SVERRIR TÓMASSON GULLTN SÍMU Þeirrar hugmyndar gætir víða í fornum norrænum skáldskap að nornir skapi mönnum aldur. í Snorra-Eddu (SnE) er svo að sjá að þær séu goðkynjaðar verur sem ráði örlögum manna; sumar þeirra komi1 'til hvers mannz er borinn er' og ákveði hversu lengi hann skal lifa. Einna skýrast er þessari hugsun um mannsævina þó lýst í Norna-Gests þætti, enda þótt þau frávik séu á þeirri frásögn og lýsingu Snorra-Eddu, að hver norn tekur sér lifandi gervi, er völva. Enn fremur er Gesti eigi lengra líf ætlað en það tekur kerti að brenna upp og fær Gestur sjálfur kertið til varðveislu í hörpustokki sínum.2 í þessum þætti tengist hug- myndin um nornadóm ljósi og birtu. Eitt tilbrigði þessarar hugsunar um aldur mannskepnunnar er að finna í Ynglingatali, 23. erindi, en þar segir svo:3 Veitk Eysteins enda folginn lokins lífs á Lófundi. Mannsævinni er hér líkt við þráð. Og Reginn spáir fyrir Sigurði Fáfnis- bana:4 sjá mun ræsir ríkstr und sólu þrymr um gll lond 0rlogsímu. i Tekið upp eftir útgáfu Jóns Helgasonar og Anne Holtsmark, 19. Lesbrigði hinna handritanna eru: mannz]barns WTU; borinnjborit WT; fætt U. 2 Fomaldar sógur Nordrlanda I (Kaupmannahöfn 1829), 340-342. 3 Skjd. I, 12. Sbr. íslenzk fornrit XXVI, 60. 4 Reginsmál 14. v., sbr. Hándskriftet Nr. 2365 4to gl. kgl. Samling (K0benhavn 1891), 58.
Beinir tenglar