Sjómannadagsblaðið

						94

SJÓMANNADAGSBLADIÐ

flestar mínar bernskuminningar. Ég

minnist þess ekki að ég hafi haft í

huga sem barn að verða sjómaður, en

ég hafði gaman af flestu sem tengdist

smíðum og vélum og kann það að

hafa haft sitt að segja um þá stefnu

sem líf mitt tók.

Ég lauk þessu hefðbundna barna-

og gagnfræðaskólanámi og byrjaði

haustið 1949 að læra í Héðni, þá rétt

sextán ára gamall. Þaðan lauk ég

sveinsprófi 1953 og hafði þar með rétt

til að hefja vélstjóranám. Byrjaði ég í

Vélskólanum um haustið. Þetta var þá

þriggja ára nám og var almennt vél-

stjórnamám fyrstu tvo vetumar en

rafmagnsfræðinám þriðja og síðasta

veturinn. Skólinn var þá lítt búinn

tækjum á við það sem nú er, en ég

held að áhugi og samviskusemi bæði

nemenda og kennara hafi gert sitt til

að bæta það upp.

Skólastjórinn var Marinus Eskild

Jessen, sá minnisstæði maður. Hann

kunni margar góðar sögur að segja

okkur piltunum, einkum sögur sem

hann notaði til að vara okkur við ýms-

um hættum. Ég veit ekki hvort þær

voru sannar eða lognar, en þær festust

okkur í minni og hér eru tvær: Tals-

vert grjótnám hafði verið fyrir neðan

Sjómannaskólann og kom það eitt

sinni fyrir þegar verið var að sprengja

að steinn þeyttist í gegnum gluggann

hjá nemendum, sem þustu dauðskelk-

Sögumaður okkar 43 ára.

aðir fram á gang. En Jessen lét sér

ekki bregða: „Det er sku ingen ting.

Men da ég var pá fallbyssubátur-

inn...!" sagði hann aðeins. Hann

áminnti okkur lfka um að fara varlega

með eld og sagði þá sögu af manni á

gufuskipi sem staddur var niðri í kola-

boxunum og ætlaði að kveikja sér í sí-

garettu. Þá varð slík sprenging í box-

unum að mér skildist að blessaður

maðurinn hafi ekki vaknað til lífsins

Þarna hleypur Týr af stokkunum íÁrhus 1975.

aftur. Já, þær festust mönnum í minni,

sögumar hans Jessens."

Með vírana í skrúfunni og

ofviðrið á næsta leiti

„Eftir fyrsta veturinn í Vélskólan-

um, sumarið 1954, skráðist ég á mitt

fyrsta skip, sem var togarinn Jón

Baldvinsson, en skipstjóri á honum

var þá Karl Magnússon. Um borð í

skipinu var fiskimjölsverksmiðja og

var ég mjölmaður í fyrstu, en síðan

kyndari. Mjölvinnslan fór þannig

fram að öllum fiskúrgangnum, slógi,

hausum og öðru var mokað niður til

okkar þar sem þetta var sett í tætara,

síðan í sjóðara og var loks þurrkað,

sett í kvörn og þaðan í sekki. Sagt var

að þessi vinnsla borgaði löndunina úr

togurunum sem voru með

mjölvinnslu. En þetta var um það bil

að leggjast af á skipunum og þegar

við á Jóni Baldvinssyni fórum fyrstu

túrana á karfa við Vestur-Grænland

var tekið að nota mjöllestina undir

aflann. Annars gekk mjölvinnslan hjá

okkur betur en á mörgum skipum öðr-

um. Þau urðu örlög Jóns Baldvinsson-

ar að hann fórst við Reykjanes árið á

eftir, en mannbjörg varð sem betur

fór. Að loknum öðrum bekk, vorið

1955, fór ég svo á Ingólf Arnarson til

Sigurjóns Stefánssonar skipstjóra og

var ég þar kyndari og vélstjóri.

Vélastjóranáminu lauk ég 1956 og

réði mig þá til Bæjarútgerðarinnar og

var þar í nokkur ár. Gerðist ég fyrst 2.

vélstjóri á Þorsteini Ingólfssyni hjá

Þórði Hermannssyni skipstjóra, en

varð 1. vélstjóri á Pétri Halldórssyni

1958 hjá Jens Jónssyni. Jens var hins

vegar í fríi og skipið undir stjórn Pét-

urs Þorbjörnssonar 1. stýrimanns,

þegar við lentum í Nýfundna-

landsveðrinu í febrúar 1959. Hef ég

oft hugsað til þess að við vorum

heppnir þá, því sex tímum áður en

hann tók að blása vorum við með

báða togvírana í skrúfunni og vorum

við að bjástra við að losa þá í heila

nótt. Tókst það á endanum með því að

koma vír undir skipið og aftur fyrir

skrúfuna og hífa togvírana inn á dekk.

Þar voru þeir höggnir í sundur og að

því búnu var sem betur fór allt farið úr

skrúfunni. Þá voru endarnir splæstir

saman og trollið híft inn. Minnir mig