56 SJÓMANNADAGSBLADID Huginn og Muninn ífylgd með Valkyrjunni. Eitt œskuverka Tryggva Blöndal. inu Speröy sem sökk í ofviðri í Skagerak. Fyrir þetta fékk ég viður- kenningarskjal og silfurflaggstöng frá norskum yfirvöldum. Hvers kyns heiðursmerki vegna þessa afþakkaði ég og hef ætíð haft það fyrir sið. Þó gat ég ekki neitað þegar ég var sæmd- ur heiðursmerki Sjómannadagsins á síðasta ári — enda vissi ég ekki um þá fyrirætlun fyrr en með dags fyrirvara. í október 1959 fór ég til Hollands að líta eftir smíði Herjólfs fyrir Vest- mannaeyinga. Sigldi ég honum heim og var með hann til 1961 eða þar til ég tók við Esju. Með Esju var ég svo í tíu ár alls." Skipstjóri á Esju 1961-1969 „Eftir að ég fer af Herjólfi 1961 tek ég við Esju, eins og áður segir, og er með hana óslitið þar til hún er seld úr landi 1969. Þótt ekki gerðust nein stórtíðindi á því tímabili, verður það að teljast litríkasta skeið minnar sjó- mannsævi. Þúsundir ferðuðust með Esju þessi árin og maður kynntist fjölda fólks af öllum gerðum, en það er nú liðin tíð og aðeins minning. Siglingatækin voru nú ekki fullkomin þegar ég var að hefja mína skipstjórn — í fyrstu aðeins kompásinn og léleg- ur dýptarmælir, en smám saman fór þetta batnandi. En lengi hjálpaði mér það mikið að ég gat teiknað: Ég teikn- aði nefnilega miðin inn á hinar ýmsu hafnir og það kom mér að ómetanlegu gagni. Annars hef ég alltaf málað í tómstundum mínum, bæði landslags- og mannamyndir að ógleymdum ótal skissum, stærri sem smærri og ég hef varið miklum tíma í að skera út og eru útskurðarmunir mínir orðnir fleiri en ég hef tölu á. Nokkuð af málverkum mínum og útskurði má sjá hér í vistar- verum okkar Margrétar. 1969 fer ég til Akureyrar að Iíta eft- ir smíði Heklu II. og er með hana til 1971. En þá gerðist sama sagan, ég tók að mér eftirlit með Esju III., sem einnig var smíðuð á Akureyri, og var með hana allt til ársins 1979. Þá hætti ég sjómennsku en vann ýmis störf í landi hjá Ríkisskip eftir það um tíma. Löngum var hægt að halda uppi strandsiglingum með farþega á sumr- um, þá borguðu þær sig, en ekki nema fram í ágúst eða september, þótt um jól, páska og Hvítasunnu væru skipin full. Um jólin var mikið um skóla- fólk. Páskaferðirnar tilheyrðu að mestu skíðamótunum, einkum á Ak- ureyri og á ísafirði, alltaf yfirfullt í þeim ferðum. Nú, og svo um Hvíta- sunnuna voru ýmsir hópar með skip- inu, karlakórar, leikflokkar og fleiri. I sambandi við hringferðirnar á sumrin voru oft skipulegar skoðunar- ferðir sem hófust í júnf eða júlí. Þá voru teknir svona 100 farþegar og ætluð 50 pláss fyrir fólk sem þurfti að komast með á ströndinni. Yfirfullt var ávallt í þessum ferðum og ósjaldan ekki hægt að taka alla sem vildu kom- ast með. Ef farið var vestur um þá fóru far- þegar oft í land á Akureyri og komu aftur um borð á Húsavík, eftir að hafa skoðað sig um á ýmsum stöðum á leiðinni. A Austfjörðum var farið frá Reyðarfirði upp á Hérað og hringinn til Reyðarfjarðar aftur, þar sem skipið beið fólksins. Þetta var mjög vinsælt." Sumarauki „Jú, vissulega voru þessar ferðir eins konar sumarauki hjá manni og gaf þessu líf og lit sem ekki gleymist. Maður kynntist þarna ótrúlegum fjölda fólks — listamönnum, skáld- um, verkamönnum, sjómönnum,
Beinir tenglar