BRANDS ÞÁTTUR ÖRVA 121 þessi maður muni vera fleirum örvari, og heldur fénar nú um hríð. Farðu enn og seg, að eg vil hafa kyrtilinn, er hann stendur í." Pjóðólfur segir: „Ekki samir það, herra, að eg fari oftar." Konungur mælti: „Þú skalt fara að vísu." Fer hann enn og kemur í loftið og segir, að konungur vill þiggja kyrtilinn. Brandur bregður þá sýslunní og steypir af sér kyrtlinum og mælti ekki. Hann sprettir af erminni annarri og kastar braut síðan kyrtlinum, en hefir eftir ermina aðra. Þjóðólfur tekur hann upp og fer á fund konungs og sýnir honum kyrtilinn. Konungur leit á og mælti síðan: „Þessi maður er bæði vitur og stórlyndur. Auðséð er mér, hví hann hefir erminni af sprett; honum þykir sem eg eigi eina höndina og þá þó, að þiggja ávallt, en veita aldregi, og farið nú eftir honum." III Og var svo gert, og fór Brandur til konungs og þá af honum góða virðing og fégjafir. Og var þetta gert til raunar við hann. í upphafi þáttar er gerð örstutt grein fyrir Brandi og atvikum þeirrar raunar sem gerir meginbálk, en niðurlag skýrir í einni málsgrein hvað verður eftir að tilraun lýkur. Lokasetning: Og var þetta gert til raunar við hann felur í sér tilgang sögu og bergmálar fyrstu orð Haralds í við-
Beinir tenglar