Gripla

						GUÐNI KOLBEINSSON og IONAS KRISTIANSSON

GERÐIR GÍSLASÖGU

VARÐVEISLA OG ÚTGÁFUR

Gíslasaga er varðveitt í þremur miðaldahandritum eða ígildum

þeirra, heilleg í tveimur, brot í hinu þriðja. Handritin eru þessi, talin í

aldursröð skinnbóka:

S: Sögubók sem um skeið var í Konungsbókhlöðu í Kaupmannahöfn,

en mun hafa glatast seint á 18. öld. Áður en hún týndist höfðu verið

gerð eftirrit á pappír sem varðveist hafa. Þá var eyða framarlega í

Gíslasögu; samkvæmt vitnisburði eftirritara vantaði fjögur blöð í skinn-

bókina sem geymt höfðu um það bil sjöttung sögunnar. Eftir uppskrift-

unum hefur S-gerðin verið prentuð tvívegis:

Tvœr sögur af Gísla Súrssyni, Kbh. 1849, bls. 75-160 (útg. Konráð

Gíslason).

Membrana Regia Deperdita, Kbh. 1960, bls. 1-80 (útg. Agnete Loth).

Upphaf sögunnar aftur í 10. kapítula hefur auk þess verið prentað

tvisvar:

Gísla saga Súrssonar, Kbh. 1929, bls. 74-83 (útg. Finnur Jónsson).

íslenzk fornrit VI. Vestfirðinga sögur, Rvík 1943, bls. 1-38 (neðri

texti, útg. Björn K. Þórólfsson).

í báðum heildarútgáfunum er lagt til grundvallar eftirrit Ásgeirs

Jónssonar, AM 149 fol. (kallað A1 í útg. A.L.). Auk þess hefur Agnete

Loth kannað önnur eftirrit skinnbókarinnar og prentar fullkominn

orðamun úr tveimur þeirra. AM 482 4to (A2) er raunar eftirrit eftir 149

og hefur því ekkert sjálfstætt gildi. En Ny kgl. sml. 1181 fol., sem

skrifað hefur Jón Johnsonius (kallað J í útg. A.L.), er sjálfstætt eftirrit

skinnbókarinnar. Finnur Jónsson segir um uppskrift Johnsoniusar (útg.

Gíslasögu 1929, bls. v): 'Sammenligner man nu denne afskrift med

Ásgeirs, opdages det hurtig, at den stár langt over dennes i nöjagtig-

hed.' Samkvæmt því prentar Finnur söguupphafið eftir 1181 (og sömu-

leiðis Björn K. Þórólfsson í Vestfirðinga sögum). Agnete Loth viður-