SJÓMANNADAGSBLAÐID 117 Utan við stöðvar Siglingastofnunar að Vesturvðr 2. Táliðfrá vinstri: Tómas Sigurðsson, Guðjón Scheving rafinagnsverk- fræðingur, írskur gestur og Hermann Guðjónsson forstjóri Siglingastofhunar. Einnig Sigurjón Eiríksson sem annað- ist eftirlit við vitana. Ég vann mikið með þessum tveimur mönnum og mólaðist af þeim og hef alla tíð búið að fræðslu þeirra og reynslu. Upp frá því snerust störf mín fyrst og fremst um uppsetningar á tækjum og vélum í vita og eftirlit með kerfinu. Þótt viðhald vitanna fari einkum fram að sumrinu til, þá koma bilanir upp af og til allan ársins hring og við þeim þarf að bregðast. Fer ekki hjá að það kosti oft hálfgerðar svaðilfarir á vetrum í slæmum verðum. En það er nokkuð sem kemst upp í vana með ár- unum. Slíkt má segja að fylgi þessu starfi. Stundum höfum við þurft að liggja lengi yfir uns færi gefst á að komast í land, einkum þegar um skerjavita er að ræða, og fyrir kemur að menn lenda í sjónum eða öðru volki. Þá hefur það hent að okkur dagar uppi á skerjum eða eyjum. Þannig er mér minnstætt að eitt sinn vorum við að steypa upp merki úti í Hvalbak. Þarna voru fyrstu þyrlur Hér standa þeir Hermann Guðjónsson forstjóri Siglingastofhunar og Tómas Sigurðsson við gömlu Ijóskrónurnar tvœr sem getið er um í viðtalinu. Á milli þeir er Ijósakrónan úr Siglunesvita og er hún sœnsk að uppruna, smíðuð rétt eftir aldamót. Hœgra megin er Ijósakrónan úr gamla Garðskagavitanum. Hún er frönsk og var smíðuð 1897. Skjöldurinn að baki Tómasar með kórónu og fangamarki Danakonungs prýddi nýja Reykjanesvitann, sem reistur var 1908.
Beinir tenglar