220 GRIPLA Ljóðlínur 233-258, kap. 3. Karlamagnús minnist nú þess sem kona hans mælti við hann og vill finna konung þann sem hún hafði lofað svo mjög. Heldur hann með liði sínu til Jeríkó og þar taka þeir pálma og kveðja patríarka sem hafði fylgt þeim þangað. Síðan halda þeir af stað til Miklagarðs. Allstaðar þar sem þeir fara um gerast kraftaverk fyrir tilstilli helgra dóma. Ekki er sagt frá því í sögunni að Karlamagnús kalli saman menn sína kvöld eitt og tilkynni þeim að hann sé á förum til Miklagarðs og að þeir verði glaðir við (vv. 237-38), ekki að þeir leggi af stað í dögun (v. 239) og séu þá búnir að tygja múlasnana og burðardýrin (v. 240); og ekki er greint frá 'herópi' pflagrímanna: Áfram með guðs hjálp! ('ut- ree, Deus ai'e!' v. 243); né að keisari segi við patríarka að skilnaði: verði guðs vilji ('al cumant Damne Deu!' v. 252). Frankismenn sög- unnar eru sjaldan með guðsorð á vör. í kvæðinu er aðeins stuttlega greint frá kraftaverkunum sem gerast á leiðinni til Miklagarðs, en sú frásögn er ennþá hraðari í sögunni því að notuð er upptalning (eins og þegar sagt var frá helgidómunum) sem gerir hana hlutlausa og fjarlæga: 'blindir féngu sýn, ganglausir gang, dumbir mál, öll vötn lágu þurr fyrir þeim hvar sem þeir fóru.'53 í þessum kafla sögunnar eru felldar niður 6 ljóðlínur. Ljóðlínur 259-399, kap. 4. Karlamagnús og menn hans nálgast Miklagarð og blasir við þeim borgin með skínandi hvolfþökum, en skammt frá henni sjá þeir garða konungs og í þeim tuttuguþúsund riddara. Eru sumir að tafli, aðrir halda á veiðifuglum. Þar gefur einnig að líta þrjú þús- und meyjar í dýrlegum klæðum að skemmta sér. En Miklagarðs- keisari situr að gullarðri og er að plægja. Keisararnir heilsast og kveðst Húgon hafa heyrt getið um ágæti Karlamagnúsar. Býður honum að dveljast með sér í heilt ár. Skuli hann gefa honum eins mikið af gulli og silfri og Frakkar geti borið. Síðan segist hann ætla að leysa uxa sína frá arðrinum í virðingarskyni við Karla- 53 Unger, bls. 470.
Beinir tenglar