Sjómannadagsblaðið

						SJÓMANNADAGSBLADIÐ

61

við vorum heppnir, því við vorum

komir 150 sjómílur austur á heimleið

þegar ósköpin dundu yfir. Því hlóðst

engin ísing á skipið, en slæmt var

veðrið og við urðum að halda sjó í

upp undir sólarhring. Til gamans

mætti geta þess að tvö skip þarna auk

okkar fylltu á sama tíma og urðum við

samferða af stað. Sá ég það til annars

þeirra að það fór sunnar en við og

hvarf okkur brátt sjónum. Og síðar

kom á daginn að þetta skip kom sólar-

hring á undan okkur heim og fannst

mér það nokkuð einkennilegt. En

þegar ég fór að ræða við skipstjórann

og hæla honum fyrir þá skynsemi að

fara þetta sunnar — því hann fékk fín-

asta veður alla heimleiðina — þá

glotti hann aðeins við og sagði: „Eg

var nú ekki svo sniðugur. Ég nennti

nefnilega ekki að setja stefnuna og

misminnti því um hana. Eg fór 22

gráðum sunnar en bein stefna var." í

þetta skipti má segja að mistökin hafi

komið sér heldur en ekki vel. Hann

kvaðst engan leiðarreikning hafa gert

fyrr en hann var hálfnaður heimleið-

is."

Allt annar heimur

„Þegar ég lét af skipstjórn á Geir

tók ég við nýja Fylki sem kallaður var

og með hann var ég í um hálft annað

ár. Eftir það tók ég mér hvíld frá skip-

stjórn og réði ég mig 1965 á sand-

dæluskipið Sandey og var í ár þar um

borð. Þá brá ég mér á loðnu og síld og

fannst mikil hvíld að þessari tilbreyt-

ingu frá togaramennskunni.

Aftur lá leiðin samt um borð í tog-

arana því 1967 tók ég við togaranum

Narfa á móti Auðuni bróður mínum,

og fórum við sinn túrinn hvor. Þetta

var ágætur tími og þannig gekk það til

í fimm ár, að vísu á móti öðrum skip-

stjóra eftir að Auðun tók við skuttog-

aranum Hólmatindi frá Eskifirði.

En nú var skuttogaraöldin gengin í

garð og 1974 sótti ég skuttogarann

Otur til Spánar og var með hann í

hálft annað ár. Hann var einn af minni

skuttogurunum, eitthvað um 500 lest-

ir, og varð síðasti togarinn sem ég var

með á fiskiríi. Umskiptin við að fara

yfir á skuttogara af eldri skipunum

voru slík að ég hefði ekki getað látið

>nig dreyma um það. Miði ég við tog-

/ garðinum utan við Vallarbraut 8 á Seltjarnarnesi. (Ljósm.: Sjómdbl. AM)

arana fyrir stríðið, þá var þetta svo allt

annar heimur að engan gat órað fyrir

því. Það var hreint ævintýri hvernig

til dæmis siglingatæknin var að breyt-

ast. Og samt hefur þróunin aldrei ver-

ið eins hröð og nú hin allra síðustu

árin.

Eftir að ég hætti með Otur réði ég

mig til Hafrannsóknastofnunarinnar

sem skipstjóri á Hafþóri, bæði á þeim

gamla, sem seinna var seldur til

Grundarfjarðar og síðar Súðavíkur, og

á þeim nýja, fyrrum togaranum Baldri

sem kunnur varð í Þorskastríðunum.

Þar með var komið að lokum sjó-

mennskuferils míns, og síðast var ég

háseti á hafrannsóknaskipunum í af-

leysingum. Þá var ég um tíma í fisk-

veiðaeftirlitinu eftir að gamli Hafþór

var seldur og einnig nokkuð á sand-

dæluskipinu Sóleyju. í þessum störf-

um var ég til 1991, þegar ég varð sjö-

tugur og hætti alveg til sjós."

Að stoppa og „lóða"

„En þrátt fyrir gjörbreytta tækni er

ekki sama hver skipstjórinn er. Það

sem einkum hefur breyst er að í stað

þeirrar tilfinningar sem menn þurftu

að búa yfir hér áður fyrir staðsetningu

og hreyfingu á fiski, hefur komið

þörfin á að kunna að nota tæknina

rétt. Og fyrst rætt er um breytingar

mætti nefna veiðarfærin: Ef ég aðeins

minnist á toghlerana þá gátu þeir ekki

orðið þyngri en um 700 kíló fyrrum,

en nú eru minnstu hlerarnir eitthvað

um 1800 kíló og upp í 7-8 tonn. Eins

eru bobbingar og allt annað orðið svo

langtum stærra í sniðunum en var. En

ég er ekki í vafa um að enn þarf harð-