140 GRIPLA stundum er meiri í M, stundum í B. Skulu nú sýnd dæmi um hvort- tveggja. a) S>M>B 31,6-7 bindr hon um því at hoggit hafði komit í hofuðit ok hafði sprungit fyrir S, bindr hon um sár hans ok lætr eigi vel yfir hans ferð M, bindr hon um B 41,27-29 'Þykki mér báðum okkr þetta vera (mikil) skomm at fá eigi drepit Gísla, slíkir garpar ok hofðingjar sem vit þykkjumsk vera.' Eyjólfr heitr enn at leita eptir Gísla, ok skiljask þeir at því. Nú ferr Njósnar-Helgi annat sinn ok hefir með sér vist, hann er í brott viku ok sitr um síð ok snimma ef hann yrði varr við Gísla S, Eyjólfr vaknar við skjótt ok sendir enn Njósnar-Helga til Geirþjófsfjarðar, ok hefir hann nú vistir með sér ok er á burt viku ok sitr nú um at hann yrði varr við Gísla M, ferr Njósnar-(Helgi) nú heiman ok sitr nú um ef hann yrði varr við B 42,6-9 Þá fara þeir heim til bœjarins, ok segir Eyjólfr Auði at hann muni gefa henni til fé mikit ef hon vill segja til Gísla, en þat tjár ekki, ok þá ógnar hann henni ok ætlar at skelfa hana með harðindum ok hefir ekki at sok. Ferr Eyjólfr heim við svá búit ok unir illa við sína ferð S, koma aptr til bœjar Auðar, ok býðr Eyjólfr henni mikit fé til at segja til Gísla, en þat ferr fjarri at hon vili þat. Þá heitask þeir at meiða hana at nokkuru, ok tjár þat alls ekki, ok verðr við þat heim at fara M, Fara nú til bœjar Auðar. Býðr Eyjólfr at gefa henni til fé at hon segi til Gísla, en þat tjár eigi, ok ferr hann nú heim við svá búit B 42,18-19 en Þorkell svarar inu sama ok kvezk eigi munu veita hon- um bjorg svá at hann hefði fé sitt í hættu eða sjálfan sik, svá at honum mætti sakar á því gefa S, Þorkell svarar inu sama ok kvezk enga bjorg munu veita honum þá er honum megi sakar á gefa M, en hann svarar honum enn sem fyrr B 46,19-20 Nú grunar Eyjólf þetta ok sendir nú Njósnar-Helga at hann verði þessa varr; ferr hann síðan at vanda sínum S, Kemr þessi kvittr fyrir Eyjólf inn grá, ok hlýtr Helgi enn at fara M, Nú ferr Njósnar-(Helgi) heiman at vanda sínum B
Beinir tenglar