134 SJÓMANNADAGSBLAÐID Bjargey Pétursdóttir, Soffía kona Jóhanns og Daníel Sigmundsson. börn, fimmtán til sautján ára gömul; öll úr fátækrahverfum borgarinnar. Þau komu nú öll holdvot austan úr Barðsvík eftir fimm stunda göngu í bölvuðu suddaveðri. Hjúin spurðu hvort þau mættu tjalda nálægt húsinu. Tjalda? hváði ég undrandi. Tjalda? Bara inn með hópinn. Inn. Kjallari hússins var eins og allt þarna hreinn og heitur og þar var stur- ta. Hópurinn var drifinn þangað, börnin öll úr fötum sínum og svo í notalegt bað úr sturtunni. Á meðan tíndum við hjónin saman hrein og góð föt af mismunandi stærðum, er þau svo klæddust; síðan að eins rausnar- legu matborði og kostur var á. Mikið hlógu þau að hvert öðru í þessum mis- stóru og mislitu flfkum er þau voru í. Hress og kát kröfðust þau þess að fá að þvo upp eftir borðhaldið og gera hvaðeina annað er þyrfti að gera og þau gætu gert. Svo sannarlega var þetta yndislegur hópur og fögnuður okkar hjóna ekki síðri yfir því að geta veitt allt er frekast þurfti með. Ennþá hefst ég allur af gleði er ég minnist þessa. Um kvöldið var svo gengið frá öllu, er þurfti með undir svefninn, því nóg var af sængurfatnaði og teppum. Morguninn eftir kvað svo allt við af glaðværu skvaldri meðan þau klæddu sig í þurr og hrein föt, er látin höfðu verið í þvottavél um kvöldið og þurrkuð. Konan mín útbjó svo veislu- mat með aðstoð stúlkna, er voru þarna í meirihluta og vildu ólmar sýna snilli sína við matargerð og leggja á borð. Hvílík umsvif og hjálpsemi og óþvinguð barnsleg gleði. Þegar svo hópurinn kvaddi hress og kátur, kröfðust börnin þess hvert af öðru að fá að kyssa okkur með þakklæti fyrir allt og allt. Lítið vorum við glöð þeg- ar við sáum hópinn hverfa yfir í Horn- víkina. Mánuði síðar eða svo kom svo sending frá Edinborg. I pakkanum voru tvær fáséðar bækur af ferðum enskra manna um ísland, svo og myndir af öllu ferðalagi kennaranna með börnin um Hornstrandir, ásamt mynd af okkur hjónunum á tröppum hússins, er konan tók rétt áður en þau fóru; einnig frá kennurunum strangt tiltekið heimboð til Edinborgar, þegar við gætum komið því við. Kórónan á þetta allt voru svo tvö handskrifuð blöð með þakkarkvæði, ort af ein- hverju barnanna, og undirskrift þeirra allra. Það var dýrgripur." Gestum fjölgar „Ég held að ég hafi verið fremur ósínkur að eðlisfari og ávallt talið mig aflögufæran meðan ég átti eitthvað til. Þegar ég fór á vitann taldi ég óhjá- kvæmilegt að kaupa eitthvað er kæmi sér vel ef leysa þyrfti smærri vanda- mál einhverra er kæmu við á vitanum á ferð sinni um Strandir. Ég keypti því tvær neftóbaksdósir — notaði það aldrei sjálfur — fleiri pör af sokkum og strigagönguskóm af misjafnri stærð, sængur og sængurfatnað, vasa- hnífa ofl. Búrið, sextán fermetrar, var fullt af ýmiskonar matvælum, er þoldu geymslu. Tvær voru frystikist- urnar og stór frystiklefi, allt fullt af mat og sífellt bætt við ef eitthvað vantaði. Það er ekki fleipur þótt ég segi að í því nær hvert sinn er menn af varðskipunum komu með varning að vetri til, þá átti ég koníaksflösku. Sestir við eldhúsborð hellti ég ávallt í staup fyrir þá. Lét svo tappa í flösk- una og lét hana standa á borðinu hjá þeim. Sjálfur tók ég mér stundum staup í kunningjahópi, en aldrei var ég háður víni. Væri ég spurður hvort ég drykki ekki, var svar mitt ávallt það sama; að ég væri að eðlisfari svo fullur að ég þyrfti aldrei að bæta á mig víni. Þegar ég kom á vitann var að kom- ast í móð að ferðast um Strandir. Fyrstu gestir á vorin voru breskir, fimm til sex með fararstjóra, konur og karlar. Það voru einhverjir háttvísustu ferðamenn er komu til okkar. Fyrstu árin var koma gesta sextíu til hundrað en síðustu árin tvö til fjögur hundruð. Ávallt var tekið á móti öllum með sama ánægjulega hugarfarinu, öllum veittur matur og drykkur og þá nætur- gisting ef með þurfti. Aldrei var hug- leidd gjaldtaka önnur en sú er fólst í þeim huglægu gildum að láta öllum finnast þeir velkomnir og veita af þeirri gleði og rausn er var manni til sóma. Yfirleitt gerði ég aldrei neitt nema ég væri ánægður með það sjálf- ur, hvað sem aðrir sögðu. En tæplega hef ég búið til þessa áráttu til greiðasemi í sjálfan mig: ætli hún sé ekki arfur fyrst og fremst frá móður minni og hennar föðurætt, án þess ég sé að gefa til kynna að faðir minn hafi verið sínkur, hvað ekki var til í fari hans. í tengslum við þetta er gaman að geta spurningar eins blaða- mannsins um hvort það kostuðu mig ekki of mikið allar veitingar fyrir kannski þrjú til fjögur þúsund manns yfir tímabilið. Ég svaraði því einu að það kostaði mig meira að gera það
Beinir tenglar