SJÓMANNADAGSBLADIÐ 121 nú hringt til okkar og fengið upplýs- ingar um veður á þessum stöðum og þurfa þá ekki að láta úr höfn til þess að kanna sjólagið. Upplýsingarnar eru aðgengilegar bæði á talvél og á nú síðast a internetinu. Ölduduflin eru líka notuð til þess að gera hafnarlík- ön, áður en hafist er handa við hafnar- framkvæmdir, líkt og duflið við Grindavík. Þá er þeim komið fyrir utan við væntanlega höfn eða höfn sem á að endurbæta og látin vera þar í ár eða lengur. Veðurathuganakerfið er sífellt að þróast og stöndum við framarlega í þessu miðað við aðra. Það gefur auga leið að þessi starf- semi krefst stöðugs eftirlits og ár- vekni og verður að bregðast skjótt við ef eitthvað fer úrskeiðis. Rekum við í Vesturvör 2 í Kópavogi sérhæfð verkstæði, svo sem radíóverkstæði, rafmagnsverkstæði og loks smiðju, en alla tíð höfum við reynt að leita sem minnst út fyrir stofnunina með við- hald. Starfsmenn Rekstrarsviðs eru að jafnaði fjórtán til sextán talsins, auk vitavarðanna sem ég nefndi. Vegna viðhaldsvinnunnar á sumrin höfum við svo ráðið til okkar skólastráka og hafa margir þeirra verið hjá okkur í mörg sumur. Eins og ég gat um eru ljósvitarnir nú 104 talsins og reynum við að ná um 20 af þeim í almennl viðhald árlega. Þykir okkur gott ef við getum tekið hverja vitabyggingu í gegn fimmta hvert ár, en tæknibúnað- inum þarf stöðugt að fylgjast með. í sjálfvirku ljósvitunum er tvöfalt kerfi, þannig að annað tekur við ef hitt bilar og í þeim eru fjórar til fimm perur. Kviknar þá sjálfkrafa á nýrri ef slokknar á þeirri sem fyrir er." Góð tilfínning þegar allt er komið í lag á ný „Árið 1965 varð ég forstöðumaður Vitastofnunar, en eftir að stofnunin var sameinuð Siglingastofnun íslands 1. október 1996 hef ég verið forstöðu- maður rekstrarsviðs. Undir rekstrar- svið heyrir umsjón með rekstri vita- kerfanna, staðsetningarkerfisins og veðurathuganakerfisins, svo og rekst- ur fasteigna og tækjabúnaðar. Bæði áður og eftir að ég tók við því starfi hef ég átt því láni að fagna að með mér hafa starfað miklir ágætismenn Vitanefnd á árlegri yfirreið milli vita. Hér eru inenn staddir við Bjargtangavita. Frá vinstri: Hermann Guðjónsson forstjóri Siglingastqjhunar, Asgeir Erlends- son vitavörður á Bjargtöngum, Guðjón Scheving, Páll Sófóníasson formaður Vitanefndar, bílstjóri nefndannanna, Tryggvi Blöndal skipstjóri, Tómas Sig- urðsson og Vilhelm Thorsteinsson skipstjóri. Myndin mun tekin 1987. og vil ég nefna þá þrjá vitamálastjóra sem ég hef kynnst, en ég hef starfað með öllum vitamálastjórunum, nema þeim fyrsta, sem var Thorvald Krabbe. Þessir vitamálastjórar eru Emil Jónsson, Aðalsteinn Júlíusson og núverandi forstjóri Siglingastofn- unar, Hermann Guðjónsson. Sama á við um aðra samstarfsmenn mína, sem flestir hafa verið lengi í starfi sem sýnir að þeim hefur líkað vel á stofnuninni líkt og mér. Og ekki má ég gleyma að geta um að konan mín hefur verið mér mikill styrkur. Oft hefur á hana reynt, en auk þessara vanalegu fjarvista hef ég ára- tugum saman verið á bakvakt, komi eitthvað upp á. En konan mín var þessu kunnug frá fyrri tíð, þar sem faðir hennar vann við vitabyggingar á sínum tíma. Hún heitir Sigrún Sigur- bergsdóttur, ættuð úr Garðinum og er kennari að mennt. Sáumst við fyrst þegar ég vann tólf ára að byggingu Garðskagavita. Ekki kynntumst við nú mikið þá, það beið til 1950 þegar verið var að byggja miðunarstöðina við Garðskaga. Við giftum okkur 1954 og eigum við eina dóttur, Ás- dísi. Nei, ég dreg ekki dul á að mér hef- ur reynst þetta starf fjölþætt og áhuga- vert. Því hafa til dæmis fylgt mikil samskipti við sjómenn, vitaverði og aðra þá sem þetta varðar, eins og sveitarstjórnir víða um land. Og líkt og öll störf sem krefjast mikils af framkvæmdaþrótti manna, þá hefur það verið mjög gefandi. Þegar menn hafa komið að ljóslausum vita, dufli eða öðrum búnaði sem bilað hefur, þá er góð tilfinning að halda heim í vissu um að allt sé komið í lag aftur og ör- yggi sæfarenda tryggt. Frá þessum tíma minnist ég líka afburða fagurra og kyrra sumarnátta og góðra og fall- egra daga, sem leita langtum oftar á hugann en óveðrin. Ferðirnar í vitana hafa líka haft sér það til gildis að menn urðu gjörkunnugir strandlengj- unni og komust í kynni við það ágæta fólk sem bjó á þessum afskekktu stöð- um. En þrátt fyrir annir mínar þá á ég mér mitt áhugamál utan vinnunnar, en það eru hestar, eins og við er að búast af gömlum Skagfirðingi. Ég hef átt hesta í 25 ár og þykir gott að komast frá vinnunni í annað umhverfi. Eink- um sinni ég hestunum að vetrinum og skrepp þá oft upp í Heiðmörk þegar fagurt er veður og kem endurnærður til baka." Hér látum við þessu fróðlega við- tali við Tómas Sigurðsson lokið. Eins og í upphafi sagði hefur hann orðið vitni að áratuga þróun í íslenskum vitamálum og er ekki að efa að enn á hann eflir að sjá ýmsa ótrúlega tækni ryðja sér til rúms. AM
Beinir tenglar