ur bróðir minn orðinn skipstjóri þar.

Þórður var næstelstur okkar bræðr-

anna, en við vorum sex eins og ég

sagði. Elstur var Gunnar, þá Þórður,

Sverrir og ég. Yngstir voru Halldór

og Birgir. Oft var gaman á Þorsteini

Ingólfssyni í saltfisktúrunum við

Grænland. Þar var oft mokfiskirí í þá

daga.

Hjá Þórði var ég nokkuð lengi en

fór frá honum 1958 og gerðist stýri-

maður á Þormóði goða, sem þá var

fyrir skömmu kominn til landsins. Ég

fór þar um borð nýkominn frá loka-

prófinu í Stýrimannaskólanum en

hann kláraði ég fremur seint eða 1957

— maður mátti ekki vera að því að

sitja á skólabekk, það var alltaf svo

mikið að gera."

„Datt ekki í hug að nokkur

mundi vilja mig sem

skipstjóra"

„Frá Þórði lá svo leiðin til Gunnars

elsta bróður míns, en hann var þá

búinn að kaupa Eldborgina. Fyrst

var ég háseti hjá honum en svo stýri-

maður og hjá Gunnari var ég uns ég

lét sjálfur byggja mér bát árið 1963.

Ástæða þess að ég lét byggja bátinn

var sú að ég þorði ekki öðru, því mér

datt ekki í hug að nokkur mundi vilja

mig sem skipstjóra. Þetta var 200

tonna síldarbátur byggður hjá Bols-

enesværft í Moldö í Noregi 1963. Um