Gripla

						POSTULÍNSGERÐ OG HESTAVÍG                                   13

Ljóst er, að hestavígin voru yfirleitt háð, þegar líða tók á sumar. Hér

skulu í örstuttu máli nefnd dæmi með tilvísun til Sturlunguútgáfunnar

frá 1946: Menn eru boðaðir til hestaþings 6. ágúst 1228 (I 322-23).

Hestaþing fer fram í Skagafirði sunnudaginn 8. ágúst 1238 (I 420).

Vera má, að hestaþingin hafi oft fallið saman við leiðarþing, en þau

hófust á sunnudegi í 15.-19. viku sumars.11 Hestaþing virðast hafa verið

háð á stöðum, þar sem einnig voru haldnar aðrar samkomur: Hesta-

þing er á Leiðarhólmi í Dölum á sunnudegi, líklega nálægt 1170 (1101),

á Kleifum í Gilsfirði um svipað leyti (1102), á Vatnsenda í Vesturhópi,

illindi hljótast af, 1184 (I 132), hestaþing að Hamri í Fljótum 1194 (I

183). Hestaþing mörg í Borgarfirði: Sumarið 1253 sendi Þorgils skarði

Þórð Hítnesing vestan frá Stað á Ölduhrygg 'suðr í Borgarfjorð at

helga Þverárleið . . . Riðu þeir um daginn til leiðar, ok váru þar hesta-

víg morg ok allmikit fjolmenni.' (II152).

HESTAVÍG í PORSTEINS PÆTTI STANGARHÖGGS

Hér skal svo tekið eitt dæmi úr fornsögu, sem Broddi nefnir ekki í riti

sínu. Sú frásögn, þótt stutt sé, sýnir gerla, hvernig hestaat fór fram og

hvað gat af því hlotist. Þetta er Þorsteins þáttur stangarhöggs, sem ger-

ist í Vopnafirði. Þorsteinn, aðalpersónan, er sonur Þórarins bónda í

Sunnudal, sem er orðinn gamall maður og sjónlítill, en hafði verið

rauðavfkingur á yngri árum. Þórður heitir húskarl Bjarna Brodd-

Helgasonar á Hofi og lætur menn kenna þess, að hann er ríks manns

húskarl. Þorvaldur og Þórhallur heita tveir 'uppaustrarmenn', þ.e.

slefberar, sem fara með háðglósur milli manna. Síðan segir í þættinum:

Þeir Þorsteinn ok Þórðr mæltu til hestaats ungum hestum. Ok er

þeir ottu, þá vildi hestr Þórðar verr bítask. Þórðr lýstr nú á skolt-

inn hesti Þorsteins, er honum þótti sinn hestr verr hafa, mikit

hQgg. En Þorsteinn sá þat ok lýstr á móti hest Þórðar heldr

meira hogg, ok rann nú hestrinn Þórðar, ok œpðu menn þá með

kappi. Þá lýstr Þórðr Þorstein með hestastafnum, ok kom á

brúnina, ok hljóp hon ofan fyrir augat. Þá risti Þorsteinn af

skyrtublaði sínu ok bindr upp brúnina ok lætr sem ekki hafi at

orðit ok biðr, at menn leyni þessu foður hans. Ok fell þetta þar

Einar Laxness, íslandssaga l-ö, Rv. 1977, bls. 45; Grágás, . . . Skálholtsbók,

Khöfn 1883, bls. 638, og tilvísanir þar.