Gripla

						94

12.

13.

GRIPLA

Óláfr var konungr átta vetr í Dan-

morku. Hann varö sóttdauðr . . .

(211.16-17)

Nikulás Sveinsson tók nú konung-

dóm í Danmprk eptir Eirík konung,

bróður sinn. (240.16-17)

14.     Síðan tóksk þar mikil orrosta . . . Þar

fellu sex biskupar . . . (261.5 og 7)

15.     Nikulás konungr flýði ór bardagan-

um . . . ok fór suðr til Jótlands.

(262.6 og 8)

16.    Pá hafði hann verit konungr þrjá tigu

vetra. (263.8-9)

17.    Hann (Eiríkr eymuní) átti Málmfríði

dróttningu . . . Málmfríði hafði fyrr

átta Sigurðr Jórsalafari Nóregskon-

ungr. (263.19-264.1 og 3-4)

18.    En konungr brenndi bœinn í Osló ok

svá Hallvarðskirkju . . . (267.14-15)

19.    Hann lét drepa Harald kesju, bróður

sinn, ok sonu hans tvá . . . (265.17-

18)

20.     Óláfr, son Haralds kesju, hófsk til

ríkis í móti Eiríki. . . ok á inu þriðja

ári áttu þeir Eirfkr konungr ok Óláfr

átta orrostur ok þrjár á einum vetri

(villa fyrir degi) . . . (271.5-8)

21.    Hann kplluðu Danir Svein svíðanda

. . . (275.5)

22.     ... en Jótar tóku til konungs Knút,

son Magnúss ins sterka . . . (272.6-7)

23.    Segja Danir hann helgan. (288.29-

30)

24.    Eptir þetta gipti Knútr konungr

Valdimar Suffíu, systur sína sam-

mœdda. Hón var dóttir Valaðars

konungs af Pólínalandi. (280.1-3)

Hann var átta vetr konungr ok varð sótt-

dauðr. (332.2-3)

Níkulás, inn fimmti son Sveins konungs,

tók konungdóm eptir Eirík konung, bróð-

ur sinn. (332.10-11)

. . . áttu þeir mikla orrostu í Skáni. Þar

fellu sex biskupar. (332.20-21)

Nikulás konungr flýði ór bardaganum til

Jótlands. (332.23)

Þá hafði hann verit konungr þrjá tigi

vetra. (332.24-25)

Hann átti Málmfríði dróttning, er fyrr

hafði átt Sigurðr konungr í Nóregi Jór-

salafari. (332.27-28)

Þeir brenndu staðinn í Ósló ok svá Hall-

varðskirkju . . . (333.2-3)

Eiríkr lét drepa Harald kesju, bróður

sinn, ok tvá syni hans. (333.5-6)

f móti honum stríddi til rfkis Óláfr, son

Haralds kesju, ok þeir áttu átta bardaga á

einu ári, ok einn tíma bprðusk þeir þrysv-

ar á einum degi. (333.11-14)

. . . Svein, er kallaðr var svíðandi . . .

(333.18-19)

En Jótar tóku sér til konungs Knút, son

herra Magnúss sterka. (333.19-20)

Knút konung segja menn helgan. (334.3)

Hann átti Suffíu, dóttur Valaðar konungs

af Pólenía. (334.8-9)