Gripla

						242                                                 GRIPLA

Ljóðlínur 794-826, kap. 17.

Vatnið sjatnar og Húgon fer niður úr turninum og gengur til

Karlamagnúsar konungs og segist vita að guð elski hann. Kveðst

hann vilja gerast maður hans. Karlamagnús stingur upp á því við

hann að þeir geri veislu og haldi fagnað og beri kórónur sínar.

Er svo gert og fara þeir í prósessíu. Kemur í ljós að Karlamagnús

er hærri en Húgon, einu feti og þremur handargripum. Frankis-

menn komast að raun um að drottning Karlamagnúsar hafi haft

rangt fyrir sér.

I sögunni lætur Húgon sér ekki nægja að segja við Karlamagnús, 'ek

veit at guð elskar þik' (sem er þýðing á v. 796), heldur bætir hann við,

'ok heilagr andi er með þér'. Ljóðlínur 798 og 806 eru felldar niður. í

þeirri fyrri býðst Húgon til að gefa Karlamagnúsi allt fé sitt, en í þeirri

seinni segir Karlamagnús við Húgon að hann sé reiðubúinn að bera

kórónu sína í vináttuskyni við hann. Er sagt í kvæðinu að Húgon hafi

borið kórónu sína lítið eitt lægra en Karlamagnús (v. 810), en í sögunni

kemur fram að hann ber hana miklu lægra. Þó er í báðum textunum

sami stærðarmunur á konungunum: eitt fet og þrjú handargrip. í frá-

sögn kvæðisins og sögunnar gegnir kórónan mikilvægu hlutverki. Hún

verður þess valdandi að Karlamagnús fer að gorta og lendir í rifrildi

við konu sína. í lok frásagnarinnar sýnir kórónan vald Karlamagnúsar

og yfirburði hans. En hún er ekki aðeins tákn valdsins heldur líka hé-

gómans sem fylgir valdinu. Eru þeir broslegir konungarnir þegar þeir

spranga um keikir með kórónur sínar. Karlamagnús notar gullkórónu

sína ('la grant corone a or', v. 809) til að upphefja sig og sýna að hann

er öðrum meiri. En í farangri Karlamagnúsar, sem hann hafði úr Jór-

sölum, er þyrnikóróna og var hún notuð til að niðurlægja mann. Þá

kórónu gefur hann kirkju heilags Dionisii þegar hann kemur aftur til

Frakklands, en það var í þeirri kirkju sem hann bar sína kórónu í upp-

hafi kvæðisins. Þetta eru tvær andstæðar kórónur.

Þegar Frakkar eru búnir að sannfærast um að Karlamagnús ber kór-

ónu sína hærra en Húgon, segja þeir í hrifningarvímu og hugsa gott til

glóðarinnar: 'Ja ne vendrum en terre nostre ne seit li los!' (v. 815).123 í

Le Voyage de Charlemagne: Ekki snúum við aftur heim til lands vors án þess að

fá lof.