SJÓMANNADAGSBLAÐIÐ 49 Báturinn lak mikið og þar sem vél- in var stopp gengu engar dælur. Því urðum við skipverjarnir að ausa allan sólarhringinn og það var erfitt verk. Kristján var að vísu afar góður bátur, en sjórinn var bara það mikill að hann „sló úr sér," eins og það er kallað. Við jusum með fötum sem handlangaðar voru úr vélarrúminu upp í stýrishúsið þar sem steypt var úr þeim út fyrir dyrnar. Ég reyndi nú aftur að setja vélina í gang, skar strigapoka í lengj- ur og setti þær síðan inn í legurnar ásamt miklu af grænolíu og smurolíu. En þessi tilraun bar ekki árangur frek- ar en hinar." I gegnum brimið „Að morgni þess 1. mars sáum við til lands við Merkines og stefnan var sett á fjöruna. Þeir Hafnarmenn höfðu séð til okkar og skynjað að ekki var allt með felldu. Hins vegar hvarflaði ekki að þeim að þarna væri Kristján á ferð — hann var fullkomlega talinn af. En við ákváðum nú að láta slag standa og sigla í gegnum brimið. Stefnan var sett á svonefnda Skiptivík sem er lítil vík milli Merkiness og Junkaragerðis í Höfnum. Sjálfsagt vorum við orðnir nokkuð sljóir, en við vissum eigi að síður að við höfðum engu að tapa — og við töldum alveg víst að landi mundum við ná. Sigldum við því rakleitt í gegnum brimið og þar kom að bátinn tók niðri og litlu síðar hvolfdi honum í brimgarðinum. Þarna voru björgunarmenn fyrir og komu þeir línu yfir til okkar og var Haraldur fyrsti maðurinn sem í land komst, en hann hafði náð línunni. Hvað mig varðar þá stökk ég út sjó- megin, þar sem ég hafði heyrt að þeg- ar menn stykkju landmegin úr strönd- uðum bát, þá ættu þeir á hættu að bát- urinn hvolfdist yfir þá. Slóst ég nokkrum sinnum utan í bátinn og festi einnig annan fótinn í skrúfunni. En þá náði ég taki á spotta sem hékk út af bátssíðunni og gat haldið mér meðan ég smeygði mér út stígvélinu. Síðan losnaði ég frá bátnum og bar mig að 'andi á sömu báru og þá Guðmund skipstjóra og Sigurð Viktor. Guð- 'Tiund bar upp í víkina norðanverða og þar óðu björgunarmenn á móti honum °g kipptu honum í land. Einnig tóksl Kjartan Guðjónsson: „ Við skip- verjarnir komum meira að segjafram á miðilsfundi hjá Láru miðli..." (Ljósm.: Sjómdbl. AM) þeim að ná til Kjartans og Sigurjóns Viktors áður en útsogið náði að hrífa þá með sér. Sigurður varð síðastur í land. Hafði hann verið kominn lang- leiðina þegar hann festist í línu sem var föst í bátnum og lenti því í útsog- inu sem hreif hann með sér næstum því út að bátnum. Þar tókst honum að losa sig og skolaði til lands á næstu öldu. Sama aldan og skolaði Sigurði að landi hvolfdi einnig bátnum, þannig að kjölurinn vissi beint upp og siglutrén brotnuðu. Auðvitað vorum við orðnir mjög kaldir og höfðum sopið mikinn sjó í brimsköflunum. Einn af björgunar- mönnunum spurði mig hvaða bátur þetta væri og þegar ég sagði honum að þetta væri Kristján, trúði hann mér víst varla. Ég skalf óskaplega af kulda og tennurnar glömruðu uppi í mér. Okkur Guðmundi skipstjóra var kom- ið fyrir báðum á sama heimili, en það var í Merkinesi hjá Vilhjálmi Hinriks- syni. Þar nutum við afar góðrar að- hlynningar. Annars vorum við skip- verjarnir furðu hressir eftir allt þetta volk og ég veit ekki til að neinum okkar hafi orðið meint af." Komu fram á miðilsfundi „Eins og ég sagði var ég nýlega trúlofaður þegar þetta gerðist og var unnusta mín Halldóra Maríasdóttir frá Sútarabúðum í Jökulfjörðum og við áttum von á okkar fyrsta barni. Hall- dóra vann lengi hjá séra Jónmundi á Stað, þeim merkismanni. Jónmundur skrifaði henni bréf eftir að ég var „dá- inn." Þetta var huggunarbréf til henn- ar og mikið var ég nú góður maður, eins og flestir sem dauðir eru. Ég átti þetta bréf lengi og mikið var það vel skrifað, eins og vænta mátti af séra Jónmundi. Faðir minn var á lífi undir Eyjafjöllum þegar þetta gerðist. Ég bað Valtý Stefánsson, sem þá var blaðamaður á Morgunblaðinu, að til- kynna pabba „afturhvarf mitt til lífs- ins". En ekki var sími heima hjá pabba, svo stúlka á næsta bæ var send til hans með skilaboðin um að ég væri lifandi. Ekki var hann faðir minn nú allajafna stórorður, en við stúlkuna sagði hann blákalt: „Þú lýgur því!", enda útti hann ekki von á slíkum tíð- indum fremur en aðrir. Við skip- verjarnir komum meira að segja fram á miðilsfundi hjá Láru miðli og var beðið fyrir þau skilaboð úr öðrum heimi til ættingja að okkur liði vel í Himnaríki.Yfir þessu var okkur nokk- uð skemmt. Að vísu segir Lára í bók að hún hafi verið blekkt í þessu tilfelli og síðar heyrði ég að Hafsteinn miðill Björnsson hefði alltaf verið sannfærð- ur um að við værum lífs. Minningarathöfnin um okkur átti að fara fram daginn eftir að við kom- um að landi, en þess í stað fengum við skipverjarnir heillaskeyti frá prestin- um. Eins og ég sagði var dálítið gaman gert að bruggkunnáttu minni eftir hrakningana og meðal annars var ort- ur bragur sem fluttur var í „revíu" í Reykjavík. Úr þessum brag kann ég þrjár vísur: Karlarnir á Kiistjáni, kunnu það sem með þurfti Brást ei bruggunin besta huggunin. Þá hefði alla lengi þyrst þekkt ef ei hefðu bruggsins list. Hefðu að landi loksins þeir líklega ekki komist meir.
Beinir tenglar