50 GRIPLA sér rjóður í skógarbrekkunni framan í hólnum fyrir ofan til að horfa á hestaatið. Vindur var stærri og stirðleiknari, en Bleikur minni og mjúk- ari. Sviptust þeir lengi og hlupust á, þar til Bleikur tók í nára Vinds og reif á hol, svo út héngu innyflin, stökk svo á garðinn og braut í skarð, hljóp svo yfir ána og fram í stóð nokkurt, er hön- um fylgdi á Bleiksmýri, af hverri dalurinn hefur síðan nafn feng- ið og er kallaður Bleiksmýrardalur. Sigmundur þykkjaðist stórum við missir Vinds og óvirðing sína, svo lítið varð um kveðjur bænda, en sagði þetta mundu verða seinustu hestavíg (al(iter) at) í Norðurlandi og Fnjóskadal. Sveínn var auðgastur maður að ganganda fé í dalnum, og því var hann (sem sagt er) kallaður hinn ríki. Næsta vor eftir hestavígið bar svo til á hvítasunnumorgun, að sauðamaður Sveins á Illugastöðum fann gemling dauðan í kíl þar við túnið. Sveini brá á brún og illa við missir sinn, greip birkiraft mikinn og fór að brjóta ís á kflnum og segir hann skuli ei drepa fyrir sér fleiri kindur. Prestur reið til tíða um morguninn og sér Svein bónda liggja dauðan á grúfu með birkilurk í kflnum við höndina (og heitir þar síðan Sveinskfll). Nokkru síðar var vitjað stóðs á Bleiksmýri. Fannst Bleikur dauður í Bleiksmýrargröf, og héldu menn hann farist hafa um sömu mundir og Sveinn létst í kflnum. Eignaði al- þýða Sigmundi á Garðsá (sem þótti rýndur maður um sig), að svo óheppilega hafði til gengið um dauða Sveins og dráp Bleiks. Undir frásögn þessa skrifar Jón sýslumaður Jakobsson á dönsku, að sagan sé skráð 13. ágúst 1779 eftir sögn skilríkustu manna. Þó að Sigurður hreppstjóri á Þórustöðum Guðmundsson og tveir ungir aðstoðarmenn hans, allir sendimenn sýslumanns, fyndu enga bleikjuna á Bleiksmýrardal til að afla Dönum efnis til veglegrar postu- línsgerðar þeirra, þurfti ekki annað en ljósta sprota á bæjarþil Fnjósk- dælinga, til þess að fram sprytti silfurtær lind íslenskrar frásagnarlistar. Bjarni Vilhjálmsson andaðist 2. mars 1987.
Beinir tenglar