224 GRIPLA unni. Einnig eru felldar brott ljóðlínur 392 og 393, en í þeim er endur- tekið efni ljóðlína 385 og 389. Um leið og Frakkar grípa um höfuð sér segja þeir hver við annan: 'Mal sumes entrepris!' (v. 390).64 í sögunni er aftur á móti skýrt frá viðbrögðum þeirra í óbeinni ræðu: Hugðu þeir að þeim væru 'gervar görningar'. Ljóðlínur 396-97 eru einnig felldar niður í sögunni, en í þeim kemur fram að Karlamagnúsi líður illa og að Húgoni konungi er skemmt. Ljóðlína 398 sem er óbein ræða ('Li vespres aprocat, li orages re- mest'65) er í sögunni lögð í munn Húgoni keisara: 'ok mun veðrit minka í mót kveldinu.'66 í þessum hluta sögunnar eru felldar niður 50 ljóðlínur. Ljóðlínur 400-438, kap. 5. Náttverður er fram reiddur og allir setjast til borðs, Húgon kon- ungur, drottning hans og gestirnir. Við borðið situr einnig fögur mær, dóttir Miklagarðskeisara, og til hennar rennir Oliver hýru auga. Á borðum eru dýrlegar krásir og er mönnum skemmt með strengleik. Að borðhaldi loknu leiðir Húgon Karlamagnús og jafningja til sængur í herbergi sem er fagurlega búið og skreytt. Þar standa tólf rúm, en það þrettánda, sem stendur í miðjunni, ber af öllum hinum. Húgon lætur koma með vín handa gestum sínum. í sögunni sest Húgon við borðið 'í hásæti sitt' og sitt hvoru megin við hann setjast drottning og Karlamagnús. í kvæðinu taka Karlamagnús og jafningjar sér sæti við borðið og við hlið þeirra setjast Miklagarðs- keisari og drottning hans. Því er ekki gleymt í sögunni að Húgon er gestgjafinn. Um dóttur Miklagarðskeisara er sagt í sögunni, að hún 'var svá fögr sem blóm af rósi eða lilju', en hvorki er getið um háralit hennar né hörundslit, eins og gert er í kvæðinu (w. 402-3). Oliver tekur að unna henni, en ekki verður sagt að sú ást sé af andlegum toga spunnin. Hann óskar þess að hann hefði stúlkuna í Frakklandi, 'þá mundi ek mega hafa minn vilja af þér.'67 í kvæðinu segir hann þetta 'entre ses Le Voyage de Charlemagne: Illa er nú komiö fyrir okkur. Le Voyage de Charlemagne: Það líður að kvöldi, óveðrinu hefur slotað. Unger, bls. 472. Unger, bls. 472.