SJÓMANNADAGSBLAÐIO 101 kopar, stóðu hvor í sinni síðu stýris- hússins, svo hægt var að stjórna hvor- ri vél fyrir sig, sem oft kom sér vel í þröngum höfnum. Einnig var hægt að keyra aðeins aðra véhna, ef önnur bil- aði. Stýrishjólið var einnig úr mahóní. Fyrsta olíuþrýsta stýrisvélin sem Landssmiðjan framleiddi var sett í Richard. Alla stríðsveturnar var honum bók- staflega siglt eftir áætlun milli íslands og Englands með ísfisk og aldrei spurt um veður, heldur farið af stað þegar búið var að fylla og loka lest- um. Samt urðu ekki önnur óhöpp en þau að aðeins brotnaði ein hliðarrúða í brúnni á skipinu og ávallt skilaði hann bæði farmi og áhöfn heilu í höfn að leiðarlokum. Veturinn 1940 var sá sem þetta rit- ar háseti á Huginn 2. hjá Guðbirni Jónssyni í hinu ágætasta skiprúmi. Þá um haustið hafði verið keypt til ísa- fjarðar skip sem hét Pétursey. Á því var stýrimaður Hallgrímur Pétursson frændi minn. Við vorum bræðrasynir og góðir vinir, en hann var fjórum árum eldri en ég og tók ég hann mér mjög til fyrirmyndar. Þetta haust átti að halda stýrimannanámskeið á ísa- firði, sem margir jafnaldrar mínir ætl- uðu á, en þegar ég ræddi það við Halla heitinn þá hristi hann hausinn og sagði að það skyldi ég aldrei gera. Eflaust gæti ég fengið stýrimanns- pláss á bátunum heima þegar nám- skeiðinu væri lokið, sagði hann, "en þá verður þú fastur þar og ferð aldrei lengra. Þegar Pétursey fer á síldina í sumar verður fjölgað mönnum og þá kemur þú um borð og verður þar svo áfram næsta ár og hefur þá náð nægj- anlega löngum siglingatíma til þess að fara beint í Stýrimannskólann í Reykjavík. Og þegar þú ert búinn þar, þá verð ég búinn að fá einhvern dall undir fæturnar, og þá vantar mig stýri- mann." En svo fór um sjóferð þá. Mennirn- ir áætla, en Guð hlýtur að ráða: Pét- ursey fór frá Vestmannaeyjum áleiðis til Englands þann 10. mars 1941 og hvarf þá í hafi með öllum mannskap. Seinna kom f ljós að hún hafði verið komin langleiðina til Englands þegar hún var skotin niður af kafbáti. Þegar Pétursey var farin var Ric- Richard IS-549 á leið í siglingu. hard eina skipið á Vestfjörðum sem gat fullnægt þörfum mínum fyrir sigl- ingatíma. Ég fór þá til Björgvins Bjarnasonar og sagði honum frá þeir- ri fyrirætlun minni að fara í Stýri- mannaskólann og ef ég gæti ekki fengið pláss hér heima, yrði ég að fara suður í leit að skiprúmi. Björgvin tók mér vel og sagði að ég gæti fengið pláss á Richard strax á síldinni og síð- an verið áfram þar til siglingatíman- um hefi verið náð, ef skipstjóranum líkaði vel við mig. Ég fór því á Richard sem háseti vorið 1941 og var þar þangað til ég fór í skólann. Að námi loknu kom ég heim aftur og réðist þá stýrimaður á Richard, þar til ég tók við skipstjórn á honum þegar starfstíma stýrimanns var náð. Haustið 1946 var ég við rek- netaveiðar á Húnaflóa, og þar stóð til að fylla skipið af síld frá söltunarstöð Björgvins á Hólmavík og fara til Sví- þjóðar og setja nýja vél í bátinn, en halda að því búnu á togveiðar. Það var álitlegur kostur, því vegna þess hve Björgvin var langur hefði hann örugg- lega togað vel. En í vertíðarlokin sagði Björgvin mér að hann hefði ekki efni á vélarkaupunum og yrði að hætta við þau. Ég óskaði þá að losna frá samningi mínum og var það auð- sótt. Hann vissi að nýsköpunartogar- arnir voru að koma og að þangað stóð hugur ungra manna. Við lukum því fimm ára samstarfi okkar í góðri sátt. Sendum ölíum ísienskum sjómönnum árnaðaróskir á Rátíðisdegi þeirra DAGSBRUN FRAMSÓKN
Beinir tenglar