Gripla

						UM ÞRÓUN ÖRVAR-ODDS SÖGU                                  63

horfið niður í jörðina hvenær sem er, o.s.frv. Það er lfka auðséð, að

höfundur hefur gaman af skoplegum hlutum og atburðum, t.d. þegar

hann lætur hetjuna sitja í gammsbæli eða liggja í vöggu hjá risadóttur

sem hann samt sem áður getur barn með, eða þegar menn drukkna af

því að þeir fara í land á sjóskrímsli sem þeir halda vera eyju.

Oll þessi atriði benda í átt að því sem menn kalla 'ýkjustíl' (hyper-

bólískan stfl), en hann verður sérstaklega vinsæll, þegar líður á seinni

hluta miðalda. Það má víst telja í samræmi við þennan stfl, þegar höf-

undur skýtur inn landfræðilegum og sögulegum upplýsingum í 30.

kapítula: myndin sem hann gefur þar af löndum og konungum í

Garðaríki, er alveg eins ótrúleg og ýkjukennd og þau efnisatriði sem

fyrr eru talin.

3.3.2.  Sögumaður er yfirleitt ekki eins 'ósýnilegur' og í eldri gerð-

inni. Að vísu er það ekki mikið sem hann segir fyrir eigin hönd; hann

notar oftast gamlar, ópersónulegar formúlur eins og 'nú er þar til at

taka', 'sem fyrr er skrifað' og því um líkt. En á nokkrum stöðum snýr

hann sér til áheyrenda/lesenda með athugasemdir sem gera hann

miklu áþreifanlegri og væru óhugsanlegar í eldri gerðinni. í A/B endar

sagan þannig: 'Og lýkur þar nú sögu Örvar-Odds, eftir því sem þér

hafið nú heyrt frá sagt.' í M-gerðinni lýkur sögunni með langri hug-

leiðingu, þar sem sögumaður og afstaða hans til söguefnis og áheyr-

enda koma enn miklu skýrara fram:

Og lýkur hér nú sögu Örvar-Odds eftir því sem eg hefi hana á

bókum heyrt. En þó að eg hafi mörg orð þau mælt eða framsagt

í þessi sögu, er ónytsamleg eru, þvíað eg veit eigi, hvort nokkuð

orð er satt eða ekki, þá bið eg þess, að guð almáttigur láti engan

gjalda, þann er les eða hlýðir eða ritar. Nú sé guð varðveitandi

oss frá öllum illum hlutum, meðan vér lifum hér í heimi, en

styrki oss til allra góðra hluta . . .' (Boer 1888, bls. 196)

En { A/B-gerðinni er þessum kafla annaðhvort sleppt eða hann hefur

aldrei verið þar.

3.3.3.  Að öðru leyti er frásagnarstíllinn víða orðríkari en í eldri

gerðum, án þess að inntak sé víkkað eða dýpkað að verulegu marki.

Þetta kemur skýrt fram í samtölum sem eru ósjaldan enn efnisminni en

í S, en stundum er sjálf frásögnin einnig litlausari; t.d. skortir frásögn-

ina af berserkjabardaganum á Sælundi þá sviðsetningu, sem setur þó

nokkurn svip á samsvarandi atriði í S. Frásögnin getur einnig verið fá-