Gripla

						BRANDS ÞÁTTUR ÖRVA                                    119

þáttar að bera orð frá konungi til Brands og gjafir frá Brandi og lýsing-

ar á honum til konungs. Með lofi sínu um Brand í upphafi frásagnar

gefur Þjóðólfur konungi tilefni til að freista mildings, en í þeirri raun

verður hann auðsveipur þjónn, sem lætur konung stjórna sér til hlítar.

Þótt Þjóðólfur maldi í móinn og sé tregur til að spotta vin sinn, þá læt-

ur hann undan og rekur erindi konungs eins og fyrir hann er lagt. Skal

nú ekki lengur bíða að birta Brands þátt örva.1

Nú er frá því sagt, að á einu sumri kom til Noregs utan af íslandi

Brandur sonur Vermundar í Vatnsfirði. Hann var kallaður Brandur

hinn örvi; var honum það sannnefni. Brandur lagði skipi sínu inn til

Niðaróss. Þjóðólfur skáld var vinur Brands og hafði margt sagt Har-

aldi konungi frá Brandi, hve mikill mætismaður hann var og vel að sér,

°g svo hafði hann mælt Þjóðólfur, að honum þætti eigi sýnt, að annar

maður væri betur til konungs fallinn í íslandi fyrir sakar örleika hans

°g stórmennsku.

II

Hann hefír sagt konungi margt

frá örleikum hans,

°g mælti konungur: „Það skal eg

nú reyna," segir hann. „Gakk til

hans   og   bið   hann   gefa   mér

skikkju sína."

Þjóðólfur   fór   og   kom   inn   í

skemmu,

þar er Brandur var fyrir. Hann

stóð á gólfínu og stikaði léreft.

Hann var í skarlatskyrtli og

hafði skarlatsskikkju yfir sér, og

var   bandið   uppi   á   höfðinu.

Dálkaskipting Brands þáttar hér á að nokkru leyti rætur sínar að rekja til ritgerðar

eftir Claude Lévi-Strauss, 'The Structural Study of Myth,' Myth: A Symposium, edited

by Thomas A. Sebeok, Bloomington (1971), 81-106. Sjá einnig grein mína, 'Form and

Meaning in Early Icelandic Fiction,' Les vikings et leur civilisation, ed. Régis Boyer,

Paris 1976, 113-128. bls.