Eimreiðin

						EiMreiöiN     SYNISH. ÆTTGENGRAR HAGMÆLSKU                 143

*°9 botnuðu nú, dóitir góð«, mælii hann. Nálega samstundis

bæ«i hún við:

„Hans er strindi — höldar meina —

hversdagsyndi sumarvinda".

Margrét átti son,  að nafni Þórólf; lézt hann úr berklaveiki

n^ fermingaraldur. Ellefu ára gamall gerði hann einn morgun

1 fúmi sínu þessa vísu:

„Enn þa rennur dagur, Droftinn minn,

qg dimman fékk ei yfirráðin lengur.

O, faöir, láttu kærleikskraftinn þinn

mér koma til að vera góður drengur".

ríannveig, sem er ekki síður hagmælt en Margrét systir

nnar, á dóttur að nafni Guðfinnu; er hún nú gift kona í

Pnafirði, alin upp að nokkru hjá Margréti systur minni og

r9en Sigfússyni mági mínum í Krossavík. Var Guðfinna

emrna fjörmikil, glaðlynd og spaugsöm, og hagmælskan

nni "'iög nærtæk. Eitt sinn kastaði hún fram í hóp stall-

vslra sinna þessum vísuparfi:

„Um að gera að elska,

állir muni það

að eiga sér í ástum

einhvern samastað".

e9ar Guðfinna heyrði fyrst tíðrætt um það, að farið væri

Vlnna áburð úr loftinu, hraut henni af munni þessi vísa:

„Mörg sú nú er ráðin rún,

sem rökkrið áður faldi;

guðs frá englum fað á tún

taka þeir nú með valdi".

nofinna á mörg börn, sem lítt eru komin til aldurs enn,

9et ég ekkert um það fullyrt, hvort þau hafa erft hag-

ka> • m°^ur> Ömmu, langafa og langa-langömmu, þóít ekki

j ' mer það á óvart. Ef til vill mætti rekja hagmælskuna

La í!'111 æ'^e99 lengra fram en til Þorbjargar gömlu á

v Jj Usum. Sú sögn lifir enn austur þar, að Þorbjörg hafi

Sa rlf aunc^°^'r Hallgríms hreppstjóra Ásmundssonar í Stóra-

Au           l  ^kriðdal.   Hann var skáldmæltur vel,  kunnur um

Hall   •        ^  Smni  *®  sem  a*9erv's" °S vitsmunamaður. —

þeir             var   föðurbróðir   síra   Ólafs   Indriðasonar,   föður

0         bræðra Páls og Jóns,  sem svo eru kunnir fyrir gáfur

looagerð, að ekki þarf að eyða að fleiri orðum.

Sigurður Gunnarsson.