SJÓMANNADAGSBLAÐID 51 „Sá hefur lengi sopið, sjávarins beiska hregg..." Rætt við Tryggva Blöndal sem á langan og merkan sjómannsferil að baki, en mun þó þekktastur fyrir áralanga skipstjórn „á ströndinni," sem skipstjóri á m.s Esju II. Flestir muna enn þá daga þegar Heklan og Esjan voru í förum á ströndinni og oftar en ekki með fjölda farþega um borð, í það minnsta á sumrum. Stundum tóku heilir hópar sér fari með skipunum og þá var oft glatt á Hjalla — og það eru ferðir sem ekki munu gleymast þeim er tóku þátt í þeim. En nú eru þessar ferðir af lagðar og menn halda suður í Karabíska haf- ið í skemmtisiglingar sem alls ekki þurfa að taka ferðunum með gömlu strandferðaskipunum okkar fram, þegar gott var veður og landsýn sem fegurst. — En það þurfti traustar skipstjórnarhendur til þess að stýra inn á þær ótal mörgu hafnir sem þessi skip áttu viðkomu á og einna þekktastur skipstjóra þeirra er Tryggvi Blöndal sem margir minnast með þakklæti. Hann byrjaði sjómannsferilinn snemma, var á erlendum flutninga- skipum ungur og síðar á skipum eins og Súðinni, Skjaldbreið og Þyrli og eru þá ekki nærri öll þau skip talin sem hann hefur stýrt. Tryggvi býr nú ásamt Margréti Sig- urðardóttur konu sinni á Hrafnistu í Hafnarfirði. Þar innan veggja ber allt vitni smekkvísi og fágun þeirra hjóna, þótt sérstaklega verði gestin- um starsýnt á öll þau málverk eftir Tryggva sem prýða veggina og muni sem hann hefur skorið út af einstökum hagleik. Sjómannadags- blaðið falaðist eftir viðtali við Tryggva og fer það hér á eftir. Hon- um er annars lítt um það gefið að láta Ijós sitt skína á prenti og á hann þakkir skilið fyrir að hafa gert þessa undantekningu við okk- ur Sjómannadagsblaðsmenn. „Ég er fæddur í Stykkishólmi þann 3. júlí árið 1914," segirTryggvi Blön- dal „og voru foreldrar mínir þau Magnús Benedikt Blöndal og kona hans Guðný Björnsdóttir, bónda á Reyniskeldu á Skarðsströnd. Móðir mín var seinni kona föður míns og vorum við þrjú alsystkin. Faðir minn var mikill atkvæðamaður, var meðal annars bústjóri hjá föður sínum, Benedikt Blöndal bónda og umboðs- manni í Hvammi í Vatnsdal, og síðar verslunarmaður, barnakennari, sýslu- skrifari, hreppsstjóri og hreppsnefnd- armaður og oft settur sýslumaður. Þá var hann einn fylgdarmanna Coll- ingwoods á ferðum hans hér um land- ið á síðustu öld. Það sópaði því að Silfurfánastöngin með norska fánan- wn sem Tryggvi hlaut í viðurkenning- arskynijýrir björgun áhafharinnar af norska skipinu Speröy 1955. Til hœgri er fagurlega útskorinn lampi sem Tryggvi hefur gert. (Ljósm.: Sjómdbl. AM) föður mínum eins og svo mörgum Blöndalanna sem verið hafa sýslu- menn, umboðsmenn, bændur, málar- ar, sjómenn, kaupmenn og fræðimenn og er þá ekki allt talið." Langaði að kynnast sjó- mennskunni „Foreldra mína missti ég snemma, þar sem faðir minn lést 1920 en móð- ir mín 1922. Ég fór frá Stykkishólmi eftir lát föður míns, þá fimm ára gam- all. Fluttist ég til Eiða í Fljótsdals- hverfi með þeim hjónum Asmundi Guðmundssyni, sem síðar var biskup, og Steinunni konu hans og var í fyrstu í umsjá þeirra hjónanna. Þar eystra ólst ég svo upp hjá hálfbróður mínum Benedikt Blöndal og Sigrúnu konu hans. Benedikt hafði numið í Dan- mörku og var fyrst kennari á Eiðum en stofnaði skóla árið 1924 í Mjóa- nesi, en þá jörð áttu þau hjónin. Síðar stofnuðu þau svo skólann að Hall- ormsstað og komu þar upp búi. Þetta var þá húsmæðraskóli og var Sigrún skólastýran. Síðar, þegar ég var 17 ára, lauk ég prófi frá Eiðaskóla eða alþýðuskólanum á Eiðum eins og hann hét, en ýmislegt hafði þó borið við áður. Mig langaði til að kynnast sjó- mennskunni og því var það að árið 1930, þegar ég var fimmtán ára gam- all, réði ég mig á 7 til 9 tonna fleytu frá Hánefsstöðum í Seyðisfirði, súð- byrtan tvístöfnung með Rapp-vél. Þar var ég hálfdrættingur. Formaðurinn var Hermann Vilhjálmsson, sonur Vil- hjálms útvegsbónda á Hánefsstöðum. Fátt er segja frá þessari frumraun minni í sjómennsku. Ég fór haustið 1930 í Eiðaskóla og var þar í tvo vet-
Beinir tenglar