Sjómannadagsblaðið

						SJÓMANNADAGSBLAÐID

133

Vitaskipið Árvakur á leiðinni.

og fyrir mig komið; fullur áhuga og

trú á möguleika fyrir hug og hönd.

Mitt motto hefur ávallt verið að

vandamál séu til þess að leysa þau,

þótt ég viti að megi orða það betur.

Spurningin er ávallt um aðferð. Gagn-

vart einangrun er þetta spurning um

persónugerð og að enginn staður sé

það snauður, að ekki rísi í fang manns

einhver forvitnileg viðfangsefni,

stundargildi eða viðvarandi fyrirbæri,

fögnuður yfir nýju og óþekktu. Mun-

um það ávallt að lífið sjálft, nýjar og

breyttar aðstæður, er þrotlaust ævin-

týri, misþægilegt að vísu. Sjálfur bý

ég yfir það mikilli aðlögunarhæfni, að

breyti ég um íverustað, þá er ég allur

þar og sá fyrri horfinn úr vitund

minni. Það hafa aldrei fylgt mér

starfs- eða staðardraugar. Auðvitað

býr maður yfir geymd þess sem gerst

hefur og rifjast oft upp við samræður,

en enginn á möguleika á sannraun-

hæfri upplifun eða endurtekningu; að-

eins myndgerða fortíð.

Þegar ég kvaðst ætla á Hornbjarg,

leit fólk á mig eins og dæmdan mann.

Það hváði og hváði. Ætlaði ég virki-

lega að fara á þennan útkjálka? Bæla

mig niður fjarri öllu mannlífi? Það

hristi höfuðið og krossaði sig í bak og

fyrir. Það var tilviljun að maður hitti

manneskju, er eitthvað vissi um ljós-

vita eða hvar þeir væru staðsettir,

þrátt fyrir að annar höfuðatvinnuveg-

ur þjóðarinnar væri fiskveiðar; hug-

leiddi heldur ekki að stór hluti hennar

hafði um aldir búið við einangrun, og

merkilegt nokk, án þess að hafa verið

settir á Klepp.

Ágætt dæmi slíkra viðhorfa voru

umsagnir skipverja á skipi því er upp-

haflega flutti mig á Horn. Þær voru að

einangrunin mundi drepa mig. Á

bakkanum ofan lendingarstaðar var

vélahús með spili og frá því vír er lá

út í háan gálga og þaðan uppí langa

bómu, er slegið var útyfir sliskju, er

allur varningur var dreginn eftir upp

ór fjöru.

Ég sagði körlunum að þann fjanda

mundi ég fjarlægja, því hann var far-

inn að fúna eftir þrjátíu ár og því

hættulegur. Eitt mitt fyrsta verk var að

fjarlægja gálgann, lengja sliskjuna

uppá bakkabrún, smíða sterkan járn-

sleginn sleða á hjólum og á hann út-

víðan kassa undir varning, gróf svo út

plan, þar sem gálginn hafði verið og

klæddi það timbri.

Þegar skip kom næstu ferð, sögðu

skipverjar mér að á leið suður hefðu

þeir rætt talsvert um þennan nýja vita-

vörð, og að það fífl mundu þeir verða

að flytja burt eftir næsta hálfan mán-

uð. Én heldur lengdist í þeim tíma,

því ég var þar aðeins í tuttugu og

fimm ár eða frá 1960 til 1986. Vitinn

var byggður 1930 og frá þeim tíma til

1960 eða í þrjátíu ár höfðu verið fjórt-

án vitaverðir eða rúm tvö ár hver."

Gestagangur

„Meðan ég var á Hornbjargsvita

gerðist margt frásagnarvert sem engin

tök eru á að rita hér; verð þó að geta

þess er ánægjulegast var.

Eitt kvöld í byrjun ágústmánaðar

var lamið á útidyrnar. Þar voru þá

komin kona og karlmaður, barna-

skólakennarar frá Edinborg í

Skotlandi, er höfðu tekið uppá því að

ferðast um Hornstrandir með fjórtán